BAD BOY โซ่ล่ามรัก [ SO X MILO ]

​

เเกรก!

ผลั่ก!

เเรงเหวี่ยงกระเเทกทำเอาฉันเจ็บเเละจุกไปหมด พื้นห้องน้ำเปียกชื้นอันเย็นเฉียบ ๱ั๣๵ั๱กับขาของฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้

เจ็บชะมัด

คนอย่างยัยนี้ต้องเจอคนอย่างฉันนั้นเเหละ ดีเเล้ว รู้จักฉันน้อยไปสินะเอมี่

"เหอะ เพื่อนโซ่หรอ? เพื่อนเเบบไหนล่ะ เพื่อนกันมันส์ดี?"

ร่างของผู้หญิงตรงหน้ายืนกอดอกเเล้วมองฉันอย่างเหยียดๆ

" ใช่ เป็๞เพื่อนกัน เเล้วก็เป็๞เมียด้วย"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พร้อมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลทองของเอมี่ ที่ตอนนี้กำลังดุดันน่ากลัว เเต่ไม่ได้น่ากลัวสำหรับฉัน ออกจะตลกมากกว่า เเววตาที่เเสร้งทำให้ดูน่ากลัวคู่นั่น ดูยังไงก็ยังคงตลกในสายตาของฉันอยู่ดี

" ว่าไงนะ! "

หมับ!

มือเรียวสวยของเอมี่ยกขึ้นมาเพื่อจะตบฉัน เเต่ฉันไวกว่า คว้าข้อมือของเธอได้ พร้อมกับบีบมันอย่างไม่ออมเเรงง

หมับ!

ตามด้วยมืออีกข้างของเอมี่ที่หวังจะตบฉัน เเต่นึกหรอว่าคนอย่างฉันจะยอมโดนตบง่ายๆ ฉันคว้ามือทั่งสองข้างก่อนจะผลักเอมี่ ใส่กำเเพงห้องน้ำด้วยความเเรง

"อยากลองดี ได้ จัดให้"

เพี๊ยะ!

"อ๊ายย! "

เพี๋ยะ!

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!!

เเละตามด้วยอีกหลายครั้ง

" ร้องทำไม สนองให้เเล้วไง"

"ฮึก!"

ฉันกระชากผมของเอมี่เเล้วลากยัยนั้นด้วยความทุลักทุเล ตรงไปยังห้องน้ำ ที่เปิดทิ้งไว้ คาดว่าน่าจะเพิ่งใช้งานเสร็จ.

ดีเลยล่ะ

"ปล่อย! จะพากูไปไหน กริ๊ดดดดด! อุ๊บ! "

เมื่อเห็นยัยนี่พล่ามดังจนน่ารำคาญ ฉันเลยถอดรองเท้าของฉันยัดเข้าไปในปากของเอมี่จนคับ ยัยนั้นมองฉันด้วยสายตากวาดกลัว คงคิดไม่ถึงใช่มั้ย ว่าฉันจะทำถึงขั้นนี้ เอาล่ะ

นี่มันยังไม่เลวร้ายพอหรอกนะ

"เสียงอะไรเเก"

เสียงเปรี้ยวๆดังมาจากทางประตูห้องน้ำ ฉันเบนสายตาไปมองก็เจอกับ นักศึกษาสองคนที่ยินมองฉันด้วยความตื่นตะลึง

"นะ นั่นรุ่นพี่เอมี่ดาวคณะนิเทศนี่!"

ผู้หญิงผมหยักโศก ชี้มาทางเอมี่ที่ตอนนี้สภาพเเทบไม่เป็๞คน 

"ออกไป..."

ฉันตวัดสายตาไปมองอีกครั่ง เเต่เด็กสองคนนั้นก็ยังคงยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม จนฉันโมโห 

" อยากโดนใช่มั้ย จะได้ตบเรียงคิว! " 

ฉันตะคอกจนสองคนนั้นผวาเเล้วรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไป 

น่ารำคาญจริงๆ 

"ทีนี้ ก็เหลือเราสองคนเเล้วนะ ฮึ้ "

" ฮื่อออออ!! อ๋อยอั้น!!! ฮืออออ!"

" อะ ให้พูด "

ฉันยิ้มก่อนจะดึงรองเท้าออกจากปากเอมี่ด้วยความเร็ว ขอบรองเท้าฉันบาดปากเอมี่จนเ๧ื๪๨ไหล

 นั้นเเหละ 

ฉัน จง ใจ 

" ฮือออ! ไมโล เเก!!" ยัยเอมี่ตะเกียกตะกายจะพยายามทำร้ายฉัน เเต่ฉันไม่ปล่อยโอกาสหรอก กำจัดเเล้วต้องทำให้หลาบจำ จะได้ไม่มาเก่งมายุ่งวุ่นวายกับฉัน......

เเล้วคนที่ฉันรักอีก!

"มานี่!"

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงกระชากผมเเละออกเเรงดึงยัยเอมี่ตรงไปยังห้องน้ำ เเรงข่วนของเอมี่ทำเอาฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เกลียดจริงๆผู้หญิงไว้เล็บ ส่วนยัยนี่เล็บยาวอย่างกะปอบ บ้าเอ้ยเจ็บชะมัด

เเต่เอาเถอะ ฉันทนได้ 

" เลิกยุ่งกับโซ่ซะ"

ฉันกดหัวของเอมี่ลงไปในชักโครกด้วยความเเรง ก่อนจะพูดขู่ยัยนั้น 

" ฮึก! ไมโลขอร้องปล่อยฉัน "

เมื่อเห็นว่าเอมี่ยังคงดิ้นไม่หยุด ฉันเลยใช้เท้าเหยียบไปที่ต้นคอของเอมี่กดไว้ จนยัยนั้นดิ้นไม่ได้ ได้เเต่ครางในลำคอด้วยความเจ็บ 

" บอกสิ ว่าจะเลิกยุ่งกับโซ่"

"ฮึก!!"

"พูด!.."

" ฮึก ไม่!!"

"ได้ ได้เลยเอมี่ "

พรึ่บ!

เเค่ก!!

ฉันเอื้อมมือไปกดชักโครก น้ำมากมายไหลทะลักออกมา เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงใช้เท้ากดหัวเอมี่ลงไปทันที 

ลองนึกภาพคนโดนกดน้ำสิ...

"อึก"

"พูดสิ"

เมื่อเห็นว่ายังเงียบฉันก็กดอีกครั่ง

หลายครา..

"อึก พะ พอ"

" หืมมมม ว่าไง"

"ดี!"

เมื่อฉันได้คำตอบ ก็ผลักเอมี่ออกไปให้ห่างจากตัว เเต่ดันไปชนกับชักโครกซะงั่น  ฉันมองดูเอมี่ตั่งเเต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดๆเหมือนที่เอมี่เคยมองฉันก่อนหน้านี้ ก่อนจะหันหลังเดินออกมา....

" กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!"

เสียงกริ๊ดร้องของเอมี่ดังไปทั่วบริเวณ ฉันไม่สนหรอกว่าพอออกจากห้องน้ำเเล้วจะเจอกับกลุ่มไทยมุงของนักศึกษา ที่ยืนสอดรู้สอดเห็นกันอยู่เต็ม ไม่สนว่าพวกคนเหล่านี้จะมองฉันยังไง เเต่ที่ฉันสนที่สุดตอนนี้ คืออยากกลับไปพักผ่อน 

อยากกลับคอนโดเเล้ว 

เหนื่อย เเล้วก็เจ็บ 

" ไมโล เพื่อนเเกตามหาอยู่อะ เห็นเอมี่ลากเเกออกมา มันเป็๞ห่วงหาเเกให้วุ่นเลย " แยมหัวหน้าชมรมที่ฉันอยู่เดินผ่านมาพอดี ได้บอกฉัน 

เหอะ 

"ยังไม่ตาย!"

"อะ อ้าว5555"

เเยมดูเหมือนจะงงๆที่ฉันดูเหวี่ยงๆ เธอเกาหัวก่อนจะหัวเราะเเห้งๆออกมา 

"5555 งะ งั้นเเยมไปก่อนเด้อ อย่าลืมไปหาพวกมันล่ะ"

" ไม่อะ จะกลับละ "

" อ๋อ โอเค ไปละบายย"

ฉันมองเเยมที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปท่าทางงานที่ชมรมจะยุ่งๆนะเนี่ยย ฉันหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะกดเข้าไปอ่านเเชท เพื่อนๆติดต่อฉันจริงๆด้วย เเต่ละคนคือไม่ต่ำกว่าสิบสายอะ หัวใจของฉันเต้นเเรง มือก็เลื่อนหาเบอร์ที่ฉันได้เเต่ภาวนาในใจให้เขาโทรมา เเต่ว่า..

กึก 

ฉันกำมือถือเเน่น ไม่มี ไม่มีเลย จริงๆฉันไม่ควรหวังด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็๞ห่วงฉัน โทรหาฉันบ้าง ฉันโดนเอมี่ ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อเ๹ื่๪๫ตบตีมากที่สุดลากออกมา เเถมผู้หญิงคนนี้ยังเป็๞คู่ขาของเขาตอนนี้อีกด้วย เเต่เเทนที่เขาจะสนใจเป็๞ห่วงเป็๞ใยฉันบ้าง เพราะเรารู้จักกันมาตั่งเเต่เด็กๆ เเต่ไม่เลย นายใจร้ายจริงๆ โซ่ 

​​​​​จู่ๆขอบตาของฉัน​ก็ร้อ​นผ่าวขึ้น​มา ก้อ​นหนืดๆสิ่งมาจุกที่คอ จนอยากร้องไห้ออกมาเต็มที เเต่ฉันจะไม่เสียน้ำตาอีกเป็๞อันขาด ฉันจะต้องเข้มเเข็ง ฉันไม่ใช่คนอ่อนเเอ เธอทำได้ ไมโล  

ฉันเดินทอดน่องอย่างเหม่อลอย รู้สึกตัวอีกครั่งตอนนี้ ฉันก็มาโพล่ที่คณะเกษตรศาสตร์ ฉันเดินมาไกลขนาดนี้เลยหรอเนี่ย เเต่ก็ดีเเล้วล่ะ เพราะฉันชอบสถานที่นี้มาก เป็๞คณะที่ปลูกต้นไม้ตลอดทางเดิน ร่มรื่นเเถมยังอากาศดีมากๆ ชอบตรงที่ มีพืชหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็๞ ไม้ดอกไม้ประดับก็มีเต็มไปหมด ให้ตายสิ ฉันนี่มันโง่จริงๆที่ลงเรียนตามเพื่อน เเต่ไม่คำนึงถึงสิ่งที่ตัวเองชอบเเละอยากเรียน 

"เห้อ"

ข้างๆฉัน เป็๞ดอกไม้ประดับนานาพันธุ์ สีสันสวยงาม จมูกของฉันได้กลิ่นหอมจางๆ จนตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย นอกจากดอกไม้จะมีสีสันสวยงามเเล้ว ยังให้ความสดใส เเละส่งกลิ่นหอมที่เป็๞เอกลักษณ์ เเถมยังให้ความสดชื่นต่อผู้พบเห็นอีกด้วย

ดอกไม้เเต่ละชนิด เเต่ละสี ยังแฝงไปด้วยความหมายอันลึกซึ้งที่ใครๆอาจจะไม่เคยทราบมาก่อน

"นั่นมัน.."

สองเท้าของฉันหยุดชะงักอยู่กับที่ ดอกไม้ที่อยู่ข้างๆฉัน

"ดอกเยอบีร่า"

ดอกไม้ชนิดนี้ เป็๞จุดเริ่มต้นที่ทำให้ความรู้สึกของฉัน ฝังเเน่นมานานถึง13 ปี ฉันรักผู้ชายคนนึงมาตลอด 13 ปี ใช่เเล้วฟังไม่ผิดกันหรอก ผู้ชายคนนั้นมอบดอกไม้ชนิดนี้ให้ฉัน ตอน 9 ขวบ 

ในตอนนั้น เราสนิทกันมาก อาจจะด้วยที่พ่อเเม่รู้จักกัน ทำให้เราอยู่ด้วยกันเป็๞กลุ่ม มาตั่งเเต่เด็ก ซึ่งเเน่นอนว่า โซ่ ตอนนั้นต่างจากตอนนี้มาก คเขามีวามอ่อนโยน พูดน้อย เเต่ก็ดูเเลฉันดีมากเเต่การกระทำตอนนั้นที่โซ่มีให้ฉันมันหายไปแล้ว เหลือเเต่ความเกลียดชัง เ๶็๞๰า เฉยเมย คุยกันนับคำได้ ไม่สิ เราไม่ได้คุยเลยด้วยซ้ำ นานเเค่ไหนเเล้วนะ..

วันนั้น โซ่เดินออกมาจากสวนดอกไม้ของเเม่ฉัน พร้อมกับดอกไม้ในมือ โซ่มอบดอกเยอบีร่าให้ฉันก่อนวันวาเลนไทน์ 1 วัน หลังจากนั้น ฉันก็คิดเเละหลอกตัวเองมาตลอด ว่าโซ่มีใจให้ฉัน 

เพราความหมายของดอกเยอบีร่าก็คือ 

"เธอคือเเสงอาทิตย์ เเห่งชีวิตฉัน"

ทุกคนเริ่มทยอยกันกลับเเล้ว เสียงฝีเท้าหลายคู่เดินผ่านฉันไป ฉันก็ยังคงมองดูดอกไม้ตรงหน้า ด้วยสีหน้าเเบบไหนฉันก็ไม่รู้เลย ถ้าย้อนเวลาไปได้เเล้วหยุดเวลาได้ฉันคงทำเเล้วล่ะ

ในสายตาของทุก​คน มองว่าฉันไม่ดี ฉันร้าย ฉันนิสัยเสีย เเถมยังควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ฉันมั่ว เเต่นั่นมันเป็๞เเค่การเรียกร้องความสนใจ จากคนคนเดียว ​​​​ฉันเเค่อยากให้หันมาสนใจฉันบ้าง เท่านั่นเอง 

"ไมโล!"

เสียงเเหบๆของผู้หญิงดังขึ้น นั่นมันเพื่อนฉันเอง โรส 

ตึก ตึก 

เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งมาหยุดด้านหลังฉัน ถ้าให้เดา คงเป็๞เพื่อนๆของฉันเอง 

"ไมโล" ฉันยังคงยืนนิ่งมือสองข้างค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋า ก่อนจะเบนสายตาไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง 

"เป็๞ไงได้มากี่เเผลล่ะ อวดดี" เป็๞เสียงของ ปืน ที่เดินมาขยี้หัวฉันด้วยความเอ็นดู อย่างเห็นได้ชัด 

"ฉันซ่ะอย่าง ไม่เป็๞ไรหรอก"

"นี่ๆหลีกไปเลย ไมโล! รู้มั้ยว่ากููเป็๞ห่วง "

โรสวิ่งมาจับมือฉันเเล้วบ่นชุดใหญ่ ยัยนี้นี่ยังคงเป็๞ห่วงฉันเสมอเลยสินะ 

"ใช่ ทำไมถึงชอบทำให้เป็๞ห่วงเเบบนี้" ฉลาม พูดขึ้นด้วยสีหน้าดุเล็กน้อย ฉลามน่ะ ทำดุไปงั้นเเหละ ทรงเยอะมาก 

"ยังไม่ตาย พวกเเกก็ " ฉันพูดก่อนจะกวาดสายตาไปมองเพื่อนๆของฉัน เขื่อน ยิ้มเล็กน้อยส่งมา  สีหน้าบ่งบอกว่าโล่งอกเป็๞ที่สุด 

ฉันยักคิ้วให้เขื่อนก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นผู้ชายคนนึง โซ่ ผู้ชายคนนั้นไม่เเม้จะมองหน้าฉันเลยด้วยซ้ำ สายตาของหมอนั้น กำลังมองดอกไม้ 

     หมอนั้นมองดอกเยอบีร่า! 

" คืนนี้ไปชนเเก้วกัน คอนโดไอเขื่อนเป็๞ไง "

โรสเขย่าเเขนฉันด้วยความตื่นเต้น 

" คืนนี้มีนัดกับพี่เต " ฉันพูดเเล้วปรายตาไปมองโซ่ เเต่หมอนั่นก็ยังคงเหมือนเดิม 

"โห โลนี่คนที่เท่าไหร่เเล้วเนี่ย น้ำขิงนับไม่ถูกเเล้ว " เป็๞เสียงของ น้ำขิง ผู้หญิงที่ฉัน เกลียด ที่สุด ฉันหันไปมองน้ำขิง ด้วยสีหน้าเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง 

" เสือก " ฉันเลิกคิ้ว ก่อนจะด่ายัยนั้นไปคำนึง จนหน้ายัยนั่นถอดสี ทุกคนเงียบเเล้วมองฉันกับน้ำขิงนิ่งๆ 

" ร่าน " 

อึก! ฉันจะไม่เจ็บเลย ถ้าคำคำนี้ดังมาจากคนอื่น ที่ไม่ใช่ โซ่ 

"ว่าไงนะ!" ฉันตะคอกโซ่ด้วยความโมโห ถึงรักมาก ก็สามารถเกลียดมากได้เหมือนกัน 

โซ่ไม่สนฉัน ก่อนจะเดินไปไกล้ๆน้ำขิง 

"ไปเถอะ" โซ่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบตามเเบบของตัวเอง 

"อื้ม " น้ำขิงพยักหน้า ก่อนจะเดินตามโซ่ออกไป 

จุกดี 

"เหี้ย มึงพูดเเบบนี้ได้ยังไงวะ!" ฉลามตะคอกโซ่ ด้วยความโมโห 

" หรือว่า ไม่จริง" 

โซ่เลิกคิ้วถามฉลามก่อนจะกวาดสายตามองทุกคน ยกเว้นฉัน เหอะขนาดหน้า เขายังไม่มองเลย 

"เหี้ยโซ่!"

"เห้ย! ใจเย็นๆ!" โรสเเละปืนดึงฉลามไว้ 

"จะไปส่งน้ำขิงก็รีบไป"โรสพูดก่อนจะดึงฉลามไว้ โซ่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนเดินนำน้ำขิงออกไปทันที 

"เรากลับกันเถอะ" เป็๞เขื่อนที่เงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้น 

"พวกมึง กลับกันก่อนเลย " ฉันหันไปพูดกับทุกคน ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

"เเต่ว่า"

"กูอยากอยู่คนเดียว จริงๆนะ.."ก่อนที่ฉลามจะพูดจบ ฉันก็เเย้งขึ้น ทำให้ทุกคนเงียบ สายตาของพวกมันเเสดงถึงความเป็๞ห่วงอย่างชัดเจน ชีวิตทั้งชีวิต นอกจากพี่ชายที่ทำงานอยู่คนละประเทศกันเเล้ว ฉันก็มีเเค่พวกมันจริงๆ ฉันขาดพวกมันไปไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ ฉันรักทุกคน ไม่อยากเสียใครไป มันเป็๞ความรู้สึกที่ไม่มีใครเข้าใจ 

ฉันตัดสินใจหันหลังเเล้วเดินออกมา ขอบตาร้อนผ่าว ทำไมชีวิตถึงเป็๞เเบบนี้กันนะ 

"ไมโล มีปัญหาอะไร โทรมานะ เเล้วพวกกูจะไปหา!!"

โซ่คนดี 

                  ไมโลไม่สู้คน

เ๹ื่๪๫นี้ไม่ดราม่าเลยนะคะ ไม่เลย จะออกเเนวคอมเมดี้มากๆเลยค่ะ เชื่อไรท์????

​​​​​​

​