เมื่อผู้พันหนุ่มเดินไปเปิดประตูรถของตัวเขาออกมา แต่ให้ลูกน้องของเขาเป็คนขับแทน ครั้งนี้พวกเขานำรถไปด้วยกันทั้งหมดสองคันโดยแยกกันไปคันละสองคน ซึ่งอินลูกน้องของนเรศทำหน้าที่ขับรถให้ชายหนุ่ม ส่วนโอและเคนไปขึ้นรถอีกคันก่อนนำรถออกจากหน่วย
ในฐานะหัวหน้าอย่างเขาจึงต้องสั่งงานลูกน้องก่อนออกไปทำภารกิจ นเรศกวักมือเรียกทุกคนให้มารวมตัวกันก่อนบอกภารกิจที่ได้รับมาให้ลูกน้องได้ทราบ
“หัวหน้าครับ จะให้พวกผมลงมือยังไงดีครับ” เคนถาม
“เคนนายอยู่ด้านนอกคอยระบุตำแหน่งคนร้ายให้โอซุ่มยิงระยะไกล ส่วนฉันกับอินจะเป็คนเก็บพวกเสพยาระยะประชิดเอง ผู้การสั่งจับตายให้หมดไม่ต้องเหลือไว้ส่วนต้นตอหัวหน้าแก๊งใหญ่ของมัน ผู้การยังไม่สั่งว่าให้ทำยังไงกับมัน เพราะงั้นเคนนายไปสืบมาว่าหัวหน้ามันเป็ใครแต่ถ้าหากอันตรายเกินไปให้ถอยออกมาทันที” ผู้พันหนุ่มเอ่ยสั่งการลูกน้อง เขา้ารู้ตัวการหลักของเื่ที่ทำให้ยาเสพติดเกลื่อนเมือง
“รับทราบครับ” เคนทำท่าวันทยหัตถ์เคารพนเรศ
“ส่วนโอ นายคอยช่วยเคนมันก็แล้วกัน” ผู้พันหนุ่มหันไปบอกกับโอ
เคนเอาแผนที่ออกมากลางให้ทุกคนดูก่อนจะระบุตำแหน่งของศัตรูที่ได้รับรายงานจากหน่วยข่าวกรองของเขามาเมื่อกี้ว่าจะต้องไปทำภารกิจที่ไหน ก่อนจะอธิบายและชี้เป้าให้หัวหน้าของเขาและเพื่อนร่วมอุดมการณ์เข้าใจ ทุกคนพยักหน้าเข้าใจในจุดที่เคนอธิบายและชี้ให้ดู
“หัวหน้านี่ชอบทำอะไรเกินคำสั่งอีกแล้วนะครับ เกิดท่านจอมพลรู้เข้าพวกผมจะซวยอีกไหมเนี่ย” อินพูดขึ้น
“เออน่า เื่นั้นฉันรับผิดชอบเอง แล้วก็เื่นี้ไม่ต้องให้ถึงหูผู้บังคับบัญชากับท่านจอมพลล่ะ” ผู้พันหนุ่มยกมือชี้สั่งลูกน้องร่วมอุดมการณ์ของเขา
“รับทราบครับ” ลูกน้องของเขาต่างรู้ดีว่านเรศหัวหน้าของพวกเขานั้นเป็คนชอบทำอะไรอันตรายและเกินตัวอยู่มาก แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะทำตามคำสั่งของหัวหน้าอย่างเคร่งครัด แม้กระทั่งยอมตายแทนกันในสนามรบได้ก็ยอม พวกเขาต้องอาศัยความเชื่อใจกันและกันสูงมากในการทำภารกิจในแต่ละรอบเพราะมันมีความเสี่ยงถึงระดับชีวิต
“ถ้าอย่างงั้นภารกิจของวันนี้คือแทรกซึมเข้าไปปะปนอยู่กับพวกแก๊งเสพยาและกำจัดพวกปล่อยยาและพวกที่มั่วสุมในการเสพ ทุกคนลงมือปฏิบัติภารกิจได้” เหล่าลูกทหารยศไล่เลี่ยกับชายหนุ่มพยักหน้าให้กันก่อนจะแยกย้ายกันไปขึ้นรถ รวมถึงนเรศด้วยเช่นเดียวกัน
อิน นาวาอากาศโทวิ่งไปสตาร์ทคนตามมาด้วยผู้พันหนุ่มเข้าไปนั่งในรถก่อนปิดประตูลง
ปืนทั้งสองกระบอกถูกจัดเตรียมไว้อยู่ด้านหน้าของคอนโซลรถ ร่างสูงหยิบปืนขึ้นมาเช็กลูกะุด้านใน ก่อนเก็บมันกลับเข้าที่เมื่อตรวจเช็กเรียบร้อย
“เช็กทุกอย่างแล้วใช่ไหมพิราบขาว” ผู้พันหนุ่มเอ่ยถามอินลูกน้องเมื่อเรียกชื่อโค้ดลับแทนชื่อจริงของลูกน้องในการปฏิบัติหน้าที่
“เรียบร้อยแล้วครับหัวหน้า” อินตอบกลับมา
“ดี งั้นเราออกเดินทางกันเลย ภารกิจต้องเสร็จภายในวันนี้ฉัน้านอนกลางวัน”
อิน นาวาอากาศโทพยักหน้าให้ก่อนขับรถออกไปจากฐานทัพด้านหลังโดยใช้เส้นทางลับในการออกจากหน่วย ตามมาด้วยนาวาอากาศตรีทั้งสองเคนและโอขับตามหลังมาติด ๆ รถสปอร์ตสีดำคันหรูสองคันวิ่งตามหลังกันใครเห็นเป็ต้องเหลียวหลังใครเขาพาขับรถสปอร์ตหรูกลางป่ากลางเขากัน มีแต่พวกเขานี่ล่ะที่บ้าพากันสะสมรถหรู ซึ่งมีในฐานทัพไม่ต่ำกว่าสิบคัน
ครืน ครืน
“พิราบดำหนึ่งเรียกจากัวร์ เช็ก เช็ก ตำแหน่งพิกัดแก๊งเสพยาอยู่ที่เมืองสอนไปทางทิศใต้” เคนยกวิทยุสื่อสารของตัวเองขึ้นมาทดสอบเสียงเนื่องจากเป็สิ่งประดิษฐ์ของฐานทัพที่ออกมาใหม่ซึ่งเป็ขนาดจิ๋วสำหรับพกพาไปไหนมาไหนได้โดยสะดวก ทุกคนจะมีคนละอันไว้สำหรับสื่อสาร เคนสื่อสารกับหัวหน้าของเขา ผู้พันหนุ่มเอื้อมมือไปแตะที่หูของตัวเองเอ่ยตอบกลับไป
“จากัวร์และพิราบขาวรับทราบ ถ้าพวกเสพยามีเยอะก็รีบจัดการทันที ฉัน้ากลับไปพักผ่อนให้เร็วที่สุด” ผู้พันหนุ่มออกคำสั่ง
“พิราบดำหนึ่งและพิราบดำสองรับทราบ” เคนตอบกลับมา เคนคือพิราบดำหนึ่งและโอคือพิราบดำสอง
ครืน ครืน เสียงวิทยุสัญญาณดับลง
นเรศบริหารคอของตัวเองไปมาโดยการเอียงคอซ้ายเอียงคอขวา ทำเอาเสียงดังกระดูกที่คอของเขาดังกรอบแกรบไปมา ั์ตาสีน้ำตาลทอดมองเส้นทางด้านหน้าออกไปเมื่อเริ่มเข้าสู่ป่าทึบ
สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไม้และต้นไม่ใหญ่มีไฟริบหรี่หากเป็ตอนกลางคืนคงจะวังเวงน่าดูภายในป่าขึ้นทึบเต็มไปหมดเรียกได้ว่าหน่วยฐานทัพที่เขาอยู่เยื้องออกมาจากในเมืองอยู่มาก ซึ่งทำให้ผู้คนไม่ค่อยพลุ่งพล่านเข้ามายุ่งวุ่นวายในฐานทัพที่ชายหนุ่มอยู่มากนัก
หากแต่มีคนสมัครเข้ามาสมัครเป็ทหารอากาศกันอยู่มากพอสมควร เหมือนอย่างปีนี้คนสมัครกันเข้ามากันอย่างล้นหลามจนต้องรับการคัดเลือกสอบเข้ามา ต้องทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายที่แข็งแรงพอสมควรเพื่อเข้ารับการฝึกรบในหน่วย
ส่วนเกณฑ์การคัดเลือกในปีนี้ก็ยังมีนเรศเองเป็ผู้คัดเลือกเข้ามาในหน่วยอีกเช่นเคย หากแต่ชายหนุ่มให้อินลูกน้องของเขาเป็คนออกไปรับหน้าที่สั่งฝึกแทน
“ผู้พันคิดอะไรอยู่น่ะครับ ไม่ดีใจเหรอครับที่พวกเราได้ออกมาทำภารกิจ” อินเอ่ยถาม
“นั่นสิ ครั้งนี้ทำไมฉันไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยนะหรืออาจเป็เพราะฉันต้องลงมือกับคนพวกนั้นล่ะมั้ง” ชายหนุ่มต้องลงมืออย่างโเี้ในสังหารคนติดยาเ่าั้ โดยที่เขาไม่สามารถช่วยคนเ่าั้ไว้ได้ ก็เลยรู้สึกเศร้าใจนิด ๆ แต่ทำไงได้พวกนั้นล้วนเป็คนไม่ดี ติดยาและไม่สามารถกลับมาเป็ปกติได้แล้ว ถึงกลับมาได้ก็มักเป็คนสติฟั่นเฟือนไปไม่ปกติร้อยเปอร์เซ็นต์นัก
ปีนี้ชายหนุ่มจับคนพวกนั้นมาได้เยอะพอสมควรและบางคนที่ติดยาก็รักษาหายและบางคนที่เสพก็รักษาไม่หายต้องถูกกักตัวอยู่ในห้องขังของฐานทัพเพื่อดูอาการระยะยาว เื่นี้ผู้พันหนุ่มอย่างเขามักขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาของตัวเองอยู่หลายรอบในการช่วยเหลือคนเ่าั้เพราะผู้บังคับการของเขามักจะสั่งให้ฆ่าดีกว่าเก็บพวกเขาเ่าั้เอาไว้แทน
นเรศไม่อยากฆ่าคนบริสุทธิ์โดยไร้เหตุผลจึงมักขัดคำสั่งของหัวหน้าอยู่เสมอ เขาไม่อยากทำบาปเยอะสักเท่าไหร่ มือของเขาเปื้อนเืมามากพอแล้ว แต่ครั้งนี้ผู้พันอย่างเขาคงเลี่ยงไม่ได้ที่จำเป็ต้องลงมือฆ่าคนพวกนั้นอีกครั้ง สัจธรรมของโลกอยู่ที่ไหนทำไมคนพวกนี้ถึงได้เข้าไปมั่วสุมกันเยอะจังทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี
“เอาน่ะ ผู้พันอย่าไปคิดมาก เราทำเพื่อประเทศชาติ คนพวกนั้นทำชั่วไว้มาก มันก็สมควรที่จะโดนลงโทษแบบนั้นทั้งที่พวกเขาก็รู้ว่ามันผิดและผิดที่พวกเขาเลือกเส้นทางนั้นด้วยตัวเอง” อินเอ่ยด้วยแววตาเศร้าสร้อย
“ก็จริงของนาย”
เมื่อรถทั้งสองคันจอดลงในตอกซอยในเมืองเมื่อมาถึงเมืองสอน
เมืองสอนเป็เมืองขนาดเล็กตั้งอยู่หากจากฐานทัพของทหารหนุ่มไม่ไกลมากนัก เมืองสอนเป็เมืองชนบทที่มีผู้คนอาศัยอยู่มาก หากแต่ติดกับป่าทึบไปหน่อยทำให้ค้าขายหรือเดินทางลำบากหากไม่มีรถแต่เศรษฐกิจก็รุ่งเรืองมาตลอดไม่เคยขาด
ด้านในของเมืองวิสัยทัศน์ดีทุกอย่างยกเว้นเสียอย่างเดียวพวกเสพยาเกลื่อนเมืองกำจัดเท่าไหร่ก็ไม่หมดไปสักที จนป่านนี้ก็ยังหาต้นตอของหัวหน้าของพวกที่ขายไม่เจอ ไม่รู้ว่าพวกหน่วยงานตำรวจเขาทำงานกันยังไงถึงได้หละหลวมปล่อยปละละเลยกันขนาดนี้
ผู้พันนเรศเปิดประตูลงไปจากรถ ก่อนมองออกไปรอบ ๆ เมือง วันนี้ทุกคนมาชุดเสื้อยืดธรรมดาสีดำกางเกงยีนสีดำและรองเท้าหนังสีน้ำตาลแต่ละคนสวมรองเท้าตามสไตล์ของตัวเองพวกเขาไม่ได้ใส่ชุดเครื่องแบบเต็มยศกันออกมา
ดู ๆ ไปแล้วพวกเขาเหมือนเป็นักท่องเที่ยวที่มาจากต่างเมืองเพื่อเข้ามาท่องเที่ยวซะมากกว่าเป็ทหารเสียอีก ซึ่งแบบนี้แหละมันง่ายต่อการทำงานของพวกเขา
พวกเขาต้องพลิกแพลงตามสถานการณ์ซึ่งแต่ละคนมีอิสระในการแต่งตัว สวัสดิการสนับสนุนทุกรูปแบบเพราะความพิเศษของพวกเขานั่นเอง ทางฐานทัพจึงอนุโลมให้เป็การส่วนตัว แม้กระทั่งทรงผม ไลฟ์สไตล์การแต่งตัวก็อนุโลมตามใจสี่หนุ่มสุด ๆ
วันนี้ผู้พันหนุ่มหล่อเหลาเป็พิเศษ ใบหน้าคมคลาย จมูกโด่งเป็สัน สันกรามเรียวคมชัด ั์ตากระทบแสงแดดด้านนอกออกเป็สีน้ำตาลอ่อนดวงตาดูดุดุจดั่งเสือพร้อมโฉมศัตรูได้ทุกเมื่อ
5K
