หญิงสาวอุทานพร้อมกับที่นั่งลง
“ก็เรารอคุณอยู่ไงครับ”
อัญชนะเป็คนตอบตามเคยเมื่อรู้ว่าทยาวัตร์ได้กลับเข้าสู่โหมดเขินจนทำอะไรไม่ถูกไปอีกแล้ว
“แหม ฉันนี่แย่จังเลยนะคะ ได้มาทานข้าวฟรีแล้วก็ยังให้เ้าภาพต้องหิ้วท้องรออีก”
“อย่าตำหนิตัวเองเลยครับ เราเข้าใจว่าผู้หญิงก็ต้องห่วงสวยเป็ธรรมดา”
อัญชนะตอบอย่างรู้ดีว่าเหตุผลการไปเข้าห้องน้ำของพวกสาวๆนั้นก็คือการไปดูแลความสวยความงามให้กับเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองมากกว่าจะไปเพื่อทำธุระส่วนตัวจริงๆเหมือนพวกผู้ชาย
“สาเหตุที่เข้าใจผู้หญิงดีอย่างนี้คงเพราะคบกับผู้หญิงมามากใช่ไหมค่ะ”
หญิงสาวแกล้งกล่าวดักคอ
“ข้อนี้หมายถึงเ้านะคนเดียวน่ะครับ ไม่เกี่ยวกับผม”
ถึงตรงนี้ทยาวัตร์รีบออกตัวจนถูกเพื่อนเสียงเขียวเข้าใส่ทีเดียว
“อ้าว ไอ้นี่ ทีอย่างนี้ตอบเร็วเชียว”
ทยาวัตร์ไม่ต่อความยาวอะไรกับเพื่อนอีก เขาหันไปเชื้อเชิญหญิงสาวให้ลงมือรับประทานและหลังจากที่รับประทานอาหารกันไปได้ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสองหนุ่มละความสนใจจากตนไปชั่วขณะอภิรตาก็แอบนำโทรศัพท์มือถือของตัวเองก้มลงไปวางไว้กับพื้นใต้โต๊ะ ก่อนจะทำท่าเหมือนพึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
“ตายจริง เกือบลืมไปว่าพี่สาวสั่งให้ซื้ออะไรกลับไปให้ทานด้วย”
“คุณอภิรตาอยู่กับพี่สาวแค่สองคนหรือครับ”
ทยาวัตร์ถามอย่างอยากรู้ทุกเื่ที่เกี่ยวกับเธอ
“ใช่ค่ะ ถ้าไม่นับครอบครัวของแม่บ้านนะคะ และตอนนี้พี่สาวของฉันก็ไม่ค่อยสบายด้วยแต่ฉันก็ลืมไปแล้วว่าเธอสั่งให้ซื้ออะไรกลับไปบ้าง คงต้องโทรกลับไปถามแล้วหละ”
ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบกระเป๋าถือของตนเอามาเปิดออกเพื่อค้นหาโทรศัพท์ แต่ค้นไปได้เพียงครู่เดียวเธอก็ทำหน้าเสีย
“ว้า โทรศัพท์ของฉันหายไปไหนก็ไม่รู้”
“ลืมไว้ในห้องน้ำหรือเปล่าครับ”
อัญชนะตั้งข้อสังเกต
“ฉันมั่นใจว่าไม่นะคะ อยู่ในห้องน้ำฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า”
หญิงสาวกล่าวพร้อมกับทำท่าค้นกระเป๋าของตัวเองอยู่ไม่หยุด
“ลองเอาโทรศัพท์ของผมโทรเข้าดูไหมครับ ถ้ามาตกอยู่แถวๆนี้เราคงได้ยินเสียง”
อัญชนะแนะนำพลางควักเอาโทรศัพท์ของตนออกมาจากกระเป๋ากางเกง แต่แล้วเขาก็ต้องอุทานออกมาอย่างผิดหวัง
“ว้า โทรศัพท์ของผมดันแบตหมดพอดี เมื่อเช้าก็ลืมเช็คก่อนออกมาจากบ้าน”
“แล้วคุณทยาวัตร์ละคะ ได้เอาโทรศัพท์ติดมาด้วยหรือเปล่า”
อภิรตาถามชายหนุ่มอีกคนที่เธอสังเกตเห็นเขาหยุดทานอาหารแล้วจ้องมองดูการกระทำของเธอั้แ่เธอเริ่มค้นหาโทรศัพท์แล้ว
“เอามาครับ”
ทยาวัตร์ควักเอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งไปให้กับหญิงสาวอย่างเต็มใจ
อภิรตารับมาแล้วก็กดเบอร์ของตัวเองที่จำได้ขึ้นใจไปบนโทรศัพท์ของชายหนุ่มทันที ครู่เดียวก็มีเสียงเพลงอันคุ้นหูดังขึ้นเบาๆเธอจึงอุทานออกมาอย่างดีใจ
“นั้นเสียงเพลงสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของฉันอยู่แถวนี้จริงๆด้วย”
สองหนุ่มช่วยหญิงสาวสำรวจดูรอบๆเพื่อหาที่มาของต้นเสียง และก็เป็อัญชนะที่มองลงไปใต้โต๊ะจนเห็นจึงก้มลงไปหยิบขึ้นมา
“อันนี้ใช่ไหมครับ”
“ใช่คะ ใช่ แหม แอบหล่นลงไปอยู่ใต้โต๊ะนี่เอง ถึงได้หาไม่เจอ”
หญิงสาวกล่าวพลางกดปุ่มวางสายบนโทรศัพท์ของชายหนุ่มแล้วส่งคืนให้เขาพร้อมคำขอบคุณ ก่อนจะรับเอา
2K
