ตอนที่ 8 ข้ามาหาเ้าแล้ว
ทุกคนต่างจ้องมองไปทางองครักษ์ที่ถูกเว่ยเย่ว์อู่ดึงหมวกออก ผมสีดำยาวสยายลงมาในทันใด
เป็สตรีหรอกหรือ
เกิดความโกลาหลขึ้นท่ามกลางฝูงชน!
“สุ่ยอวิ๋น เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร” เว่ยเย่ว์อู่ก้มหน้ามองสาวใช้สุ่ยอวิ๋นที่ล้มพับอยู่บนพื้นในสภาพยุ่งเหยิง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าขาวซีดและเย็นะเืของนาง ล้วนตกอยู่ในสายตาของสาวใช้สุ่ยอวิ๋นทั้งสิ้น ร่างกายที่เพิ่งถูกประคองขึ้นก็อ่อนแรงลงในทันใด ฟุบนั่งลงกับพื้นอีกครั้งหนึ่ง
“ท่าน...ท่านเป็ผี...ผี...” นางใจนพูดไม่ออกและกรีดร้องออกมา
การปล้นฆ่ากลางป่าคืนวานนี้ นางอยู่ข้างกายโม่หฺวาถิงคอยแสดงเส้นทางให้เขาไปดักซุ่มโจมตีในจุดที่เว่ยเย่ว์อู่ต้องผ่าน
แม้ว่าคืนนั้นจะมีลมแรงและหิมะตกหนัก แต่นางก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหญิงสาวในรถม้าถูกโม่หฺวาถิงยิงตายในที่เกิดเหตุ! เืที่อาบอาภรณ์จนเปียกชุ่มและตายตาไม่หลับนั้น ช่างน่ากลัวยิ่ง นางเพียงชำเลืองมองอย่างเร็วๆ ก็ไม่กล้ามองอีก...
เป็ผีหรือ
เว่ยเย่ว์อู่แสยะยิ้มเย็น เป็ความจริงที่ว่าเว่ยเย่ว์อู่ผู้ที่เคยพึงพอใจกับความเรียบง่ายนั้นตายไปแล้วจริงๆ
“สุ่ยอวิ๋น เ้าเป็สาวใช้ของพี่รอง ดูซิ เ้าจำข้าไม่ได้แล้ว แต่ข้ากลับยังจำเ้าได้...ข้ามาหาเ้าแล้ว...” เว่ยเย่ว์อู่คลี่ยิ้มบาง คำพูดนั้นแ่เบามาก ทว่าเพราะคนทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เมื่อคำพูดเหล่านี้แว่วเข้าหูสุ่ยอวิ๋นกลับเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวและแข็งกร้าวที่ไม่ธรรมดา
“คุณหนูหก ท่านคือคุณหนูหก...คุณหนูหกท่าน...ไม่ใช่ว่าท่านตายแล้วหรือ!” สุ่ยอวิ๋นร้องออกมาด้วยความใ ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น โค้งคำนับให้เว่ยเย่ว์อู่ครั้งแล้วครั้งเล่า นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือด “คุณหนูหก...ท่านอย่ามาหาข้าเลย...ไม่...ไม่ใช่ข้า...เป็...เป็คุณหนูรองให้ข้ามา...”
เว่ยเยี่ยนเป็บุตรสาวสายตรงของบ้านรองจวนหฺวาหยางโหว พี่น้องทั้งสามบ้านของจวนหฺวาหยางโหวไม่ได้แยกบ้านกัน จึงนับเรียงลำดับด้วยกัน ซึ่งเว่ยเยี่ยนเป็ลำดับที่สอง เว่ยเย่ว์อู่เป็ลำดับที่หก
เดิมทีเว่ยเย่ว์อู่คิดเพียงหลอกสุ่ยอวิ๋น ทว่าสิ่งที่ได้ยินนางเปิดเผยออกมา ในใจพลันเกิดความโกรธสายหนึ่งที่ยากจะอธิบาย ร่องรอยโเี้เย็นะเืฉายวูบในแววตา เว่ยเยี่ยนช่างต่ำช้ายิ่ง เพื่อให้โม่หฺวาถิงสังหารนาง ถึงกับส่งสาวใช้ของตนเองมาระบุตัวนางให้โม่หฺวาถิง ไม่ต้องกล่าวถึงเื่ระหว่างนางกับโม่หฺวาถิง ไม่มีทางบริสุทธิ์ใจเป็แน่
เมื่อได้ยินคำพูดของสุ่ยอวิ๋น ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดเช่นเดียวกันกับเว่ยเย่ว์อู่ สายตาสงสัยใคร่รู้จับจ้องไปที่โม่หฺวาถิงในทันที
ผู้นี่ก็คือเว่ยเย่ว์อู่ ที่แท้นางยังไม่ตายหรือ
โม่หฺวาถิงจ้องเว่ยเย่ว์อู่เขม็ง ใเกินจะบรรยายเช่นกัน
สตรีนางนี้คือคุณหนูหกเว่ยที่ไร้ทั้งความสามารถและความผู้นั้น คู่หมั้นที่มารดาของตนหมั้นหมายไว้ให้ก่อนจะตายจริงๆ น่ะหรือ
สตรีที่อยู่เบื้องหน้านี้ แต่งหน้าจัดจ้านเกินไป ผมเผ้ารกรุงรังเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ซ้ำยังทำให้คนมองรู้สึกมืดมน สตรีเช่นนี้เทียบกับเว่ยเยี่ยนที่สดใสและอ่อนหวาน ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
สตรีคนนี้จะคู่ควรกับการเป็ฮูหยินของเขาได้อย่างไร!
ฮูหยินที่ตนอยากแต่งเข้ามา ย่อมต้องไม่ใช่แค่ฮูหยินโหวธรรมดาๆ...
แต่สิ่งที่โม่หฺวาถิงคาดไม่ถึงคือ คุณหนูหกเว่ยที่พูดกันว่าไร้ประโยชน์กลับมีวาจาเฉียบคมยิ่ง ครั้นนางเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขาวคู่นั้นยิ่งทำให้โม่หฺวาถิงประหลาดใจ ช่างไม่สัมพันธ์กันเอาเสียเลย ราวกับว่าดวงตาคู่นั้นไม่ควรอยู่บนใบหน้าอันแสนธรรมดานี้
ทว่าเขาไม่ใช่สุ่ยอวิ๋น หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ตอบสนองในทันที ตวาดกร้าวใส่สุ่ยอวิ๋น “หุบปาก นางเป็มนุษย์ ไม่ใช่ผี!”
สุ่ยอวิ๋นในตอนนี้ตื่นตะลึงจนแทบจะล้มหมดสติไป ไม่ได้ยินสิ่งที่โม่หฺวาถิงกล่าวแม้แต่น้อย นางยังคงคำนับขอความเมตตาต่อเว่ยเย่ว์อู่ ผ่านไปเพียงครู่หนึ่งหน้าผากก็บวมช้ำ พึมพำไม่หยุดปาก “คุณหนูหก...เป็คุณหนูรองที่ให้ข้ามา...ท่าน...ที่ท่านต้องไปหาคือคุณหนูรอง อย่ามาหาข้าเลย!”
ครั้นเห็นว่าสุ่ยอวิ๋นยังไม่หยุดปาก โม่หฺวาถิงก็รีบร้อนพุ่งเข้ามาหยุดนาง ทว่าองครักษ์จวนเยี่ยนกั๋วกงก็หันตามมาด้วย ขัดขวางมือของเขา หยุดเขาไว้อีกครั้งด้วยใบหน้าเ็า
แม้ว่าโม่หฺวาถิงจะไม่เต็มใจ แต่ไม่กล้าขัดแย้งกับองครักษ์ผู้นี้จริงๆ เขารู้ดีว่าคนของเยี่ยนไหฺวจิง ต่อให้เป็องครักษ์ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้
แต่จนถึงตอนนี้สุ่ยอวิ๋นก็ยังไม่ได้สติ พูดเื่ไร้สาระท่ามกลางฝูงชนต่อไป โม่หฺวาถิงอดโกรธเคืองและวิตกกังวลไม่ได้
“สุ่ยอวิ๋น ทำไมข้าต้องไปหาพี่รองเล่า พี่รองทำเื่อะไรผิดต่อข้าอีกแล้วหรือ เป็เพราะจิ้งหย่วนโหวรึ” เว่ยเย่ว์อู่ย่อตัวลง ดวงหน้าขาวอันเย็นะเืโน้มลงมาอยู่เบื้องหน้าสุ่ยอวิ๋น ใบหน้านางยังคงมีรอยยิ้มน้อยๆ กล่าวถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา
รอยยิ้มนี้ กอปรกับคำพูดที่เว่ยเย่ว์อู่จงใจลากเสียงยาว ฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่ง ซ้ำยังมีใบหน้าขาวซีดของนางอีก ทำให้สุ่ยอวิ๋นหวาดผวามาก!
“คุณหนูรอง คุณหนูรอง...กับจิ้งหย่วนโหว...้า...้า…” ตอนนี้สุ่ยอวิ๋นเสียสติไปแล้ว แทบจะเอ่ยตอบทุกคำถาม...
ฝูงชนที่เฝ้าดูอยู่เผลอกลั้นหายใจตามไม่ได้ ดวงตาเบิกกว้าง ต่างรู้สึกว่าสุ่ยอวิ๋นกำลังจะบอกความจริงที่ทุกคนไม่รู้ออกมาแล้ว!
1K
