ฮูหยินหลัวคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าวันรุ่งขึ้นกู้ิจูจะพาสาวใช้มาส่งคืนให้อีกสองสามคน ครั้งนี้นางกลับอ้างว่าพวกสาวใช้ซุ่มซ่าม ทำแจกันดอกไม้และภาชนะใส่เหล้าที่ฮ่องเต้พระราชทานมาแตก
"ิจู จู่ ๆ เกิดเื่แบบนี้ขึ้นได้ยังไง" ฮูหยินหลัวข่มอารมณ์ถาม "นั่นมันของพระราชทานเลยนะ ทำไมถึงได้ไม่ระวังกันแบบนี้"
กู้ิจูเอนกายพิงพนัก ในมือถือถ้วยเครื่องดื่มชิงอิ่นค่อย ๆ จิบ พลางยิ้มตอบ "ฮูหยินพูดถูกแล้ว ควรจะสอนให้พวกนางระวังตัวกันหน่อย ไม่เช่นนั้นวัน ๆ เอาแต่ทำของหายบ้าง ทำแตกบ้าง เกรงว่าต่อให้จวนฝั่งนั้นจะมีทรัพย์สมบัติมากมายแค่ไหน ก็คงจะผลาญจนหมดแน่"
คำพูดของนางไม่รู้ว่ามีความหมายอื่นแอบแฝงอยู่หรือไม่ แต่ก็ทำเอาฮูหยินหลัวถึงกับหน้าตึงไปชั่วขณะ
นางฝืนยิ้มออกมา "เ้ารู้จักคิดอ่านเผื่อแผ่ก็ดีแล้ว เพียงแต่พวกนี้..."
สาวใช้สองสามคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพากันตัวสั่นงันงก สาวใช้ที่จวนตะวันออกส่งมาเมื่อวันก่อนถูกโบยจนเือาบและถูกขายให้หอนางโลมไปแล้ว เื่นี้เป็ที่รู้กันทั่วทั้งสองจวน แล้วจะให้พวกนางไม่กลัวได้อย่างไร
"จะตีแล้วขายทิ้งไปตลอดก็ไม่ใช่เื่ ควรจะหาทางอบรมสั่งสอนให้ดีต่างหาก" ฮูหยินหลัวถอนหายใจ "จวนฝั่งโน้นมีเ้าที่เป็คุณหนูยังไม่ออกเรือนเพียงคนเดียว ย่อมไม่รู้เื่การจัดการดูแลจวน เอาเป็ว่าเปลี่ยนคนให้หมดเลยก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะเลือกคนที่ปรนนิบัติเก่ง ๆ ฉลาดเฉลียวรู้ความส่งไปให้เอง"
กู้ิจูยิ้มจนตาหยี "ฮูหยินพูดอะไรกัน พวกนี้ก็เป็คนที่ฮูหยินเลือกแล้วส่งไปให้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ ช่างน่าเสียดายที่พอไปอยู่จวนฝั่งโน้นแล้วกลับกลายเป็พวกไม่รู้จักตายไปเสียได้"
นางมองสบตาฮูหยินหลัว "ดูท่าทางจวนของข้าคงจะหละหลวมเกินไป ถึงได้ปล่อยให้พวกนางคิดคดทรยศได้"
ฮูหยินหลัวมองกู้ิจู รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าฉายแววเคลือบแคลงสงสัยวูบหนึ่ง กู้ิจูชักจะแปลกประหลาดขึ้นทุกที
หลายวันมานี้การกระทำและคำพูดของนางราวกับเปลี่ยนไปเป็คนละคน ทำให้ฮูหยินหลัวต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น
นางปั้นรอยยิ้มอย่างจนใจ "แล้วคุณหนูใหญ่เห็นควรว่าต้องทำอย่างไรดี"
กู้ิจูที่กำลังเล่นชายแขนเสื้ออย่างเบื่อหน่าย พอได้ยินคำถามก็หัวเราะพรืดออกมา "คำถามนี้ทำเอาข้าไปไม่เป็เลย พวกนี้ล้วนเป็คนที่ฮูหยินส่งไป สัญญาขายตัวก็อยู่ที่จวนฝั่งนี้ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าควรจัดการแบบไหน"
"ข้าคิดเสมอว่าฮูหยินเป็คนยุติธรรม ย่อมไม่ปล่อยให้พวกนางมาทำลายกฎระเบียบเป็แน่"
สายตาของฮูหยินหลัวตึงเครียดขึ้นมา ทว่าสุดท้ายก็พยักหน้า "ย่อมต้องจัดการตามกฎระเบียบอยู่แล้ว"
นางมองออกแล้วว่า หากตนไม่ยอมลงโทษสาวใช้พวกนี้ กู้ิจูก็คงไม่ยอมเลิกรา หลายวันมานี้นางจงใจมาหาเื่ชัด ๆ สาวใช้ที่ส่งไปล้วนเป็คนที่ฮูหยินหลัวคัดเลือกมาอย่างดี เพื่อให้อยู่สืบข่าวในจวนตะวันออก
นางกวักมือเรียกหญิงรับใช้ให้เข้ามาลากตัวสาวใช้เ่าั้ออกไป โดยไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญขอความเป็ธรรมของพวกนาง ใช้ผ้าหยาบอุดปากไว้ แล้วลากตัวออกไปโบยอย่างไม่ปรานี
"ในเมื่อฮูหยินจัดการเรียบร้อยแล้ว ข้าก็ไม่รบกวนแล้ว ขอตัวกลับไปก่อนนะ" กู้ิจูฟังเสียงร้องโหยหวนดังมาจากด้านนอก แล้วลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
ทว่าฮูหยินหลัวกลับขมวดคิ้ว ร้องเรียกนางไว้ "ิจู นั่งลงก่อนเถิด ข้ามีเื่จะคุยด้วย"
กู้ิจูเลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มถาม "ฮูหยินมีอะไรจะสั่งการอีกหรือ"
นี่มันใช่กู้ิจูที่ไหนกัน กู้ิจูคนเดิมจะเ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้เชียวหรือ สองวันนี้ประโยคที่ว่าจะเปลี่ยนคนรับใช้ในจวนตะวันออก นางไม่พูดออกมาเลยสักคำ
เพียงแต่ส่งสาวใช้กลับมาให้หลายคนในแต่ละครั้ง หาข้ออ้างบีบให้ฮูหยินหลัวลงโทษคนของตัวเอง ซ้ำยังไม่ยอมให้ชื่อเสียงของตนต้องมัวหมอง ปล่อยให้ฮูหยินหลัวรับหน้าที่เป็คนดุร้ายโเี้ไปเต็ม ๆ
หากเป็เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นาน คนที่ฮูหยินหลัวส่งไปที่จวนตะวันออกคงถูกนางหาข้ออ้างจัดการจนหมด และฮูหยินหลัวเองก็คงจะหาคนส่งไปแทรกซึมที่นั่นได้ยากแล้ว
ฮูหยินหลัวไม่เคยรู้สึกตกเป็รองขนาดนี้มาก่อน นางฝืนยิ้มให้กู้ิจู "หากเ้ารู้สึกว่าคนที่จวนฝั่งนี้ส่งไปไม่ดี สู้เรียกนายหน้าขายบ่าวให้พาคนมาให้เ้าเลือกที่จวนเลยไม่ดีกว่าหรือ ขอแค่ถูกใจเ้า ทำงานสะอาดเรียบร้อย ปรนนิบัติดีก็พอแล้ว"
นางคิดไม่ถึงว่ากู้ิจูจะยังคงส่ายหน้า "ข้าเลือกคนไม่เป็หรอก อีกอย่างคนที่พวกนางส่งมาก็ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ท้ายที่สุดก็ไม่วางใจอยู่ดี"
ฮูหยินหลัวเริ่มงุนงงสับสน หรือว่ากู้ิจูไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนคนรับใช้ข้างกายอย่างนั้นหรือ
กู้ิจูมองสบตานาง เอ่ยอย่างเชื่องช้า "ข้าจำได้ว่าพวกหมัวมัวเคยบอกว่า ตอนที่ท่านแม่จากไป ได้ทิ้งเรือนไร่นาและร้านค้าไว้ให้ข้ามากมาย ในเมื่อตอนนี้คนรับใช้ในจวนทำงานไม่เต็มที่ สู้ไปเลือกคนจากในที่นาเข้ามาทำงานในจวนเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ"
"ถึงอย่างไรก็เป็คนจากที่นาของตัวเอง รู้ตื้นลึกหนาบาง อบรมสั่งสอนง่ายกว่าด้วย"
นางกำลังจะบอกว่า นาง้าโฉนดที่ดินของจวนองค์หญิงคืนอย่างนั้นหรือ!
ฮูหยินหลัวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายตลบ ผ่านไปพักใหญ่ถึงฝืนยิ้มออกมาได้ "ที่แท้ก็เพื่อเื่นี้เอง... เลือกคนจากในที่นาก็ดีเหมือนกัน เพียงแต่สมุดรายชื่อและสัญญาขายตัวของพวกบ่าวไพร่ในที่นาไม่ได้อยู่ที่ข้า ประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปเอามา แล้วค่อยส่งไปให้ที่จวนตะวันออกนะ"
นางไม่พูดถึงโฉนดที่ดินเลยแม้แต่น้อย พูดถึงแต่สัญญาขายตัวของบ่าวไพร่ในที่นา
กู้ิจูก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร นางลุกขึ้นยืนพลางยิ้ม "เช่นนั้นก็รบกวนฮูหยินด้วย"
พูดจบ ก็พาอาปี้เดินจากไปอย่างสง่างาม
ฮูหยินหลัวมองตามแผ่นหลังของนางที่เดินออกจากประตูไป สีหน้าพลันมืดครึ้มลง นางนั่งนิ่งอยู่บนตั่งครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยสั่งสาวใช้ "เร็วเข้า ตามข้าไปที่เรือนซงโส่ว"
ดูเหมือนจะมีคนยุยงให้กู้ิจูมาทวงโฉนดที่ดินและเรือนไร่นาของจวนองค์หญิงคืนเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นนางคงไม่จู่ ๆ ก็มาทำเื่วุ่นวายแบบนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ เพราะหลายปีมานี้เงินทองที่ได้จากเรือนไร่นาและร้านค้าเ่าั้ ส่วนใหญ่ก็ถูกส่งไปที่เรือนซงโส่วทั้งนั้น
ฮูหยินหลัวพาสาวใช้รีบร้อนไปยังเรือนซงโส่ว ส่วนกู้ิจูกลับเดินกลับจวนตะวันออกอย่างอ้อยอิ่ง
อาปี้มองซ้ายมองขวา ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "คุณหนู เกรงว่าฮูหยินคงไม่ยอมคืนของพวกนั้นให้ง่าย ๆ หรอกเ้าค่ะ"
นางพูดพลางขมวดคิ้ว หลายปีมานี้จวนตะวันออกไม่มีรายได้เข้ามาเลยแม้แต่น้อย ต้องพึ่งพาเงินทองที่องค์หญิงใหญ่เซวียนหยางทิ้งไว้ให้เพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ
ซ้ำร้ายเงินพวกนั้นยังอยู่ในความดูแลของฮูหยินหลัวอีก ตอนนี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว หากเป็เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องชักหน้าไม่ถึงหลังแน่
กู้ิจูส่ายหน้า "นางไม่ให้หรอก"
เรือนไร่นาและร้านค้าพวกนั้นถูกฮูหยินผู้เฒ่ากู้กับฮูหยินหลัวฮุบไปเป็สมบัติของสกุลกู้ตั้งนานแล้ว ถือเป็ต้นไม้เงินทองของพวกนาง จะยอมคืนให้กู้ิจูง่าย ๆ ได้อย่างไร
อาปี้ทำอะไรไม่ถูก "แล้ว... แล้วจะทำยังไงดีล่ะเ้าคะ"
กู้ิจูแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นอย่างงดงาม "ไม่ต้องรีบร้อน พวกนางจะต้องยอมเอามาคืนให้ด้วยมือตัวเองแน่"
.
.
.
789
