บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        “เดิมทีตอนฝึกฝน แค่ต้องซึมซับไอวิญญาณไว้ในร่างกาย แล้วโคจรตามวิธีที่ฉันบอกนาย ก็สามารถแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังวิญญาณได้แล้ว แต่ที่นี่ไม่มีไอวิญญาณ ไม่สามารถฝึกฝนด้วยวิธีนี้ แต่นายไม่ต้องกังวล เมื่อกี้ฉันดูแล้ว คนที่ชอบนายมีเยอะมากๆ พวกเขาสร้างพลังศรัทธาให้นายเยอะแยะเลยละ นายใช้พลังศรัทธานี้มาฝึกฝนได้เลย ประสิทธิภาพของการฝึกฝนดียิ่งกว่าการซึมซับไอวิญญาณอีก” อวี๋จิ่นลี่ชี้แนะเจียงม่อเซิ่งด้วยความกระตือรือร้น เหมือนอย่างที่อาจารย์คอยชี้แนะตนเองในตอนนั้น

        ตอนนี้เขานับเป็นอาจารย์ของเจียงม่อเซิ่งไหมนะ อวี๋จิ่นลี่แอบขำอยู่ในใจเงียบๆ

        แต่ว่าเป็นลูกศิษย์เหมือนกัน มันก็อย่าแตกต่างกันเยอะเกินไปสิ ตอนแรกที่อวี๋จิ่นลี่เริ่มฝึกฝน เขาใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ ถึงจะดึงพลังเข้ามาในร่างกายได้ แล้วค่อยย่างเข้าสู่ขอบเขตของการฝึกฝนอย่างเป็นทางการ แต่ทว่าเจียงม่อเซิ่งกลับตรวจจับได้ถึงพลังศรัทธาที่กระจัดกระจายในบริเวณรอบข้างจากการชี้นำของอวี๋จิ่นลี่ได้อย่างรวดเร็ว แล้วควบคุมมันเข้ามาในร่างกาย จากนั้นเริ่มโคจรพลัง

        ความรู้สึกของการที่พลังศรัทธาเข้ามาในร่างกายนั้นอัศจรรย์มาก แตกต่างกับการฝึกฝนก่อนหน้านี้ของเขาโดยสิ้นเชิง แล้วก็ไม่เหมือนกับความรู้สึกที่เขาใช้การ์ดพลังด้วย สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกมีพลังมากยิ่งกว่าเดิม

        อวี๋จิ่นลี่ทำตาปริบๆ มองพลังศรัทธาที่แต่เดิมเคลื่อนไหวกันอย่างชุลมุนยุ่งเหยิงจนดูเหมือนเด็กดื้อเหล่านั้น เวลานี้ตั้งแถวเรียงรายรอเข้าไปในร่างกายของเจียงม่อเซิ่งอย่างเชื่อฟัง น่าทึ่งมากเลยแฮะ

        ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเจียงม่อเซิ่งมีคุณสมบัติในการฝึกฝนดีเยี่ยม แต่ดีถึงขั้นนี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำให้คน...ตื่นเต้นดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง!

        ฮ่าๆ สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ที่เขาสอนมา เก่งสุดยอด นี่เพิ่งจะวันเดียวก็สามารถดึงไอวิญญาณเข้าสู่ร่างกายได้แล้ว เขาคนนี้นี่เป็นอาจารย์ได้อย่างดีเยี่ยมตามคาดจริงๆ สอนเก่งสุดๆ

        หากตอนนี้อาจารย์กับศิษย์พี่ของอวี๋จิ่นลี่อยู่ตรงนี้ด้วย ย่อมเหลือกตาขึ้นไปถึงชั้นฟ้าเป็นแน่

        ทั้งที่คุณสมบัติ พรสวรรค์ และปัญญาของตัวเจียงม่อเซิ่งดีมากทุกอย่าง แต่เขากลับดึงดันเอาเป็นผลงานของตัวเองซะนี่ อวี๋จิ่นลี่นี่ก็ใช่ย่อยนะ

        เจียงม่อเซิ่งรู้สึกว่าตนเองเหมือนเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์แห่งหนึ่ง ทุกสิ่งอย่างในบริเวณรอบข้างราวกับไม่มีอยู่ มีเพียงแสงซึ่งกระจัดกระจายบนอากาศที่ยังคงอยู่ เหมือนเด็กน้อยที่จะมาชวนเขาเล่น คอยกระโดดโลดเต้นอยู่รอบตัวเขาไม่หยุดหย่อน จากนั้นก็ค่อยๆ โดนพาเข้าไปในร่างกายเขาทีละดวงๆ เคลื่อนไหวอยู่ในเส้นลมปราณของเขา สุดท้ายรวบรวมอยู่ในจุดตานเถียนซึ่งเป็นแก่นพลังพิเศษที่แตกร้าว

        ไม่รู้ว่าเขารู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่เจียงม่อเซิ่งรู้สึกว่าหลังจากที่พลังศรัทธาเหล่านั้นเข้าไปในแก่นพลังพิเศษแล้ว รอยร้าวถี่ยิบบนแก่นพลังพิเศษเหมือนจะได้รับการซ่อมแซมเล็กน้อย แต่พอมองอย่างละเอียด ก็เหมือนจะไม่ได้รับการซ่อมแซมอะไร

        แต่ไม่ว่าอย่างไร ความรู้สึกในตอนนี้มันก็ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        นับตั้งแต่แก่นพลังพิเศษแตกร้าว พิษก็แผลงฤทธิ์อยู่ในร่างกาย เจียงม่อเซิ่งต้องอดทนต่อการทรมานอันเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา

        แม้สำหรับตัวเขาแล้วความเจ็บปวดเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่อดทนได้ แต่หากไม่ต้องอดทนกับมัน ย่อมไม่มีใครคนไหนยินดีทำร้ายตัวเอง ยอมรับความเจ็บปวดทรมานเหล่านี้อยู่แล้ว

        เจียงม่อเซิ่งในตอนนี้เหมือนนอนอยู่ในน้ำอุ่นแสนอ่อนโยน รู้สึกอบอุ่นไปทั่วเรือนร่าง และสบายเป็นอย่างยิ่ง

        อวี๋จิ่นลี่เห็นว่าเจียงม่อเซิ่งเข้าสมาธิได้ตั้งแต่การฝึกฝนครั้งแรก เขาก็อึ้งไปเลย แต่ก็ดีใจกับอีกฝ่ายมากเช่นกัน

        เมื่อเป็นแบบนี้ต้องขจัดพิษของเขาได้แน่นอน เขาจะไม่ตายแล้ว ช่วยชีวิตคนที่มีคุณงามความดีใหญ่หลวงหนึ่งคน สำหรับอวี๋จิ่นลี่เองก็ถือเป็นการทำความดีเรื่องหนึ่งเหมือนกัน ตอนบรรลุเซียน ด่านเคราะห์อัสนีที่เขาต้องเผชิญก็น้อยลงสักหน่อย

        คนตัวเล็กไม่รบกวนการฝึกฝนของเจียงม่อเซิ่ง ฉะนั้นภายในห้องนอนโอ่โถง คนหนึ่งคนกำลังเอนกายฝึกฝนอยู่บนเตียง ส่วนอีกคนก็ท่องอยู่ในสตาร์ลิ้งก์ต่ออย่างกระตือรือร้น พยายามหาหนทางที่ทำให้ตนเองเป็นที่นิยมมากขึ้นกว่าเดิม