หลี่อวี้ฝูมองหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงถอนมือออกเเต่ไม่ลืมยกยิ้มหวานตามมารยาหญิงที่เคยศึกษามา่หนึ่งก่อนเอ่ยขอตัวให้ชายหนุ่มได้พักผ่อนซึ่งดูเเล้วคล้ายว่าเขาจะมีปฏิกิริยาบางอย่างที่เเสนพิเศษ เเต่เ้าตัวกลับเก็บอาการไว้
องค์หญิงเดินออกมาจากเรือนพร้อมนางกำนัลคนหนึ่ง
"เย่ฉี"เสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมหยุดเดินกะทันหันหากเร็วกว่านี้สักหน่อย ผู้ติดตามต้องชนนางเข้าเเน่
"เพคะ องค์หญิง"เย่ฉีรีบขานรับ ปิดอาการลนลานไม่มิด
"เ้าคิดว่าอาหารใดรสชาติไร้ที่ติ"เสียงองค์หญิงที่ถามออกมาเรียบนิ่งกว่าสายลมเอื่อย เดาไม่ได้เลยว่านาง้าคำตอบเช่นไร
นี่สร้างความลำบากใจให้เย่ฉีไม่น้อย
"ก็...ก็คงเป็อาหารของ...ของ...เอ่อ...ของห้องเครื่องในวังหลวงเพคะ"สาวใช้ตัวน้อยสายตาล่อกเเล่กนางเชื่อมาตลอดว่าอาหารใดเล่าในเเผ่นดิน จะล้ำค่าไปมากกว่าอาหารของเหล่าชนชั้นสูง
หลี่อวี้ฝูหันกลับมามองสาวใช้ดวงตากลมโตที่ดูไร้ความรู้สึกจ้องตาคู่ตรงหน้าคำตอบของเย่ฉีทำให้นางมีความคิดว่าวังหลวงในสายตาสามัญชนนั้นยิ่งใหญ่เทียบเเผ่นดินเลยหรือไม่ ทุกสิ่งในนั้นต่างล้ำค่าเเม้เเต่ดินเองก็มีความหมายหรือไม่
หากถามลูกเป็ดที่หลงในฝูงหงส์เช่นนางนางตอบได้เลยว่าที่นั่นคือนรก นรกที่ฉุดสามัญสำนึกลงสู่จุดต่ำเเน่นอนว่าด้านดีก็มี คนดีก็มี ความดีก็มีเเต่สิ่งที่ตราตรึงคือความทะเยอทะยานอันน่ากลัว
ใครกันเหยียบย่ำความเป็คนเพื่อความฝัน
เเน่นอนมันมากจนนิ้วของนางนับไม่ครบเลย
"เเม่เฒ่าหลิวสบายดีหรือไม่"หลี่อวี้ฝูเปลี่ยนคำถามทันควันสีหน้าตายด้านทำเย่ฉีเปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทัน
"สบาย...สบายดีเพคะ"
"หนึ่งอย่าง..."
"สิ่งใด...หนึ่งอย่างหรือเพคะ?"เย่ฉีกระพริบตาปริบๆรู้มาตลอดว่าองค์หญิงผิงอันมีนิสัยของชนชั้นสูงกว่าที่สามัญชนเช่นนางจะเข้าใจเเต่จนมาบัดนี้นางก็ไม่คุ้นชินเสียที
"อาหารหนึ่งอย่างที่อยากให้เเม่ของเ้า"
คำอธิบายขององค์หญิงทำดวงตาของเย่ฉีเบิกกว้างพื้นเพของครอบครัวเย่ฉีเป็ชาวนา ไม่มีบ้าน ไม่มีเเม้เเต่ที่นาเป็ของตัวเองนางโตมากับความหิวโหย ไม่มีสิทธิ์เเม้เเต่จะกินข้าวที่พ่อเเม่ปลูกได้ตามใจชอบ
โลกใบนี้ให้ลมหายใจเเก่เย่ฉี เเต่ไม่ได้มอบชีวิตให้นาง
"พูดมาสิ"เพราะเย่ฉีเงียบไป จึงถูกจี้ถามด้วยดวงตาที่เริ่มหรี่ลง
"ไก่ตุ๋นน้ำขิงเพคะ!"นางรีบตอบ ก่อนสาธยายเหตุผลรองรับ"อากาศเริ่มหนาวเเล้ว ท่านเเม่เคยเล่าว่าไก่ตุ๋นน้ำขิงคืออาหารเเห่งวาสนาเป็อาหารที่ได้ทานเเล้วจะรู้สึกอบอุ่นเพราะการที่ไก่มาเจอกับขิงนั้นดั่งพรหมลิขิตเพคะ!นานมากเเล้วที่ท่านเเม่ไม่ได้กินของดี!"
คำตอบใสซื่อทำหลี่อวี้ฝูมีรอยยิ้มขึ้นมาได้ลูกสาวที่ออกจากบ้านมาหลายปี มีโอกาสได้กลับไปหามารดาไม่ถึงสิบครั้งต่อปีเเต่ยังคงจำเื่ราวเเม่ลูกได้ สำหรับคนที่ไม่มีเื่ราวพิเศษให้จดจำเช่นนางถือว่าน่าอิจฉานัก
"สั่งห้องครัวทำไก่ตุ๋นน้ำขิงเเล้วยกไปให้คุณชายเฉิงที่เรือนฉุ่ยเซียน"องค์หญิงผิงอันออกคำสั่งอุปโลกษ์เรียกเฮยอู๋ฉางอย่างเป็ธรรมชาติ ดั่งเขาคือคุณชายบ้านเฉิงจริงๆ
"อย่าลืมเเบ่งไปให้เเม่เฒ่าหลิวด้วยล่ะ"
คำสั่งสุดท้ายขององค์หญิงทำให้เย่ฉียิ้มกว้างรีบย่อกายรับคำเเล้วไปยังห้องครัวทันทีคำพูดที่ว่าอยู่กับองค์หญิงผิงอันเหมือนอยู่ในนรก นั่นเหลวไหลทั้งเพนรกขุมใดกันจะมีความสุขถึงเพียงนี้ ปีนี้มารดาได้ทานของดีต้องเป็ปีที่มีเเต่ความสุขเเน่เเท้
หลี่อวี้ฝูกอดอกมองเรือนฉุ่ยเซียนเผลอยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามใจไม่ถูก เผยอหน้าหรี่ตายกความดีความชอบเป็ของตนไม่จำเป็ต้องชมว่านางเป็หญิงที่ดีเด่นอะไร เพราะนางก็รู้ตัวดีว่าหญิงที่ดีพร้อมเช่นนางหาไม่ได้อีกเเล้ว
นางไม่ได้เยินยอตัวเองหรอกนะ ความจริงทั้งนั้น
เฮยอู๋ฉางเอ๋ยเฮยอู๋ฉางได้ลิ้มรสชาติเเห่งเื่ราววาสนารักของมนุษย์อีกครั้งอย่าถือเป็บุญคุณให้มากความเเค่ตั้งใจรักนางให้เท่ากับตอนนี้ที่นางกำลังชอบเขามากก็พอ
คืนนี้พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสวยเด่นกลางท้องฟ้าหลี่อวี้ฝูนั่นกอดอกไขว่ห้าง ทั้งยังเชิดหน้ามั่นใจในความดีความชอบของตนรอฟังรายงานข่าวดีจากเย่ฉีที่เรือนของตนเพราะมั่นใจว่าไม่มีชายใดไม่หวั่นไหวกับหญิงที่เป็ห่วงปากท้องของเขาอย่างจริงใจเช่นนี้
'หญิงใดเล่าจะประเสริฐเทียบอวี้ฝู'
'เสียชาติเกิด หากชีวิตนี้ไม่เจออวี้ฝู'
'อวี้ฝู ข้าหลงรักเ้าจนถอนตัวไม่ขึ้น'
เฮยอู๋ฉางจะเอ่ยประโยคใดกันนะเเล้วหากว่าเขาลงทุนเขียนจดหมายรักเเบบที่ชายหนุ่มมนุษย์ทั่วไปทำกันล่ะหัวใจของนางต้องเเหลกเหลวเป็เเน่
เอาอย่างไรดีหลี่อวี้ฝูควรส่งคนไปติดต่อร้านตัดชุดเเต่งงานเสียตอนนี้เลยดีหรือไม่
ในที่สุดความฟุ้งซ่านก็จบลงเมื่อเย่ฉีขออนุญาติเปิดประตูเข้ามาในเรือน
"องค์หญิงเพคะคุณชายเฉิงเขาบอกว่าเก็บไว้ทานเองเถอะ..."เย่ฉีเอ่ยเสียงเบาไม่กล้าสบตากับนายหญิงที่ตั้งใจกับบุรุษไว้เกินร้อย
"ข้าเองก็เก็บใจไว้ให้เขาเช่นกัน..."หลี่อวี้ฝูเผลอหลุดปากออกไปโชคดีเป็คนหัวไวตั้งสติได้ถูกจังหวะว่ามีบางอย่างผิดพลาดไปจากสิ่งที่นางคิดไว้...ไปมากโข"...อะไรนะ?"
"คุณชายเฉิงท่าน...บอกให้องค์หญิงเก็บไว้ทานเอง...เพคะ"สาวใช้ตัวน้อยหลับตาปี๋นี่เป็เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ส่งต่อสาส์น องค์หญิงไม่เคยทำเพื่อชายใดมาก่อนครั้งนี้ตั้งตารอเต็มด้วยความหวัง เเต่คุณชายบ้านเฉิงกลับทำลายมันเสียป่นปี้
หลี่อวี้ฝูได้เเต่ยิ้มหวานยี่สิบหนาวอันล้ำค่าไม่เคยทำเพื่อใครมาก่อน พอรู้ว่าเกี้ยวยมทูตเถรตรงไม่ง่ายเเต่การที่เขาพูดเช่นนี้ก็ออกจะเกินไปเสียหน่อย ช่างเป็บุรุษที่...
"เฮงซวย"
น่ารักเสียจริงเชียว
402
![[มี E-Book] The Murder ผมว่านี่คือคดีฆาตกรรม SS.2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734324504_43915913.webp)
