แสงไฟตอนนี้มันเริ่มจะหม่นมัว ครั้นไม่มีทางให้เลือกอื่นแล้วชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เล็กนั่งตัดพ้อกับความรู้สึกของตนเองและรูปที่ถูกฉีกขาดต่อหน้า แข้งขาอ่อนแรงไม่มีกะจิตกะใจจะลุกเดินไปที่ไหนแต่สุดท้าย..
"ฉันรู้เื่หมดแล้วนะ แกอยากให้มันเดือดร้อนเพราะแกใช่ไหม แกจะลองดีกับฉันใช่ไหม เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่แกจะมานั่งร้องไห้ฟูมฟายเพราะไอ้รูปบ้าๆนั่น รีบไปเตรียมตัวแล้วไปลาวกับกอล์ฟซะ!!"
"แม่ หนูเป็ผู้หญิงนะ แม่จะให้หนูไปไหนมาไหนก็ผู้ชายคนอื่นแบบนี้ 2 ต่อ 2 มันถูกแล้วหรอ..?"
"คนอื่นที่ไหน อีกไม่นานเขาก็จะต้องมาเป็ลูกเขยของฉัน เป็ผัวของแกนั่นแหละ อย่าพูดมากรีบไปเตรียมตัว"
"วันนี้แม่ได้เงินเท่าไหร่ล่ะ..."
"ฮ้ะ...แกว่าอะไรนะ?"
"หนูถามว่า วันนี้แม่เอาหนูไปขายให้กอล์ฟอ่ะ แม่ได้เงินเท่าไหร่?"
"หุบปากของแกเดี๋ยวนี้นะ พูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างไหมหรือมันเป็เพราะฉันไม่เคยตีสั่งสอนแก แกเลยมาลามปามฉันแบบนี้ ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะฉันอยากให้แกได้ดี ฉันหวังดีกับแกนะรู้ตัวหรือเปล่า!!"
"หนูเห็นกอล์ฟยื่นเงินให้แม่ 1 ก้อน แม่คงเอาไปใช้หมดแล้วใช่ไหม ที่แม่บอกว่าแม่หวังดีกับหนูอ่ะ แม่ถามหนูหรือยังว่าหนูอยากได้ความหวังดีแบบนี้หรือเปล่า หนูไม่อยากไปลาวแม่"
"แต่แกต้องไป ทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ไปลุก!!"
"แม่รู้จักกอล์ฟดีแค่ไหนหรอ แล้วการที่หนูไปดูงานกับเขาครั้งนี้ เขาจะทำอะไรหนูหรือเปล่าก็ไม่รู้ แม่อยากให้หนูเรียนไม่จบ แล้วขายหน้าคนอื่นอย่างนั้นหรอ"
"ถ้าการที่ฉันขายหน้าคนอื่น แล้วฉันได้ลูกเขยรวยๆกลับคืนมา ฉันว่าทุกอย่างมันคุ้มนะ รีบไปเตรียมตัวได้แล้ว อย่าอิดออด!!" น้ำตาหยดสุดท้ายกระเพื่อมลงที่สองข้างแก้ม เล็กมองหน้าแม่อย่างไม่รู้จักว่าเค้าเป็ใคร ทำไมถึงได้ใจร้ายกับเธอได้ถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ เเม่คนนี้ไม่เคยตี ไม่เคยดุ ไม่เคยด่าเธอมาก่อนเลย นึกจำใจที่จะต้องโดนแม่บัวลากแขนลงมาขึ้นรถพร้อมกับ กอล์ฟที่นั่งรออยู่ในรถแล้ว
"โอเค กอล์ฟ แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะลูก เดินทางปลอดภัยจ้ะ อ้ออย่าลืมของฝากแม่นะจ้ะ"
"ครับ งั้นผมกับเล็กไปก่อนนะครับแม่บัว.สวัสดีครับ คิม..ออกรถได้"
"ครับเฮีย" รถเก๋งสีดำวิ่งออกจากหมู่บ้านและตรงไปยังท่าเรือชายแดนที่มีเรือส่วนตัวเตรียมไว้อยู่แล้ว เล็กเองก็รู้สึกแปลกๆว่าทำไมกอล์ฟถึงไม่ไปข้ามสะพานตามปกติที่เขาข้ามกัน แต่แล้วความจริงทุกอย่างก็กระจ่างเมื่อจู่ๆเล็กก็เห็นเสี่ยก้องเดินออกมาจากตัวเรือลำนั้น
"อ้าว มาแล้วหรอ มาๆๆรออยู่นานแล้วเนี้ย"
"นี่มันอะไรกันกอล์ฟ ทำไมถึง…"
"พ่อเราก็จะไปลาว เราก็เลยไปพร้อมกันไง"
"เพราะไอ้ที่อยู่บนเรือน่ะ อย่าบอกนะว่า!!…."
"ใช่ เข้าใจถูกแล้ว มันคือไม้พยุงที่พ่อแล้วจะขนไปขายฝั่งโน้นแหละ ทั้งหมดนี้ก็น่าจะได้หลายแสนอยู่นะ"
"แต่การทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย ไม่รู้หรอ?"
"รู้สิ แต่ใครจะไปสนล่ะ ในเมื่อไม่มีตำรวจคนไหน กล้าทำอะไรพ่อเราเลย ธุรกิจนี้เป็ธุรกิจหลักของครอบครัวเรา คิดว่าอีกไม่นานเราก็คงได้มาบริหารแทน แล้วเล็กเองก็ไม่ต้องทำอะไรนอนใช้เงินอยู่ที่บ้านเฉยๆดีไหม?" เล็กมองกอล์ฟด้วยสายตาที่หวาดกลัว เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเสี่ยก้องจะมีธุรกิจมืดแบบนี้ด้วย แน่นอนว่าบนเรือยังมีลูกน้องผู้ชายอีกเกือบ 10 คนและดูท่าทางทุกคนน่ากลัวมากๆสายตาที่พวกเขามองมาที่เล็กนั้นมันเป็สายตาของความหิวกระหายและอยากจะะโเข้ามาขย้ำเธอซะเต็มประดา
"เฮ้ย!!...ใครกล้ามองแฟนลูกชายกู กูจะควักลูกตาทิ้งลงแม่น้ำให้ศพไม่สวยเลย หันไปสิวะ พวกมึงอยากโดนลูกปืนเป่ากะโหลกหรือไง!!" เสียงของเสี่ยก้องที่ะโใส่ลูกน้องจนพวกเขาวงแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง หลังจากนั้นกอล์ฟก็พาเดินเข้าไปในเรือ เพราะกลัวว่าเล็กจะโดนลมมากจนไม่สบาย เล็กแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าภายในเรือนั้นจะมีห้องเล็กๆที่เฟอร์นิเจอร์ครบขนาดนี้
"นี่เป็ห้องพักผ่อนของกอล์ฟเอง เวลาที่เดินทางไปลาว พ่อมักจะให้กอล์ฟนอนที่นี่ แต่วันนี้เรายกให้เล็กนะ เดี๋ยวกอล์ฟจะไปนอนกับพ่ออีกห้องนึงเอง"
"ในเรือลำนี้มีกี่ห้องงั้นหรอ แล้วทำไมถึงมีเรือแบบนี้อยู่แถวนี้ได้?"
"ตอนแรกพ่อกอล์ฟจะซื้อมาให้คนเช่า เเต่มันไม่เป็ไปตามแผนก็เลยเอามาใช้ทำธุรกิจ ดีกว่าปล่อยให้มันจอดอยู่นิ่งๆแล้วพังไปเรื่อยๆน่ะ ในเรือนี้มี 2 ห้องเล็กๆใต้ท้องเรือนี่แหละ เล็กอยู่ได้ไหมอึดอัดรึป่าว?"
"ถ้าเราตอบว่าอึดอัด กอล์ฟจะไปส่งเราที่บ้านไหม?"
"กอล์ฟรู้ ..ว่าเล็กไม่อยากไปกับกอล์ฟหรอก แต่ตอนนี้เราขึ้นเรือแล้ว เพราะฉะนั้นไม่มีใครได้ลงจากเรืออีก!! พักผ่อนเถอะนะเดี๋ยวพอถึงลาวแล้วกอล์ฟจะมาปลุกอีกที อ่อ..บนหัวเตียงอ่ะมียาแก้เมาเรือนะส่วนน้ำก็ตั้งอยู่ตรงนั้น ขาดเหลืออะไรบอกได้นะ" กอล์ฟฉีกยิ้มอย่างไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะเดินเงียบๆออกจากห้องไป ภายในห้องมืดๆที่มีไฟจากตะเกียงสลัวๆเข้ามานั้น ทำให้เล็กนึกหวาดหวั่นในใจว่า เธอกำลังตกอยู่ในสภาพไหนกันแน่ เมื่อหมดอภิสิทธิ์ที่จะขอร้องใครได้เล็กจึงตัดสินใจล้มตัวลงนอนบนเตียงและเผลอหลับไป เวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมงเล็กรู้สึกได้ว่าเรือกำลังโคลงเคลง เธอจึงรีบเปิดประตูออกมาดูและสิ่งที่เธอเห็นก็คือ เสี่ยก้องกำลังให้ลูกน้องขนไม้ลงจากเรือเพราะตอนนี้มาถึงฝั่งลาวเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"อ้าว ตื่นแล้วหรอ กำลังจะไปปลุกพอดีเลย"
"พวกเขาจะขนไม้ไปที่ไหนน่ะกอล์ฟ?"
"เื่นั้นเล็กไม่ต้องรู้หรอก ไปกับกอล์ฟดีกว่า ป่ะคิมไปเอารถจากโรงเเรมมาแล้ว..ทีนี่เล็กก็จะได้ไปนอนพักผ่อนในโรงแรมหรูๆสบายๆไง ป่ะ เดินไหวไหมเดี๋ยวกอล์ฟช่วยถือของให้"
"เราจะอยู่ที่นี่กันกี่วัน พอจะบอกได้ไหม?"
"นี่ยังไม่ได้เอาเท้าลงแตะพื้นเลย เล็กก็อยากกลับแล้วหรอ?"
"กอล์ฟก็รู้ ว่าเราไม่ได้อยากมาั้แ่แรก สรุปกี่วัน?"
"3 วัน กอล์ฟมาดิวงานที่นี่ 3 วัน ทุกๆสองเดือน ทีนี้จะขึ้นมาได้หรือยัง คิมมันสตาร์ทรถรอนานแล้วนะ" กอล์ฟเอื้อมมือไปพยุงตัวเล็กขึ้นจากเรือและพาไปที่รถ ซึ่งคนขับก็คือคิม...ทันทีที่รถออกตัวเล็กก็ได้เห็นสภาพบรรยากาศธรรมชาติและบ้านเมืองของคนอีกฝั่งที่ไม่ได้แตกต่างจากบ้านที่ไทยเลย เเต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาแตกต่างจากฝั่งไทยก็คือ วัฒนธรรมการหาปลาในลุ่มแม่น้ำโขง การซักเสื้อผ้าลงในน้ำโขงและการกนะโดดน้ำเล่นยังไม่รู้สึกหวาดกลัวตอบแม่น้ำอันกว้างใหญ่นี้ ไม่ถึง 30 นาทีรถก็วิ่งเข้ามาจอดในโรงแรมแห่งหนึ่ง
"เชิญครับ…"
"ทำไมถึงจองที่นี่ ดูท่าทางมันน่าจะแพงมากเลยนะ เราว่าเราไปอยู่ที่อื่นดีไหม?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..ถ้าไปอยู่ที่อื่นมีหวังพ่อกอล์ฟ ได้ด่ากอล์ฟจนหูชาแน่"
"หมายความว่ายังไง ทำไมต้องด่าด้วย หรือว่าน้าก้องแกเสียตังค์จ่ายค่าห้องไปแล้วงั้นหรอ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เอาน่า เล็กอย่าพูดจาตลกแบบนั้นสิ นี่มันโรงเเรมที่กอล์ฟจะมาดิวงานไง..และอีกไม่ถึง 2 ชั่วโมงโรงแรมนี้ก็จะมีกราฟเป็หุ้นส่วนหลักยังไงล่ะและตัวเล็กเองก็จะมีสิทธิในการโรงแรมนี้ด้วยนะ" เล็กถึงกับอึ้ง พูดอะไรไม่ออก เพราะเธอไม่คิดว่าโรงแรมที่ใหญ่โตขนาดนี้ จะตกอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอและที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือ..ทันทีที่กอล์ฟเดินเข้าไปในตัวโรงเเรม..พนักงานทุกฝ่ายในโรงแรมออกมายืนต้อนรับอย่างกับผู้ว่ามาเยือน ตอนนี้เลยก็ได้รู้แล้วว่าธุรกิจครอบครัวของกอล์ฟนั้นนอกจากจะมีค้าไม้ข้ามชายแดนแล้วเขาก็ยังมีธุรกิจโรงแรมเป็ของตัวเองอีกด้วย การมาดิวงานครั้งนี้จะทำให้เล็กต้องเจอกับอะไรบ้างติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ