หลังจากที่สวี่หยุนและหวงซือเหยียนกินข้าวเช้าที่บ้านของหวงเหวินเสร็จก็เดินออกจากสำนักกระบี่ล่องนภาเพื่อตรงไปยังหอโอสถ์..ระหว่างทางสวี่หยุนก็ถามเื่ต่างๆที่เกี่ยวกับเมืองเซี่ยหลงไปด้วยเพราะสวี่หยุน้าจะซื้อกระบี่สักเล่มแต่ก่อนหน้านั้นสวี่หยุนต้องหาทางขายแกนอสูรของเขาให้เป็เงินซะก่อน..
สวี่หยุนและหวงซือเหยียนเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงหอโอสถ์..หวงซือเหยียนแนะนำโอสถต่างๆในชั้นแรกทั้งหมดให้สวี่หยุนฟัง..ดวงตาของสวี่หยุนกลายเป็ประกายแปลกประหลาดออกมา..มีโอสถมากมายที่แตกต่างกันถึงร้อยกว่าชนิด..และบางโอสถยังสามารถสร้างอวัยวะที่โดนตัดออกไปได้ด้วย..น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง!
"อ่อ..พี่หญิงซือเหยียน..ที่นี่มีพวกตำราสอนหลอมโอสถบ้างหรือไม่? ข้าหลอมโอสถไม่เป็เลยสักนิดเดียว" สวี่หยุนกล่าวไร้เดียงสาออกมาอย่างตรงไปตรงมาทำให้หวงซือเหยียนหัวเราะออกมาทันที..จะมีใครบ้างที่กล้ามาขอตำราสอนหลอมโอสถที่หอโอสถ์? แถมยังมาขอจากศิษย์ของเ้าของหอโอสถ์ผู้ยิ่งใหญ่อีกต่างหาก!
"หากเป็คนอื่นพี่หญิงคงจะเทศนาให้มันฟังสัก 2-3 วันแต่เห็นแก่น้องชายที่ช่วยชีวิตพี่หญิงไว้ พี่หญิงก็จะมอบตำราสอนหลอมโอสถให้น้องชายที่น่ารักของพี่หญิงเอง" หวงซือเหยียนกล่าวล้อสวี่หยุนเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอาหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งออกมาจากผลึกลมปราณธาตุและยื่นให้กับสวี่หยุน..สวี่หยุนรับมาและรีบเปิดอ่านในทันที..ทันทีที่เขาเริ่มอ่านตาของเขาก็ส่องประกายออกมาในทันที...
หวงซือเหยียนเห็นแววตาของสวี่หยุนก็รู้สึกภูมิใจออกมาเล็กน้อย..นางเป็ถึงศิษย์ของหวงเจี้ยนซุนที่เป็นักหลอมโอสถที่เก่งที่สุดในเมืองเซี่ยหลงและยังเป็เ้าของหอโอสถ์อีกด้วย..หลังจากสวี่หยุนเดินดูโอสถไปเป็จำนวนมากสักระยะหนึ่งหวงเจี้ยนซุนก็โผล่ออกมาจากประตูของชั้นสองพร้ะโกนออกมา...
"เ้าหนุ่มประหลาดนั่นมาแล้วทำไมไม่มีใครมาบอกข้าเลย! ซือเหยียนพาเ้าหนุ่มประหลาดนั่นมาหาข้าที! ข้าจะรับมันเป็ศิษย์ข้า!!" หวงเจี้ยนซุนะโออกมาดังลั่นหอโอสถ์ทำให้ลูกค้ารวมถึงพนักงานทั้งหมดตกตะลึงทันที..มีทั้งผู้คนตะลึงในท่าทีของหวงเจี้ยนซุนและตะลึงเพราะหวงเจี้ยนซุนนักหลอมโอสถที่เก่งที่สุดในเมืองเซี่ยหลงจะรับศิษย์!
สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ขนลุกขึ้นมาในทันทีก่อนจะรีบเก็บหนุงสือกลับเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุอย่างรวดเร็ว..สวี่หยุนไม่อยากเข้าสำนักหรือรับใครเป็อาจารย์เพราะตนเองจะจากไปจากดาวนี้ในหนึ่งปี..สวี่หยุนรีบเดินช้าๆไปยังทางด้วยท่าทีที่ไร้ความผิดปกติออกมาในทันที...แต่ก่อนที่สวี่หยุนจะได้ออกจากหอโอสถ์หวงซือเหยียนก็รีบวิ่งมาดักหน้าเขาทันที...
"พะ..พี่หญิงซือเหยียน..ท่านคงไม่.." สวี่หยุนกล่าวตะกุกตะกักออกมาพร้อมรอยยิ้มแห้งแต่ก่อนที่สวี่หยุนจะกล่าวออกมาจนจบหวงซือเหยียนก็รีบกล่าวขึ้นมาในทันที...
"น้องชาย..ข้าเองก็ไม่อยากทำอย่างนี้แต่ในเมื่อเป็คำสั่งของท่านอาจารย์หวังว่าน้องชายจะให้อภัยพี่หญิง.." หวงซือเหยียนกล่าวจบก็พุ่งเข้าใส่สวี่หยุนทันทีก่อนจะคว้าตัวเขาและตรงไปยังหวงเจี้ยนซุน...
"อะ..เอ่อ ผู้าุโข้าคิดว่าคงเป็ลูกศิษย์ของท่านไม่ได้หรอก แฮะๆ" สวี่หยุนที่โดนหวงซือเหยียนลากมาจนถึงหน้าของหวงเจี้ยนซุนทำได้แค่กล่าวปฏิเสธพร้อมหัวเราะแแห้งออกมาเพราะท่าทีของหวงเจี้ยนซุน..
'ไหนพี่หญิงซือเหยียนบอกว่าเป็แค่วันนั้นไม่ใช่หรือ! ไม่เห็นมีท่าทีสงบเสงี่ยมของผู้าุโเลยสักนิด!!' สวี่หยุนได้แต่คิดในใจออกมา..ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั่นเองก็ทำให้คนทั้งหอโอสถ์กลายเป็ตกตะลึงมากกว่าเก่าในทันที..
"เด็กนั่นมันกล่าวปฏิเสธผู้าุโหวงเจี้ยนซุน!?" หนึ่งในฝูงชนกล่าวออกมา...
"นี่มันบ้าอะไรกัน!? ไอเด็กนั่นมันเป็ใครกันแน่?" หลังจากเหตุการณ์วันนี้ก็ทำให้สวี่หยุนมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมาอย่างแน่นอน..ถึงอาจจะไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดีเท่าไหร่นักก็ตาม..
สวี่หยุนได้ยินฝูงคนที่กำลังจ้องมองมาทางเขาและหวงเจี้ยนซุนพูดคุยกันก็แทบจะเป็ลมไปในทันที..ปกติสวี่หยุนก็ตกเป็เป้าสายตาเพราะต่างหูสรรพธาตุอยู่แล้วมาตอนนี้ยิ่งนักกว่าเก่าอีก!
"หืม? เ้าไม่อยากเป็ศิษย์ข้า? โฮ้..น่าสนใจ!" หวงเจี้ยนซุนที่ก่อนหน้านี้อับอายเพราะโดนปฏิเสธก็แสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะะโบอกฝูงชนที่อยู่ข้างล่าง..
"พวกท่านทั้งหลาย..เด็กคนนี้คือแขกผู้มีเกียรติของหอโอสถ์..หลังจากนี้ข้าจะพาเด็กคนนี้ไปยังหอวรยุทธของสำนักกระบี่ล่องนภา..ข้าหวังว่าพวกท่านจะเป็กำลังใจให้เด็กคนนี้ไปยังชั้นสูงๆของหอวรยุทธของสำนักกระบี่ล่องนภาได้ด้วยเถอะ!" หวงเจี้ยนซุนกล่าวออกมาก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่นก่อนพาหวงซือเหยียนและสวี่หยุนลอยออกไปจากหอโอสถ์ทันที...
สวี่หยุนเห็นรอยยิ้มของหวงเจี้ยนซุนเขาก็ขนลุกขึ้นมาทันที..นี่มันไม่สมควรใช่ผู้าุโที่หลอมโอสถได้เก่งกาจที่สุดในจินตนาการของเขาเลยสักนิด!
'แล้วไอหอวรยุทธบ้าๆนั่นมันคืออะไรกันแน่? ไอแก่นี่จะล้างแค้นที่ข้าทำมันเสียหน้าด้วยหอวรยุทธบ้าๆนั่นน่ะรึ?' สวี่หยุนได้แต่คิดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา..ไม่รู้ว่าเขาได้ไปทำเวรทำกรรมอะไรให้ไอแก่นี่ในชาติที่แล้ว..ช่างโชคร้ายยิ่งนักที่อาจารย์ของหวงซือเหยียนเป็คนแบบนี้...
ถึงแท้จริงแล้วในความคิดของสวี่หยุน หวงเจี้ยนซุนอาจจะไม่ได้เป็ผู้าุโที่น่าเคารพนักแต่ทั้งหวงเหวิน หวงซือเหยียนและคนทั้งเมืองต่างก็เคารพหวงเจี้ยนซุนที่ทำความดีให้ตระกูลมานักต่อนักแล้วจนตอนนี้เขามีอำนาจเป็รองแค่หัวหน้าตระกูลและสูสีกับเ้าของสำนักกระบี่ล่องนภาเท่านั้น..
สวี่หยุน หวงซือเหยียนและหวงเจี้ยนลอยมาได้สักพักก็พบกับสำนักกระบี่ล่องนถาที่อยู่ตรงหน้า..ศิษย์จำนวนมากที่กำลังเดินอยู่เห็นหวงเจี้ยนซุนและทั้งสองก็มีสีหน้าตกตะลึงทันที..
"นั่นมันหวงเจี้ยนซุนที่เป็เ้าของหอโอสถ์หรือป่าว!?"
"ไม่ผิดแน่! ต้องเป็เขาอย่างแน่นอน!! หวงซือเหยียนที่เป็ลูกศิษย์ของเขาก็อยู่ด้วย!!"
"หืม!? แล้วไอคนที่ลอยมาด้วยนั่นใคร? มันดูรํ่ารวยยิ่งนัก!" ฝูงชนจำนวนมากที่อยู่หน้าประตูของสำนักกระบี่ล่องนภาต่างก็พูดคุยกันระงมทำให้สวี่หยุนที่กำลังฟังอยู่ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมาทันที..หวงเจี้ยนซุนได้เห็นสีหน้าของสวี่หยุนก็ยิ้มกว้างพึงพอใจออกมา...
ทั้งสามลอยผ่านสิ่งปลูกสร้างจำนวนมากมายจนในที่สวี่หยุนก็มองเห็นสิ่งปลูกสร้างที่ดูโอ่อ่าใหญ่โตเป็อย่างมาก..้ามีตัวหน้างสือเขียนดูยิ่งใหญ่อย่างยิ่ง..หอวรยุทธ!!
สวี่หยุนมองเห็นหอวรยุทธที่อยู่ตรงหน้าก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ดีออกมา..หากมันง่ายดายเหมือนแค่การเดินไปหยิบตำรามาไอแก่หวงเจี้ยนซุนคงไม่พาเขามาที่นี่เป็แน่แท้...สวี่หยุนได้แต่หัวเราะขมขื่นออกมาเล็กน้อยก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้นมา..
'ในเมื่อไอแก่หวงเจี้ยนซุนนั่นมันพาข้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้น ข้าก็จะใช้โอกาสนี้นำวรยุทธที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาด้วย!!' สวี่หยุนตั้งเป้าหมายในใจพร้อมความมุ่งมั่นล้นเหลือ..ในที่สุดทั้งสามคนก็มาถึงหอวรยุทธที่มีผู้าุโขึ้นหนึ่งเฝ้าอยู่...ผู้าุโที่เฝ้าประตูลืมตาขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อยแต่เมื่อมองเห็นหวงเจี้ยนซุนผู้าุโที่เฝ้าประตูก็เบิกตากว้างทันทีก่อนจะรีบกล่าวออกมา..
"อ่าว! พี่เจี้ยนซุนนี่เอง! ทำไมจะมาไม่บอกข้าก่อนเลยล่ะ..มาๆรีบบอกข้าเถอะว่าท่าน้าอะไร" ผู้าุโที่เฝ้าประตูรีบกล่าวประจบออกอย่างรวดเร็ว..หวงเจี้ยนซุนไม่ได้มีสีหน้าเปลี่ยนไปก่อนจะชูตราเ้าของหอโอสถ์ออกมา..
"ข้าจะใช้สิทธิของเ้าของหอโอสถ์ในการพาเ้าหนุ่มนี่เข้าทดสอบในหอวรยุทธ..ท่านคิดว่าอย่างไร?" หวงเจี้ยนซุนกล่าวออกมาอย่างสงบเสงี่ยม..
"แน่นอน แน่นอนเื่แค่นี้สำหรับพี่เจี้ยนแล้วนับว่าธรรมดาอย่างยิ่ง.." ผู้าุโที่เฝ้าประตูกล่าวออกมาหลังจากมองมาที่สวี่หยุนด้วยความดูถูกเล็กน้อย..สวี่หยุนเห็นสีหน้าของผู้าุโเฝ้าประตูก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันทีแต่ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรออกมาสวี่หยุนก็ได้ยินเสียงะโที่รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อยดังขึ้นมา..
"มันนั่นเอง! พี่จื่อหานมันอยู่นั่นไง!!" เสียงะโดังขึ้นมาก่อนที่คนสองคนจะรีบพุ่งมายังทั้งสาม..เมื่อสวี่หยุนเห็นหนึ่งในทั้งสองก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที..หวงอี้จือ!! หนึ่งในสองคนที่ทำตัวราวกับโจรในป่าหมื่นอสูร!
"หืม? เศษขยะแบบนี้เนี่ยนะชนะน้องของข้าได้แถมยังขโมยกระบี่ของน้องข้าไปอีก?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยท่าทีรังเกียจที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน..หวงจื่อหานเป็บุรุษหนุ่มวัย 20-21 ปีที่มีพื้นฐานการฝึกตนคือขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณ! ภายนอกของหวงจื่อหานดูราวกับเด็กหนุ่มที่มาจากตระกูลยิ่งใหญ่เพราะความหยิ่งยโสที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจนของมัน..
"ผู้าุโหวงเจี้ยนซุน้าให้เศษขยะแบบนี้เข้าไปในหอวรยุทธหรือ?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยความดูถูกเต็มใบหน้า..สวี่หยุนขมวดคิ้วทันทีแต่ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรออกไปหวงซือเหยียนก็รีบกล่าวออกมาด้วยโทสะทันที..
"หวงจื่อหาน! ทั้งเ้าและน้องของเ้ามันก็สารเลวเหมือนกันหมด! เ้ามาทำอะไร? จะมาแก้แค้นให้น้องชายของเ้าที่พยายามสังหารข้า!? อาจารย์ของข้าก็อยู่ตรงนี้ลองดูสิถ้าเ้ากล้า!!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาอย่างเกรี๊ยวกราดทำให้หวงจื่อหานขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินก่อนจะกล่าวออกมา..
"สำหรับเื่ของน้องซือเหยียนนับว่าเป็ความผิดของน้องชายของข้าจริง..ข้าจะลงโทษน้องชายของข้าเองหลังจากกลับไปแต่ไม่ใช่กับเ้าหนุ่มนี่!! หอวรยุทธเป็สถานที่ที่มีเกียรติของสำนักกระบี่ล่องนภาแล้วจะให้คนนอกที่มีความสามารถไม่เพียงพอเข้าไปได้อย่างไร?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาอย่างลื่นไหลแต่ทุกคนก็เข้าใจถึงเจตนาของหวงจื่อหานได้อย่างชัดเจน..ผู้าุโที่เฝ้าประตูมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกออกมา..เพราะตำแหน่งในสำนักกระบี่ล่องนภาสำหรับหวงจื่อหานก็นับได้ว่าอยู่สูงอย่างยิ่ง..แถมอาจารย์ของหวงจื่อหานก็เป็ถึงผู้าุโที่ตำแหน่งสูงเป็อย่างยิ่ง!
ผู้าุโเฝ้าประตูเหลือบมองหวงเจี้ยนซุนเล็กน้อยก็พบว่าหวงเจี้ยนซุนกำลังมีสีหน้าสงบนิ่งอยู่ราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทำให้ผู้าุโที่เฝ้าประตูถอนหายใจออกมาทันที..
"แล้วเ้าจะให้ทำอย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าและนํ้าเสียงสงบนิ่ง...
"ง่ายดายเป็อย่างยิ่ง..ถ้าเ้าชนะข้าในการประลองตัวต่อตัวได้เ้าก็มีความสามารถพอที่จะเข้าไปในหอวรยุทธเป็อย่างไร" หวงจื่อหานแสยะยิ้มออกมาอย่างดูถูกเพราะรู้ดีว่าสวี่หยุนต้องไม่กล้ารับคำท้าของเขาอย่างแน่นอน...
"เ้า...!!" หวงซือเหยียนะโออกมาแต่ก่อนที่จะกล่าวอะไรออกไปมากกว่านี้สวี่หยุนก็ตอบออกมาทันที..
"ได้..ข้าตกลง!" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าและนํ้าเสียงที่ยังสงบนิ่งราวกับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย...
"ดีมาก!! ถ้านับเื่ความกล้าหรือความโง่เขลาของเ้าก็ถือว่าใช้ได้อยู่บ้าง" หวงจื่อหานกล่าวออกมาพร้อมแสยะยิ้มดูถูกสวี่หยุนในทันที..หวงอี้จือเองก็มีสีหน้าเช่นเดียวกับหวงจื่อหานแต่ก่อนที่มันจะได้กล่าวอะไรออกมาสวี่หยุนก็กล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยในทันที..
"ไม่ต้องพูดให้มากความรีบพาข้าไปที่สนามประลองได้แล้ว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างสงบนิ่งก่อนจะติดตามหวงจื่อหานไปยังลานประลองของสำนักกระบี่ล่องนภา...
เมื่อผู้คนได้ยินว่าจะมีการประลองของศิษย์สายในและคนที่ผู้าุโหวงเจี้ยนซุนพามาก็รีบแห่เข้ามาที่ลานประลองเพื่อดูความสนุกสนานในทันที...หวงซือเหยียนและหวงเจี้ยนซุนที่ติดตามมาต่างก็มีสีหน้าคนล่ะแบบกันโดยสิ้นเชิง..
"ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าหนุ่มนั่นมันตกลงจริงๆด้วย..ตอนแรกข้ายังเห็นว่ามันยังมีค่าพอให้เข้าไปทดสอบในหอวรยุทธแต่ตอนนี้มันคงไม่ได้เข้าไปแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" หวงเจี้ยนซุนกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะดังลั่น..
"ท่านอาจารย์..ข้าว่าท่านอย่างพึ่งด่วนตัดสินน้องชายเลย..ท่านรู้หรือไม่ว่าน้องชายใช้แค่ขั้น 2 ของรวบรวมลมปราณในการสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง?" หวงซือเหยียนที่มีความกังวลต่อสวี่หยุนเล็กน้อยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มยากอธิบาย..
"จะ..เ้าว่าอย่างไรนะ!? แล้วตอนนี้เ้าหนุ่มประหลาดนั่นมันอยู่ขั้น 3 ของรวบรวมปราณแล้วไม่ใช่รึ!? ไม่สิ! มันก็แค่โชคดีในตอนนั้น! หวงจื่อหานนับเป็ระดับต้นๆของขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณ..รอบนนี้มันต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!!" หวงเจี้ยนซุนมีสีหน้าเปลี่ยนไปชั่วครู่ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจออกมา..หวงซือเหยียนได้ยินดังนั้นความกังวลของนางก็เพิ่มขึ้นมาในทันที..
"น้องชาย..ข้าหวังว่าเ้าจะไม่เป็อะไรนะ.." หวงซือเหยียนกังวลว่าสวี่หยุนจะเป็อะไรไปแต่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปหาสวี่หยุนที่กำลังเตรียมขึ้นลานประลอง...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------