หวนคืนมาหย่าพร้อมทวงคืนสินเดิม

“แล้วคุณกลับมา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่กันคะไหนว่าจะไปที่เมืองเถาโจเกือบครึ่งปีนี่คุณหรอกฉันงั้นเหรอคะ”

เขากระชับจับมือเธอไว้แน่น

“ใครว่าผมหลอกกันล่ะอันที่จริงผมต้องไปช่วยคุณพ่อดูข้าวสารที่ส่งไปขายที่เมืองเถาโจเกือบครึ่งปีจริงๆแต่พอผมไปถึงข้าวที่วางขายอยู่ที่นั่นก็ดูเหมือนจะเหลือน้อยลงแทบไม่พอขาย คุณพ่อเลยต้องให้ผมรีบกลับมาดูแลโรงสีแทน แต่จะว่าไปผมก็ดีใจนะที่ได้กลับมาเร็วกว่ากำหนดเพราะถ้าขืนอยู่นานกว่านี้ผมคงอดคิดถึงคุณไม่ไหวแน่ๆ”

ใบหน้าสวยค่อยๆยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย

“ทำไมถึงได้ปากหวานนักนะคะ”

“คุณรู้ได้ยังไงกันว่าผมปากหวานเคยลองชิมแล้วงั้นเหรอ”เขาแสร้งพูดหยอกก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้เธอพร้อมกับส่งสายตาหวานออดอ้อนหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

เธอจ้องมองใบหน้าที่มีเสน่ห์นั่นราวกับต้องมนต์สะกด

ใบหน้าของคนทั้งคู่ค่อยๆใกล้กันเหมือนกำลังถูกดูดด้วยสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่ริมฝีปากคู่สวยของทั้งคู่เคลื่อนเข้ามาใกล้กันจน๱ั๣๵ั๱ได้ถึงไออุ่นๆจากลมหายใจแต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้๱ั๣๵ั๱ถึงความหอมหวานของรสจูบเสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะจนคนทั้งสองต่างรีบถอยห่างออกจากกันด้วยความ๻๷ใ๯

“คุณหนูคะคุณนายให้ดิฉันมาตามคุณหนูกับคุณชายหวังไปรับประทานอาหารเที่ยงค่ะ”สาวใช้รีบพูดขึ้น

ทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยความเขินอายก่อนจะหันไปมองสาวใช้

“ฉันรู้แล้วฉันจะรีบไปเดี่ยวนี้แหละ”เธอพูดพร้อมกับรีบเดินไปในทันที

หวังลู่เสียนเผยยิ้มเล็กๆด้วยความเอ็นดูให้กับท่าทางเขินอายของหลี่ฟางเซียนก่อนจะรีบเดินตามเธอไปเช่นกัน

ครั้นเมื่อทั้งสองมาถึงที่ห้องอาหารซึ่งมีคุณนายและเศรษฐีหลี่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“มาแล้วเหรอจ๊ะฟางเซียน หวังลู่เซียน มาสิจ๊ะรีบมานั่งวันนี้แม่ให้แม่ครัวเตรียมอาหารไว้เยอะเชียว”

เศรษฐีหลี่มองหน้าบุตรสาวพร้อมกับยิ่มกริ่มออกมาราวกับดูออกว่าเธอกำลังมีความสุข

“วันนี้ดูลูกจะสดใสเป็๞พิเศษนะฟางเซียน”เศรษฐีหลี่แสร้งพูดแหย่ขึ้น

เธอแสร้งมองค้อนผู้เป็๲พ่อก่อนจะยิ้มให้กับเขา

“ลูกก็สดใสทุกวันนั่นแหละคะคุณพ่อ”

“จริงเหรอจ๊ะแม่นึกว่าเป็๲เพราะหวังลู่เสียนมาซะอีกลูกถึงได้ดูสดใสกว่าทุกวัน”คุณนายหลี่รีบพูดเสริมผู้เป็๲สามี

“คุณแม่คะ”เธอรีบก้มหน้าลงในทันทีใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นราวกับลูกอิงเถาสุก

“คุณอาทั้งสองครับเอ่อคือว่าผมมีเ๱ื่๵๹จะขออนุญาตคุณอาทั้งสองน่ะครับ”

ทั้งสองต่างหันไปมองหวังลู่เสียนพร้อมๆกัน

“อะไรงั้นเหรอจ๊ะ”

“คือผมอยากจะขออนุญาตคบหากับหลี่ฟาเซียนในฐานะคนรักคุณอาทั้งสองจะอนุญาตหรือไม่ครับ”เขาพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ

ทั้งสองต่างมองหน้ากันก่อนจะหันไปยิ้มให้กับหวังลู่เสียนพร้อมกับพยักหน้าตอบรับ

“อนุญาตสิจ๊ะทำไมอาทั้งสองจะไม่อนุญาตล่ะ พวกเราดีใจด้วยซ้ำที่หลานไม่รังเกียจฟางเซียนของเขา”

เขายิ้มด้วยความดีใจ

“ขอบคุณครับคุณอาผมสัญญาจะรักและดูแลฟางเซียนเป็๞อย่างดีไม่ให้เธอต้องเสียใจ”

เธอหันไปมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ฟังคำสัญญาที่เขาให้ไว้กับพ่อและแม่ของเธอ

“พูดขนาดนี้ไม่ขอฉันแต่งเลยละคะ”เธอแสร้งพูดหยอกเขา

“คุณไม่ต้องท้าหรอกอีกไม่นานผมมาขอคุณแน่นอน”

ริมฝีปางบางเผยยิ้มกว้างให้กับคำตอบนั่นในทันที

“อื้ม ฟางเซียนอาทิตย์หน้าลูกต้องขึ้นศาลแล้วนี่จ๊ะ”คุณนายหลี่ถามขึ้น

“ค่ะคุณแม่ อาทิตย์หน้าแล้วที่ลูกจะต้องจัดการทวงสินเดิมคืนด้วยความจริงจัง ครั้งนี้กวงเฟยหลงคงถ่วงเวลาไม่ได้อีกแล้วค่ะ”

“ดีแล้วล่ะจ๊ะให้มันจบๆกันไปจะได้ไม่ต้องมีอะไรค้างคากันอีก”

เธอพยักหน้าให้กับผู้เป็๞แม่

ครั้นเมื่อทานข้าวเสร็จหวังลู่เสียนก็รีบขอตัวกลับเพราะเขายังคงมีงานที่รออยู่อีกมากมาย

เมื่อหลี่ฟางเซียนเดินมาส่งหวังลู่เสียนที่รถดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นใบหน้าของเขาที่ดูเป็๞กังวน

“ลู่เสียนคุณเป็๲อะไรไปคะ”

“ฟางเซียนวันขึ้นศาลผมขอไปด้วยได้มั๊ย”

เธอมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมคะ”

“ก็วันขึ้นศาลคุณต้องไปเจออดีตสามีนี่นา”

“แล้วยังไงกัน”

“ก็ผมหึงนี่ ผมกลัวกวงเฟยหลงจะมาแย่งคุณไปจากผม”

เธอจ้องหน้าเขาด้วยใบหน้าที่ดูจริงจัง

“คนอย่างกวงเฟยหลงไม่สามารถมาแย่งฉันไปจากคุณได้หรอกค่ะ คนเลวนั่นไม่คู่ควรที่ฉันจะชายตาแลมองซักนิด อีกอย่างสายตาของฉันตอนนี้ก็มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น คนอย่างกวงเฟยหลงก็คงเป็๲ได้เพียงอากาศที่ฉันมองข้าม”

เขายิ้มให้เธออย่างพอใจ

“อื้มแต่ยังไงก็แล้วแต่วันขึ้นศาลผมคงต้องขอไปด้วยเพราะผมไม่ไว้ใจผู้ชายคนนั้น”

“ได้สิคะ”

เขายิ้มให้กับเธอ

“งั้นผมกลับก่อนนะเดี๋ยวผมจะมาหาใหม่”

เธอพยักหน้าให้กับเขา

“เดินทางกลับดีๆนะคะ”

เขารีบเดินขึ้นรถก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้ง “ผมรักคุณนะหลี่ฟางเซียน”

“ฉันรู้แล้วค่ะรีบกลับไปได้แล้ว”

เขายิ้มให้กับเธออีกครั้งก่อนจะรีบขับรถออกไปในทันที

เธอยืนมองดูเขาที่ขับรถออกไปก่อนจะยิ้มออกมาราวกับชีวิตที่มีความสุขกำลังจะเริ่มต้นขึ้น