สองวันต่อมาร่างบางที่หลับไหลก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เธอมองสำรวจรอบๆตัวเองและนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือห้องนอนของตนเองที่อยู่ในหมู่บ้านหนองบัว เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูออกไปด้านนอก พบว่าทั้งพ่อและพี่ชายกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่หน้าบ้าน
" พ่อ พี่กล้า ฮึก ฮื่อๆๆๆ " แก้วตาโผเข้ากอดพ่อกับพี่ชายกลางวงข้าวที่ตอนนี้กำลังมองหน้ากันอย่างมึนงง
" อะไรกันแก้วเอ้ย " พ่อเอ่ยถาม ส่วนกล้านั้นค่อยขืนตัวออกจากน้องสาวของตนเอง แล้วเอ่ยถามน้องสาว
" เป็อะไรไปล่ะ "
" ฮึก แก้วไม่ได้ฝันไปใช่ไหม พี่กล้ายังอยู่ "
" เอ้า พี่ก็นั่งอยู่นี่ไง ถามแปลกจริง ๆ"
" ดีแล้ว อยู่ก็ดีแล้ว " แก้วตาพึมพำออกมาเบาๆ
" ฟื้นแล้วก็ดี ไปๆไปล้างหน้าแปรงฟันซะ " พ่อไล่ให้เธอไปล้างหน้าแปรงฟันจากนั้นก็ลุกไปยกหม้อข้าวในครัวพร้อมกับจานและช้อนออกมาวางที่ข้างสำรับกับข้าว
" จ้ะๆ " แก้วตาเอ่ยตอบก่อนจะรีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งกินข้าวกับพ่อและพี่ชาย ระหว่างนั้นก็ทบทวนเื่ราวบางอย่าง และนึกขึ้นได้ว่าแม่บอกกับเธอว่าให้ดูแลพ่อกับพี่ชายให้ดีๆ นั่นหมายความว่าเธอจะได้กลับมาพบกับทุกคนอีกครั้ง
' จริงสิ มิติล่ะ ' พรึ่บ แก้วตามาโผล่ในมิติของตนเอง ตอนนี้เธอโล่งใจแล้วว่านอกจากจะได้กลับมาหาครอบครัวแล้ว มิติจิตก็ยังอยู่ และตอนนี้เธอต้องออกจากมิติจิตไปก่อน แล้วค่อยพาพ่อกับพี่ชายเข้ามาในนี้ทีหลัง
" มาๆ นั่งลง กินข้าวกินปลาซะ "
" จ้ะพ่อ "
ทั้งสามคนนั่งกินข้าวที่มีกับข้าวง่ายๆอย่างเช่น ปลาทูทอดและน้ำพริกผักต้ม เมื่อกินอิ่มแล้วก็มานั่งคุยกัน เพราะแก้วจำเป็ต้องบอกพ่อและพี่ชายเื่มิติจิตของเธอ เพราะตอนนี้ครอบครัวกำลังลำบาก อดมื้อกินมื้อจนร่างกายผ่ายผอมกันหมดแล้ว
" พ่อ พี่กล้า ฉันมีเื่จะบอก แต่ว่า ทุกคนต้องฟังให้จบก่อนนะจ้ะแล้วค่อยถาม "
" อืม "
แก้วตาจึงเล่าเื่ที่ตนเองมีมิติจิตให้พ่อกับพี่ชายฟัง และรวมถึงเื่ที่เขาคนนั้นบอกว่า สองมือของเธอสามารถปลูกพืชได้งอกงามดี โตเร็ว รสชาติดีนั่นด้วย เพื่อที่ว่าเวลาที่เธอจะทำอะไรทุกคนจะได้ไม่ใ จากนั้นก็พาทั้งพ่อและพี่ชายเข้ามาในมิติจิต
" ที่นี่แหละจ้ะ คือมิติจิตที่ท่านคนนั้นให้มา จริงสิ เกือบลืม ก่อนหน้านี้แก้วได้เจอแม่ด้วยนะจ้ะพ่อ แม่มาบอกว่าให้แก้วดูแลพ่อกับพี่กล้าให้ดีๆจ้ะ "
" นะนี่มัน โอโห บ้านหลังนั้นใหญ่มากเลยว่ะแก้วเอ้ย " พ่อเอ่ยออกมาอย่างใ ส่วนพี่ชายนั้นมองสำรวจรอบๆอย่างเงียบๆ
" แก้วที่นี่หรอมิติจิตที่ว่า " กล้าเอ่ยถามน้องสาวของตนเอง หลังจากที่มองสำรวจรอบๆตัวแล้ว
" จ้ะพี่กล้า ที่นี่เราสามารถนำของในนี้ออกไปใช้ได้ทุกอย่างแล้วก็ไม่ต้องกลัวว่ามันจะหมดไป มันจะหมดก็ต่อเมื่อแก้วตายไปจ้ะ "
" แก้วเองบอกพ่อสิ ว่าเองไม่ต้องแลกกับอะไรใช่ไหม บอกพ่อหน่อยสิ "
" ไม่จ้ะ แต่แก้วมีภารกิจที่ต้องทำ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ไม่ต้องถามนะจ้ะว่าภารกิจนั้นคืออะไร แก้วบอกไม่ได้ เพราะแก้วเองก็ยังไม่รู้ รอถึงเวลาท่านคนนั้นจะมาบอกจ้ะ "
" งั้นพ่อก็สบายใจหน่อย "
" ไม่ต้องห่วงจ้ะ ตอนนี้แก้วสบายดีมากๆ เกือบลืม พี่กล้า ต่อไปนี้ไม่ต้องไปทำงานที่ตลาดแล้วนะ " แก้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพี่ชายจะตายที่ตลาดจึงเอ่ยบอกออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็วัน เดือนปีที่เท่าไหร่
" ทำไมล่ะ ถ้าไม่ทำพี่จะเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่ายในบ้านเราล่ะยังไงพี่ก็ต้องไปทำงาน " กล้าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
" ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดพี่จะไปทำงานที่นั่นไม่ได้ ไม่ แก้วจะไม่ยอม " แก้วร้องลั่นจนพ่อและพี่ชายใไม่น้อย ทั้งตอนนี้แก้งยังร้องไห้จนตัวสั่นอีกด้วย
" ใจเย็นๆแก้ว ใจเย็นนะลูก บอกพ่อว่ามันเกิดอะไรขึ้น เองถึงไม่ยอมให้พี่ชายเองไปทำงานที่ตลาด "
" ฮึก ฮื่อๆๆ พ่ออย่าให้พี่กล้าไปทำงานนะ แก้วจะเลี้ยงดูทุกคนเอง แก้วไม่อยากให้พี่กล้าต้องตาย "
" !!!! " เมื่อเธอเอ่ยบอกจบสองพ่อลูกมองหน้ากันอย่างตื่นใ กับคำที่ว่า กล้าจะตาย ?
" หมายความว่าไง " กล้าเอ่ยถาม
" ฮื่อๆๆ วันที่ 13 กันยา ปี 52 พี่กล้าจะถูกรถชนแล้วโดนเหล็กป้ายโฆษณาสินค้าทับตาย "
" นะนี่เองรู้มาจากไหน " แก้วที่เพิ่งจะได้สติตอนที่พ่อเอ่ยถามก็หยุดร้องไห้ ก่อนจะเอ่ยบอกว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับมาหลังจากที่ได้เจอแม่พิกุล หลังจากที่เธอตายเพราะดีใจตอนถูกรางวัลที่ 1
ถึงแม้ว่าเื่ที่แก้วบอกนั้นจะเหลือเชื่อแต่สองพ่อลูกกลับคิดว่า ถึงขนาดที่แก้วมีมิติจิตได้ นั่นก็อาจเป็ไปได้ว่าเื่ที่กล้าจะตายนั้นคือเื่จริง แต่ว่า อีกสองปีถึงจะเกิดเื่นี้ขึ้น เพราะตอนนี้เป็ปี 2550 วันที่ 18 ธันวาคม
7K
