เหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า

บนถนนที่ต่างมีผู้คนเดินไปมาอย่างพลุ่งพล่านหยางหลงและเหยียนหารนั้นได้มาหยุดตรงหน้าของสถานที่หนึ่งใจกลางเมือง “ ที่นี้แหละ... ” หยางหลงได้เอ่ยออกมาพลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อเขานั้นเงยหน้ามองป้ายขนาดใหญ่ที่ถูกติดไว้ด้านหน้าของสถานที่แห่งนี้ บ่อนพนันจี้ไป๋เจิ้ง มันคือบ่อนพนันขนาดใหญ่ที่ถูกตั้งอยู่ใจกลางของตลาดแห่งนี้ พื้นที่ของบ่อนนั้นกว้างใหญ่เอามากๆเรียกได้ว่าเขานั้นจะซื้อบ้านหลายสิบหลังมาต่อเรียงกัน เมื่อทอดสายตามองผ่านเข้าไปด้านในนั้นยังมีผู้คนมากมายที่กำลังหาความสุขอยู่ด้านในเต็มไปหมด เมื่อเห็นเช่นนั้นหยางหลงก็อดจะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้นั้นยิ่งทำให้เหยียนหานที่มองดูอยู่ประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นองค์ชายของตนเองเป็นเช่นนี้มาก่อน ในยามนี้องค์ชายของเขาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน องค์ชายที่น่าจะเป็นคนที่อ่อนต่อโลกและมองออกง่ายที่สุดแต่ตอนนี้ใบหน้าขององค์ชายของเขากับดูลึกลับที่สุด “ องค์ชายมาที่นี่ทำไมหรือพะย่ะค่ะ... ” เหยียนหานที่ยืนอยู่ข้างๆได้เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย หยางหลงได้หันมาหาเหยียนหานคนสนิทด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยถามสวนกลับมา“ เจ้ามีเงินหรือไม่ ” “ มีขอรับ... ” เหยียนหานตอบกลับไปทันทีทั้งที่เขานั้นยังมึนงงอยู่ เมื่อเหยียนหานเอ่ยจบหยางหลงก็ได้แบมือออกมาทางเหยียนหานราวกับว่าเขานั้นจะขอมัน แต่เหยียนหานที่มึนงงอยู่นั้นเขาก็ตามความคิดของหยางหลงไม่ทันจึงเอ่ยออกไปด้วยความมึนงงนั้น“ อะไรหรือพะย่ะค่ะ... ” “ เฮ้อ!!!! ” หยางหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความหนักใจก่อนจะเอ่ยถามหลังมาติดๆว่า“ ก็เงินอย่างไรล่ะข้าขอหน่อย... ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหยียนหานก็ได้หยิบถุงเงินที่แหนบอยู่ที่เอวของตนเองส่งให้กับหยางหลงอย่างไม่รอช้า เขานั้นไม่รู้ว่านายของตนจะทำอะไรแต่ว่าเมื่อเขานั้นเรียกขอหน้าที่ของบ่าวก็แค่ตอบรับเท่านั้นหยางหลงก็ได้รับถุงเงินไปเขาก็ได้รีบเปิดดูของที่อยู่ด้านในนั้น สิ่งที่บรรจุอยู่ด้านในนั้นคือเหรียญจำนวนมากที่มีความแตกต่างกันอยู่ที่สีโดยเหรียญภายในถุงมีอยู่สามสี ทองแดง เงิน และ ทอง เมื่อเห็นเหรียญเหล่านั้นหยางหลงจึงฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าค่าเงินของโลกใบนี้ก็คงแตกต่างไปด้วยเช่นกัน แย่ล่ะสิเราลืมไปเลยว่านี้ไม่ใช่โลกปัจจุบันสกุลเงินที่ใช้นั้นเลยไม่เหมือนกัน ในความทรงจำของหยางหลงก็ไม่มีเรื่องสกุลเงินพวกนี้ด้วยสิ.... หยางหลงนั้นถูกกักขังมาตั้งแต่ยังเด็กๆแล้วเมื่อเติบใหญ่ขึ้นเขานั้นก็อยู่แต่บ้านในสวนของตนเอง เขาไม่จำเป็นต้องศึกษาหรือใช้เงินทองพวกเขาเพราะเช่นนั้นความทรงจำของหยางหลงเลยไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเงินเลยสักครั้ง หลังจากที่ได้มองเหล่าเหรียญสีต่างๆที่อยู่ในถุงอยู่สักพักหยางหลงก็ได้เงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองเหยียนหานที่ยืนมองเขาอยู่ข้างๆอย่างมึนงง “ นี่เหยียนหาน... ” “ พะย่ะค่ะ ” เขาขานรับทันทีที่หยางหลงเรียกชื่อของเขา “ เจ้าช่วยอธิบายเรื่องเงินพวกนี้ให้ข้าฟังหน่อยสิ... ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหยียนหานก็ได้นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเขานั้นจะคิดได้ว่าองค์ชายของเขานั้นไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องเงินเขาจึงอธิบายออกมา “ คืออย่างนี้พะย่ะค่ะองค์ชายเงินนั้นแบ่งออกเป็นสามเหรียญอย่างที่ท่านเห็น เหรียญทองแดง 10 เหรียญเท่ากับ เหรียญเงิน 1 เหรียญ แล้วเหรียญเงิน 10 เหรียญก็เท่ากับ 1 เหรียญทอง ” แม้ว่าเหยียนหานก็อธิบายออกมาเช่นนั้นแต่ทว่าหยางหลงนั้นก็ไม่รู้อยู่ดีว่าสรุปแล้วจะเป็นเปรียบเทียบค่าเงินอย่างไรว่ามันมีค่าเท่าไหร่เขาจึงเอ่ยถามกับเหยียนหานออกไปอีกครั้งหนึ่ง “ เจ้าช่วยเปรียบเทียบให้ข้าเข้าใจหน่อยสิว่าเหรียญพวกนี้มีค่าเท่าไหร่อย่างไร ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหยียนหานก็ได้ทำท่าทางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเขาจะตอบกลับมา “ ถ้าเปรียบเทียบแล้ว เหรียญทองแดง 1 เหรียญสามารถซื้อขนมได้หนึ่งไม้แล้วอาหารหนึ่งจานให้เหรียญทองแดงประมาณ 5 เหรียญ ” หลังจากได้ฟังเพียงเดียวหยางหลงก็สามารถประมาณค่าของมันออกมาได้ทันทีว่าพวกมันมีค่าเท่าไหร่เมื่อเปรียบเทียบกับเงินในโลกก่อน “ อย่างนี้นี่เอง... ” หยางหลงเอ่ยออกมาพลางกับพยักหน้าขึ้นลงแสดงถึงความเข้าใจ “ องค์ชายมาที่แห่งนี้ทำไมหรือพะย่ะค่ะ... ” เหยียนหานยังคงเอ่ยถามถึงสาเหตุออกไปเขานั้นยังไม่เข้าใจว่าทำไมองค์ชายของเขาถึงเดินทางมาสถานที่แห่งนี้ หยางหลงตอบกลับเพียงหันกลับมายิ้มให้กับเหยียนหาน “ ไปกันเถอะ!!! ” หยางหลงเอ่ยพลางกับเดินหน้านำเข้าไปภายในบ่อนการพนันเบื้องหน้า เหยียนหานนั้นทำอะไรไม่ได้เขาทำได้เพียงเดินตามนายของเขาเข้าไป หลังจากที่เดินผ่านประตูเข้าไปด้านในมันเป็นบ่อนการพนันที่ดูดใหญ่โตผู้คนอยู่ในนี้มากมายทุกคนต่างกำลังสนุกสนามกับสิ่งที่ตนเองกำลังเล่นแต่หารู้ไม่พวกเขานั้นเป็นเหยื่อของการพนันไปเสียแล้ว พวกเขาหารู้ไม่ว่าอำนาจเงินนั้นกำลังควบคุมจิตใจของพวกเขาอย่างช้าๆแต่ไม่ใช่สำหรับบุรุษผู้นี้ หยางหลงเดินเข้าในมาภายในบ่อนการพนันด้วยความใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขานั้นโยนถุงเงินในมือของตนเองเล่นพลางกับกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างช้าๆอย่างถี่ถ้วน เขานั้นแสดงรอยยิ้มที่มุมปากทั้งสองข้างอยู่ตลอดเวลามันดูเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเจ้าเล่ห์และน่าพิศวง ในอดีตชายผู้นี้ไม่เคยถูกอำนาจของเงินตราควบคุมเลยสักครั้งเขานั้นยืนอยู่เหนือพวกมันมาตลอดแล้วตอนนี้ก็เช่นกัน เหยียนหานที่ยืนอยู่ด้านหลังของหยางหลงนายของเขา เขานั้นเอาแต่หันมองไปทุกทิศทุกทางหวาดระแวง ตัวของเหยียนหานนั้นพึ่งเคยเข้ามาในสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน ไม่แปลกที่เขานั้นจะเอาแต่มองไปทางนู้นทางนี้อย่างไม่หยุดเช่นนี้ หยางหลงที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าของเหยียนหานเมื่อเขานั้นกวาดสายตามองรอบๆจนหมดแล้วเขาได้หันมาเอ่ยกับเหยียนหานที่เอาแต่มองไปทางนู้นทางนี้อย่างไม่หยุด “ นี่เหยียนหาน...เจ้าคิดว่าผู้คนเหล่านี้เป็นเช่นไร ” เมื่อได้ยินนายของตนเองเอ่ยถามเหยียนหารก็ได้ตั้งสติเขานั้นได้หรี่ดวงตาทั้งสองข้างลงแล้วเริ่มกวาดสายตามองไปที่เหล่าผู้คนที่กำลังถูกอำนาจของความโลภครอบงำอยู่สักพักเขาจึงตอบกลับไปหยางหลงไป “ พวกเขากำลังตกสู่ความโลภพะย่ะค่ะ... ” เหยียนหานนั้นตอบกลับมาอย่างไม่มั่นใจนัก แต่นั้นก็เป็นคำตอบที่ทำให้หยางหลงนั้นยิ้มได้ หยางหลงได้พยักหน้าขึ้นลงด้วยความพอใจก่อนจะกล่าวออกไป “ถูกต้อง!!! ” “ แล้วองค์ชายมาที่นี่ทำไมหรือพะย่ะค่ะ... ” เหยียนหานได้เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย คำกล่าวของหยางหลงแต่ละคำนั้นลึกลับเกินไป เหยียนหานเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตรงหน้าจะใช่องค์ชายของเขาจริงๆหรือเปล่า “ นี่เหยียนหานตอนนี้อยู่นอกวังเจ้าเรียกข้าว่านายน้อยแทนผู้คนจะได้ไม่สงสัย ” “ พะย่ะค่ะ!!! ” เหยียนหานตอบกลับไปทันทีที่ได้ยินคำสั่ง หลังจากนั้นหยางหลงก็กลับเข้ามาเรื่องเดิมของเขา“ เจ้าคิดว่าข้าจะมาที่นี่ทำไมถ้าข้าไม่ได้มาเล่นการพนันล่ะ ” หยางหลงกล่าวออกไปด้วยรอยยิ้ม นั้นทำให้เหยียนหานตกใจเป็นอย่างมากเขานั้นรีบเอ่ยห้ามปรามองค์ชายของเขา“ ไม่ได้นายน้อยมันเป็นสิ่งที่ไม่ดีนะขอรับ ” “ วันนี้ข้าจะสอนอะไรเจ้าอย่างนึงเหยียนหาน ” หยางหลงเอ่ยออกมาพลางกับนำมือล้วงเข้าไปหยิบเหรียญทองสองเหรียญออกมาจากถุงเงิน เมื่อนำเหรียญทองสองเหรียญออกมาแล้วเขาได้โยนถุงเงินคืนให้กับเหยียนหาน “ ข้าจะสอนเจ้าว่าเราจะใช้ประโยชน์จากความโลภของมนุษย์เยี่ยงไร... ” หยางหลงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มนั้นทำให้ข้ารับใช้ของเขามึนงงเข้าไปอีกขั้นหนึ่ง เมื่อกล่าวจบหยางหลงได้เดินเข้าไปเล่นกระพนันที่โต๊ะๆหนึ่งที่ภายในโต๊ะนั้นมีแต่คนที่มีเงินทองวางไว้ด้านหน้ามากมาย เมื่อบุรุษหนุ่มผู้นี้นั่งลงที่โต๊ะทุกคนภายในโต๊ะนั้นต่างหันมองด้วยความสงสัย หยางหลงได้วางเหรียญทองสองเหรียญวางด้านหน้าของตนเอง ดวงตาแห่งความประหลาดใจได้มองมาที่หยางหลงที่วางเหรียญทองเพียงสองเหรียญวางเบื้องหน้า “ อะไรกันเจ้าหนุ่มนี้มีแค่นี้เจ้ายังกล้ามาเล่นที่โต๊ะนี้อีกงั้นเหรอ ” ชายคนหนึ่งในโต๊ะได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยามเหยียด เมื่อชายผู้นั้นกล่าวจบเสียงหัวเราะของผู้คสภายในโต๊ะก็ตามมา แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ใบหน้าของหยางหลงก็เปลี่ยนไปเลยสักนิดเขายังคงรอยยิ้มที่มุมปากแห่งความมั่นใจอยู่ตลอดตั้งแต่เขานั้นเข้ามาภายในบ่อนการพนันแห่งนี้ “ อะไรกันพวกเจ้าไม่กล้าเล่นอย่างนั้นหรือ ” ถ้อยคำสั้นๆที่หยางหลงนั้นเอ่ยออกมามันทำให้ทุกคนภายในโต๊ะถึงกับควันออกหู เหยียนหานที่ยืนอยู่ด้านหลังของหยางหลงนั้นเขาถึงกับอึ้งกับสิ่งที่หูของตนเองนั้นได้ยิน เขาไม่คิดว่าองค์ชายผู้แสนอ่อนต่อโลกของเขาจะพูดถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้ “ ก็ได้เจ้าหนุ่มปากดีมาเริ่มกันเลยเงินอันน้อยนิดของเจ้านั้นจะอยู่ได้สักกี่น้ำข้าจะค่อยดู ” ชายผู้หนึ่งในโต๊ะได้เอ่ยออกมาด้วยความโกรธ ในขนาดที่หยางหลงนั้นยิ้มออกราวกับว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังตก จากนั้นการพนันของโต๊ะนี้ก็ได้เริ่มเล่นต่อตาที่หนึ่ง หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่สอง หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่สาม หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่สี่ หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่ห้า หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่หก หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่เจ็ด หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่แปด หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่เก้า หยางหลงเป็นผู้ชนะตาที่สิบ หยางหลงเป็นผู้ชนะ หยางหลงนั้นชนะการพนันสิบตาติดๆมันทำให้เงินเพียงสองเหรียญทองเบื้องหน้าของเขานั้นเพิ่มพูนเป็นเงินทองมากมาย ทั้งทองคำแท่งมากมายและเหรียญทองที่ตั้งสูงขึ้นมาถึงระดับหน้าตั้งเรียงรายกันอยู่ห้าถึงหกแถว เหยียนหานมองนายของตนเองด้วยความประหลาดใจ ทุกคนภายในโต๊ะพนันนั้นถึงกับเหงื่อตกพวกเขาไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้จะชนะได้ถึงสิบตาติดกัน “ เจ้าโกงพวกเราข้าแน่นอน!!! ” ชายผู้หนึ่งภายในโต๊ะได้โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เขานั้นเสียเงินไปมาก หยางหลงได้ยิ้มออกมาก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง“ อะไรของพวกท่านข้าเองก็เล่นเช่นเดียวกับพวกท่าน พวกท่านเองก็เห็นแล้วจะมาบอกว่าข้านั้นโกงชั่งน่าขำ ” คำพูดของหยางหลงนั้นทำให้ความโกรธของพวกเขานั้นต่างเพิ่มพูนขึ้นแต่ทันใดนั้นเองหยางหลงก็เอ่ยบางอย่างออกมาทำให้พวกเขานั้นต่างหยุดคิด “ พวกเจ้ามาเดิมพันง่ายๆกับข้าสักตามั้ยเหล่าแล้วใช่เงินทั้งหมดบนโต๊ะนี้เป็นเดิมพันผู้ชนะย่อมได้รับไปทั้งหมด ” คำกล่าวของหยางหลงนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจเขานั้นได้เผยรอยยิ้มที่มุมปากอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ได้ฟังพวกเขาต่างรวมหัวกันสนทนาอะไรสักอย่างอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะหันมากล่าวกับหยางหลงที่ยืนรอคำตอบ“ ได้!!! ”จบบท

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3

นิยายแนะนำ

เหตุใดข้ามาอยู่ในร่างขององค์ชายไร้ค่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้