"มึงจะเสียงดังทำไมวะไอ้พิชญ์ กูไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อยก็ไอ้คุณยอดรักของเรายังไม่ได้ห้องพักจริง ๆ นี่น่าแล้วที่กูพูดก็เผื่อว่าพี่คายกับพี่เหมอาจจะพอแนะนำเราได้บ้างไงที่ไหนปลอดภัยแล้วก็ราคาไม่แพง ของกินหาง่าย ๆ มึงคิดอะไรของมึงอยู่วะ” สุดท้ายกันต์ธรถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ
อัครพิชญ์สะกดอารมณ์ที่อยากจะยกเท้าเตะขาเพื่อนที่เอ่ยถามออกมาราวกับว่าเขาได้ทำผิดอย่างมหันต์ในขณะที่คนถูกกล่าวถึงทั้งสองคนคลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ที่
“แต่กูไม่ชอบ กูไม่อยากเป็ภาระให้พี่คายด้วย มึงหยุดพูดเื่นี้เลยนะไอ้กันต์”ศรวัณรีบห้ามเพื่อนที่อารมณ์ดีเป็พิเศษไม่ให้พูดอะไรที่จะทำให้พี่คายอึดอัดและเป็การรบกวนมากกว่าที่เคยเป็มาเพราะถ้าเขาจะคาดเดาไม่ผิดพวกข้าวของที่คุณป้ากับพี่สาวสองคนนั้นให้มาก็น่าจะเป็คำสั่งของพี่คายด้วย
“พี่คายอย่าบ้าเชื่อตามที่ไอ้กันต์มันพูดเลยครับ ไอ้นี่มันชอบพูดอะไรไม่คิดชอบคิดใหญ่เกินตัวตลอด” ศรวัณรีบบอกเพราะเสียวแผ่นหลังกับรอยยิ้มของคายที่ดูท่าทางจะสนใจกับข้อเสนอที่กันต์ธรพูดขึ้น
“มึงนั่นแหละเงียบไอ้ยอดรัก มึงอีกคนนะพิชญ์ที่กูเสนอแบบนี้เพราะตัดปัญหาที่จะตามมาด้วย”
“ปัญหาอะไร” อัครพิชญ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะกูจะเป็เพื่อนรักที่จะทำให้มึงไม่มีปัญหากับทางบ้านไง...พี่สนใจรับมันไปเป็ทาสรับใช่ไหมครับไอ้ยอดมันเลี้ยงง่าย ให้มันมีที่นอน ให้มีที่กินจนอิ่มจะใช้ให้มันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น” กันต์ธรไม่วายหันไปพูดกับคายที่มีท่าทางสนใจข้อเสนอของเขา
ตอนแรกอัครพิชญ์ไม่เข้าใจแต่พอมองสบสายตากับกันต์ธรก็รู้แล้วว่าเพื่อนคิดอะไรอยู่แต่มันจะเป็การแก้ปัญหาอย่างหนึ่งแต่จะทำให้เกิดปัญหาอีกอย่างหนึ่งไหมล่ะ
“ว่าไงคาย สนใจจะเก็บตกลูกนกลูกกาไปเลี้ยงดูบ้างไหม...ท่าทางน่าจะสนุกดี”
“แต่ผมว่าไม่ดีนะครับพวกเราไม่ได้สนิทสนมกับมากพอที่ผมจะให้เพื่อนไปรับกวนพี่คายแบบนั้น”อัครพิชญ์หาทางปฏิเสธทว่า...
“จะว่าไป...มีที่รักสักคนก็ดีเหมือนกันว่าไง...น้องยอดรักจะยอมเป็ที่รักของพี่หรือเปล่าครับ...ยอดรัก”
ศรวัณได้แต่มองคายตาปริบ ๆ ขณะที่เสียงของคายยังคงดังก้องอยู่ในหู
“ว่าไงครับ...ยอดรัก”
“คือ...พี่อย่าถือคำพูดไอ้กันต์เลยนะครับไอ้นี่มันไม่ค่อยเต็มร้อยสักเท่าไหร่” ศรวัณพยายามหาทางเลี่ยงเท่าที่จะคิดได้ในตอนนี้
“แต่พี่จริงจัง”
อ้าว!เฮ้ย! ศรวัณอยากจะพูดว่า แย่แล้ว จะทำยังไงดีละเนี่ยแต่ที่เขาทำได้ก็คือ “ไอ้กันต์! รีบเคลียร์ให้กูเดี๋ยวนี้เลยนะเห็นไหมพี่คายเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว”
“กูว่าไม่นะ พี่คายเข้าใจอะไรดี ใช่ไหมครับ”
“ไอ้เพื่อนเวร!”ศรวัณขมุบขมิบปากด่ากันต์ธรที่หัวเราะหน้าตาระรื่นที่ทำให้เขาคิดอยากจะถีบให้พลัดตกจากเก้าอี้
“พี่คิดจะรับเพื่อนผมไปเลี้ยงเหรอครับ”อัครพิชญ์พยายามทำน้ำเสียงกดดันขณะเอ่ยถามคายที่เมื่ออีกฝ่ายโต้กลับมาเขาได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัย
“ไม่แปลกนะ พี่เลี้ยงยอดรักมาหลายครั้งแล้วถ้าครั้งนี้จะทำอะไรให้มันเป็กิจจะลักษณะก็คิดว่าสมควรแล้วล่ะ”
“ไม่ดีหรอกครับพี่คาย” ศรวัณรีบปฏิเสธโดยเร็ว
“ถ้ามันดื้อ...มันรั้น ไม่เชื่อฟังคำสั่ง จัดดการมันได้เลยพี่คายผมสองคนอนุญาต”
“กูยังไม่ได้ตกลงอย่างที่มึงพูดเลยนะไอ้กันต์” อัครพิชญ์รีบเอ่ยเตือนเพื่อนแต่อีกฝ่ายยังไม่คิดฟังเลย
“แต่พี่ก็ต้องสัญญากับผมสองคนก่อนนะครับ พี่ต้องเลี้ยงเพื่อนผมอย่างดีจะไม่ทิ้งไม่ขว้างให้มันต้องเสียใจ เพื่อนผมมันเป็คนคิดมากและน้อยใจง่ายพี่อย่าทำให้มันเสียใจนะ ถึงผมจะสู้พี่ไม่ได้” กันต์ธรพูดอย่างหงุดหงิดด้วยว่าเขากับศรวัณรูปร่างผอมแห้งอย่างกับไม้เสียบผี ส่วนอัครพิชญ์ถึงจะสูงใหญ่แต่ก็ยังด้อยกว่าคายและชโณทัย
“แต่เชื่อเถอะ...ถ้าผมบ้าเืขึ้นมา ก็เอาเืหัวพี่ออกได้เหมือนกัน”กันต์ธรทำเสียงขึงขังขู่พี่คายกับคนใกล้ตัวที่หลุดเสียงหัวเราะออกมาราวกับได้ยินเื่ตลกขบขัน
“กูควรขอบใจมึงใช่ไหมกันต์”
“ใช่สิยอดรักเพื่อนรักกูทำเพราะรักและหวังดีกับมึงที่สุดเลยนะ...ว่าไงครับพี่คาย”
“อือ...จะเลี้ยงให้ดีเลย” ไม่พูดเปล่าคายยังจะวางมือบนข้อมือของศรวัณ
“ผมว่าพี่...”
“มึงพูดมากเกินไปแล้วนะกันต์...ขอโทษครับพี่คายเพื่อนผมเมาแล้วพูดอะไรไม่คิด พี่คายอย่าถือสามันเลยนะครับ”
กันต์ธรรีบโต้อัครพิชญ์กลับในทันที “มึงนั่นแหละคิดมากเกินไปไอ้พิชญ์กูกำลังหาทางช่วยเหลือไอ้ยอดรักอยู่นะ...มึงจะคิดมากไปทำไมวะไอ้ยอดรักมีที่ให้อยู่ ให้กิน ให้หลับให้นอนโดยไม่ต้องออกเงินสักบาทมีตรงไหนที่มึงจะเถียงกูว่าไม่ดีบ้าง”
“ตรงที่กูจะกลายเป็ภาระชิ้นใหญ่ที่เกาะติดชีวิตพี่คายไง” ศรวัณกระแทกเสียงพูด
ชโณทัยหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา “ไม่ต้องคิดมากหรอกครับน้องยอดรักถ้าสำหรับน้องแล้วเพื่อนพี่ทั้งยินดีแล้วก็เต็มใจที่จะรับไปเป็ภาระอย่างที่สุด”
“ยอดรักไม่ได้เป็ภาระเลย”คายยกมือวางบนศีรษะศรวัณพร้อมขยี้เบา ๆ “ไม่ต้องคิดมากนะครับ”
“ไม่ต้องคิดมากเลยไอ้ยอดถ้ามึงจะไม่ลืมว่า...ลุงกับป้ามึงเป็ยังไงคิดหรือว่าเขาจะปล่อยให้มึงอยู่อย่างสบาย ๆ นะ มึงไปอยู่กับพี่คายนั่นแหละดีที่สุดแล้ว”
ตอนแรกอัครพิชญ์ก็ไม่สบายใจแล้วก็หงุดหงิดอยู่เหมือนกันแต่เขาก็ต้องยอมรับเหมือนกันว่าที่กันต์ธรพูดมาเท่ากับได้ช่วยศรวัณออกจากปัญหาที่วนเวียนอยู่รอบกายของเพื่อนได้เป็อย่างดีเลยทว่า...เขาจะมั่นใจในตัวคายว่าจะไม่ทำให้เพื่อนเขาเสียใจได้มากน้อยแค่ไหน
ศรวัณอยากจะโต้ตอบออกไป “คงจะไม่เป็อย่างนั้นหรอกน่า”แต่เอาเข้าจริง เขาก็รู้ดีว่าลุงกับป้าจะต้องไม่ยอม ยังไงก็จะต้องหาทางที่จะเรียกเอาเงินจากเขาจนได้
“มึงทำเพื่อสองคนนั้นมามากแล้ว ต่อไปนี้ทำเพื่อตัวเองบ้างก็ดีเหมือนกันนะยอดรักหยุดคิดมากเื่ลุงกับป้าได้แล้วนะ แล้วก็หันมาทำตัวน่ารัก ๆให้พี่คายทั้งรักทั้งเอ็นดู จะได้เลี้ยงดูมึงเป็อย่างดี”
“ถ้าอย่างนั้นมึงก็ย้ายตัวเองไปอยู่บ้านพี่เหมด้วยซิไอ้กันต์ยุติธรรมดี” ศรวัณโต้ตอบกันต์ธรที่วันนี้...พูดไม่หยุดปากเลยผิดกับอัครพิชญ์ที่มีท่าทางเคร่งเครียด
“ถ้าน้องกันต์รับนิสัยแย่ ๆ ของไอ้เหมได้ พี่ว่ามันก็ยอมเหมือนกันแต่เพื่อนพี่มันเป็คนที่มีโลกส่วนตัวสูง แถมเอาแต่ใจฉิบหายเลยเป็คนเดายากและเอาใจยาก เห็นหน้านิ่ง ๆ แบบนี้ เวลาร้ายขึ้นมา มันกัดดะเลยนะแถมยังขี้หวงด้วย...อะไรที่เป็ของมัน ใครอย่าหวังได้เข้าใกล้ถึงจะเป็เพื่อนก็ต้องทำใจ” แม้ใบหน้าชโณทัยจะเฉยชา หากเพราะเป็เพื่อนกันมานานคายรับรู้ได้ว่าเพื่อนสนใจในตัวหนุ่มน้อยหน้าใสช่างพูดอยู่ไม่น้อย
“ว่าไงครับน้องกันต์ สนใจจะไปเป็เด็กพี่ไหมล่ะครับ”
กันต์ธรหันไปฉีกยิ้มให้กับชโณทัย “เผอิญว่าบ้านผมไม่มีปัญหากวนใจอีกอย่าง...ผมก็ยังไม่อยากถูกเก็บด้วยครับ”
“หือ...” ชโณทัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“หน้าตาอย่างพี่ ถ้าบอกว่าไม่มีคนคุย ผมไม่เชื่อเด็ดขาด”กันต์ธรบอกอย่างที่คิด
“แต้ถ้าน้องกันต์ยินดีไปเป็เด็กดีของพี่ ที่คุย ๆกันตอนนี้พี่เลิกได้หมด”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไปเลิกก่อนดีกว่านะครับแล้วค่อยมาคุยกับเพื่อนของผม” อัครพิชญ์คิดว่าตนเองพอจะมองออกทั้งชโณทัยและคายมีความสนใจในตัวสองเพื่อนของเขา
คายเลิกคิ้วมองอัครพิชญ์“ดูเหมือนว่าเพื่อนของยอดรักจะไม่ชอบพี่นะ”
“ไม่ใช่หรอกครับ” ศรวัณรีบแก้ตัวแทนเพื่อน“พิชญ์แค่เป็ห่วงผมกับกันต์เท่านั้น”
“แค่ห่วง...ไม่ใช่หวงใช่ไหม”ชโณทัยถามพลางมองอัครพิชญ์ด้วยสายตาสงสัย
“ถ้าผมจะหวงเพื่อน มันก็ไม่ได้แปลกอะไรไม่ใช่เหรอครับ”อัครพิชญ์ตอบพร้อมกับส่งสายตาท้าทายไปยังชโณทัยและคายที่รายหลังออกอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“น้องชอบเพื่อนตัวเองเหรอครับ” ชโณทัยก็ถามออกไปตรง ๆโดยที่คนใกล้ตัวอย่างกันต์ธรถึงกับอ้าปากค้าง ในขณะที่ศรวัณได้แต่มองด้วยความงุนงง
“ไอ้พิชญ์! นี่มึง...”
“ถึงมึงจะบื้อไปหน่อย โง่ก็ไม่ใช่น้อยแต่มึงก็มีมุมน่ารักอยู่นะยอดรัก”
“กูไม่เล่นกับมึงนะอัคร”
“ใครว่ากูเล่น”อัครพิชญ์พูดพลางยิ้มใส่ตาคายที่มองมาด้วยความไม่ชอบใจ“ความจริงกูน่าจะบอกมึงให้เร็วกว่านี้นะ แต่กูคิดมากเกินไปกลัวว่าถ้าบอกไปแล้วมึงไม่ชอบ ไม่พอใจ ความเป็เพื่อนของเรามันจะจบลงไปด้วยใช่ไหมวะไอ้กันต์”
ตอนแรกกันต์ธรก็ยังไม่เข้าใจว่าอัครพิชญ์เล่นอะไรอยู่แต่เพราะเป็เพื่อนกันมานาน ก็เลยพอจะตามความคิดอีกฝ่ายได้ทันในเวลาไม่นาน
“กูก็ว่าอยู่ มึงชอบทำอะไรแปลก ๆ กับไอ้ยอดรักบ่อย ๆ เพราะแบบนี้นี่เอง”
“ไอ้พิชญ์!นี่มึง...”
อัครพิชญ์ยิ้มใส่ศรวัณ “คิดมากไปไม่ได้ทำให้อิ่มท้องและนอนหลับเลยนี่น่ากูก็มีหัวใจเหมือนกัน จะรัก จะชอบ จะเลือกอยู่กับใครก็เป็กูหรือเปล่าที่จะต้องตัดสินใจด้วยตัวเองที่กูเห็นแล้วว่ามึงมีดีแค่ไหน ถ้ากูจะเผลอใจไปชอบมึงก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลย ใช่ไหมกันต์”
“ใช่”
“มึงสองคนไม่แกล้งกูสิ”ไม่ว่ายังไงเขาก็เชื่อไม่ลงว่าอัครพิชญ์จะชอบเขาอย่างคนรักเพราะถ้าใช่อัครพิชญ์จะต้องแสดงออกให้รู้นานแล้วถึงเขาจะค่อนข้างโง่แต่ก็ไม่น่าจะฉลาดน้อยจนมองไม่ออกว่าเพื่อนมีใจให้หรอกน่า
คายหัวเราะ “เพื่อนเราแค่อยากกันเราออกจากพี่ก็เท่านั้นเอง”
“กันผมออกจากพี่ ทำไมละครับ” ศรวัณถามอย่างไม่เข้าใจ แต่นอกจากคายจะไม่บอกอะไรให้รับรู้แล้วยังจะจับมือเขาเอาไว้ด้วย
เขายื่นมือไปหยิบเอาแก้วขึ้นมาหวังจะจิบ แต่กลับถูกคายกดเอาไว้
“หนูกินเยอะไปแล้วครับ กินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว...เมาแล้วใช่ไหม”
ศรวัณทำหน้าบึ้งด้วยไม่ชอบไม่ชอบใจก่อนจะเปลี่ยนเป็คลี่ยิ้ม “ผมมาเลี้ยงฉลองนะ จะให้นั่งเฉย ๆ อยู่ได้ยังไงต้องกินสิครับ”
“ยังไงก็จะกินให้ได้ใช่ไหม”
“ฮื่อ” ศรวัณพยักหน้า “พี่ให้ผมกินนะ ผมกินไม่เยอะหรอก...นะครับ”
“ว่าไงละคาย น้องมันกล้าขอ จะกล้าให้ไหม”ชโณทัยถามเพื่อนที่ดูว่าจะอึ้งและเขินกับรอยยิ้มและท่าทางของศรวัณ
“กินได้ แต่ไม่มากนะ พี่ไม่อยากให้เราเมา”คายบอกขณะมองแก้มใสที่มีสีแดงเรื่อกับกลีบปากสีชมพูสดที่เขาอยากจะกดปากลงไปหาแต่ก็ต้องหยุดคิดไปก่อน เพราะสายตาของเพื่อนสนิทศรวัณที่มองมาด้วยความไม่ชอบใจเขาไม่ได้จะกลัวอะไรนะ แค่ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะทำอย่างที่คิดเท่านั้นเอง
“ฮื่อ” ศรวัณพยักหน้ารับและรีบยกแก้วมาจิบเพราะเขาเองก็ไม่อยากเมาเหมือนกัน
แต่ถึงแม้คายจะคอยดูแลศรวัณและชโณทัยก็คอยดูแลกันต์ธรอย่างดีแล้วก็ตามสุดท้ายก็ยังเกิดเื่จนได้...
858
