พรึ่บ…
หญิงสาวร่างบางที่ิัแทบจะติดกับกระดูกลืมตาขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อ แต่สายตาของเธอกลับไร้ความรู้สึกใดๆ
เธอมองเพดานที่เป็สีขาวอมเหลืองและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเชื้อราสีดำ
เธอใช้แขนน้อยๆที่มีรอยฟกช้ำหลากหลายสี ยันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง
ผมเผ้ารุงรังร่วงลงมาปกคลุมหน้า เผยให้เห็นแก้มของเธอที่ช้ำจนเป็สีแดงอมม่วง มุมปากที่แตกและช้ำก็เช่นกัน
เืของเธอที่ติดอยู่ตรงมุมปากยังไม่แห้งดีเลยด้วยซ้ำ
เธอค่อยๆลุกขึ้นและเดินขากะเผลกไปเข้าห้องน้ำ
หากไม่บอกว่าเธอเป็คน ทุกคนคงคิดว่าเธอเป็กระดูกที่ไร้ิญญาเดินได้แน่ๆ
เธอค่อยๆถอดเสื้อผ้า เผยรอยช้ำตามตัวนาๆสี ทั้งรอยใหม่และรอยเก่า เืซิปสีแดงฉานเป็ปืดๆลากยาวทั่วทุกอณูผิว
หน้าขาของเธอมีรอยไหม้เป็รูปสามเหลี่ยมคล้ายคลึงกับเหล็กร้อนบนเตารีด…
เธออาบน้ำแต่งตัว ใส่เสื้อและกระโปรงยาวปกปิดรอยแผลต่างๆเพื่อที่จะไปทำงานได้
เธอค่อยๆเดินขากะเผลกลงมาด้านล่าง ระหว่างทางแขนน้อยๆก็ช่วยพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม
เมื่อเธอเห็นแม่และพ่อเลี้ยงของเธอกำลังทานข้าวอยู่
เธอก็หยุดเดิน กลั้นหายใจ
และเดินเป็ปกติแม้ว่าทุกครั้งที่เธอลงน้ำหนักลงไปจะเ็ปมากก็ตาม
เธอทำ แค่เพราะว่าพวกเขาจะได้ไม่ด่าว่าเธอว่าสำออยและทำร้ายเธออีก
มันคือการปกป้องตัวเองเท่าที่เธอจะทำได้
เมื่อแม่ของเธอเห็นว่าจินลงมาแล้ว ก็วางช้อนและเดินมาหาจิน จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ และจิกนิ้วโป้งลงไปตรงไหปลาร้าของเธอ
แขนของเธอกระตุก แต่ว่าเธอไม่สามารถแสดงความรู้สึกใดๆออกมาได้ แม่ของเธอจึงเห็นแค่แววตาที่ไร้ความรู้สึกของเธอ แล้วเธอก็ยิ้มออกมา
"จิน…วันนี้ตั้งใจทำงานหาเงินนะ
ถ้าไม่อยากโดนซ้อมเหมือนเมื่อวาน"
แม่ของเธอกล่าวออกมาห้วนๆ และยิ้มออกมาในตอนท้าย
"มึงห้ามกลับบ้านดึกแล้วก็ซื้อเหล้ากลับมาด้วย"
พ่อเลี้ยงของเธอพูดแทรกขึ้นมาในขณะที่เขากำลังเคี้ยวข้าวอยู่และสั่งแบบนี้เหมือนกันทุกเช้าจนเธอชิน
"ค่ะ…" เธอกล่าวออกมาสั้นๆ และเดินออกมา
แม่เธอโบกมือตามหลังและยิ้มให้เธอ พร้อมกับยื่นแมสให้เธอ
เธอเกลียดรอยยิ้มนี้จริงๆ….
เธอรับแมสที่แม่เธอให้มาและใส่เพื่อปกปิดรอยช้ำบนหน้า และเดินออกจากบ้านหลังนั้นทันที
เธอเดินไปทำงานเพื่อประหยัดเงิน เงินเดือนเธอมักจะจ่ายตอนสิ้นเดือน แต่ทุกครั้งที่เงินออกแม่และพ่อเลี้ยงของเธอมักจะเอาไปหมด แถมยังสั่งให้เธอซื้อเหล้าให้ทุกวันอีก
ในระหว่างที่เธอกำลังเดินเข้าบริษัทก็มีเสียงซุบซิบนินทาเธอไม่เคยห่าง
"ดูสิ…ยืมเงินไปก็ไม่เคยคืน…คนแบบนี้รกโลกจริงๆ"
"ถ้าหามาคืนไม่ได้ก็อย่ายืมแต่แรกสิ"
"คนอะไรประหลาดจัง หน้าร้อนแท้ๆ แต่กลับใส่เสื้อกับกระโปรงยาว"
"เป็บ้ารึเปล่านะ บริษัทน่าจะไล่คนแบบนี้ออกไปสิ เสียบรรยากาศหมด"
เธอชินกับอะไรพวกนี้แล้วล่ะ สิ่งที่ทุกคนพูดถูกหมดทุกอย่างเลย
เธอมันไร้ค่าจริงๆ…
จนเธอเดินมาถึงโต๊ะทำงานของเธอ ไม่ทันได้นั่งก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมา
"เหอะ…เรียนก็ไม่จบแท้ๆ แต่เข้าบริษัทมาได้ยังไงนะ"
"ไต่เต้าขึ้นมาล่ะสิท่า ทำท่าไหนนะถึงเข้ามาได้ ออกจะมืดๆมนๆแท้ๆแต่กลับแซ่บไม่เบา ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"โอ้ยยย ตอนสมัยที่เรียนก็แบบนี้แหละ มืดมนจนไม่มีใครคบ"
ใช่…เพื่อนสมัยเรียนของเธอเข้ามาทำงานที่เดียวกัน
"ถ้าจะบอกว่าเข้ามาด้วยความเก่งของตัวเองล่ะก็…งั้นทำงานนี้ให้ชั้นหน่อยสิ"
กล่าวเสร็จก็โยนแฟ้มงานลงบนโต๊ะของเธอ และเดินจากไป
เป็แบบนี้แหละ เธอชินแล้ว…ชินแล้วจริงๆ ที่จะมีคำพูดบาดใจเพื่อด้อยค่าเธอทุกเช้า พร้อมกับโยนภาระงานมาให้เธอ
ไม่เป็ไร….เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง เธอคิดในใจแบบนี้ตลอด
เธอทำงานจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกงาน เธอรีบเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้านทันที ระหว่างทางเธอก็ไม่ลืมที่จะแวะซื้อเหล้ากลับไปด้วย
ระหว่างที่คิดเงินอยู่ จู่ๆพนักงานก็พูดกับเธอว่า "พี่ครับ อย่ากินเหล้าเยอะเกินไปนะครับ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ"
ได้ยินอย่างนั้นเธอก็รู้สึกดีที่มีคนหวังดีและคอยเป็ห่วงเธอ แต่เหล้าที่เธอซื้อเธอไม่ได้กินเองหรอก จะดีกว่าถ้าเขาอวยพรให้เธอไม่โดนตบตี
"ขอบคุณนะคะ แต่พี่ไม่ได้ซื้อไปกินเองหรอก" เธอยิ้มออกมา มันเป็รอยยิ้มที่เหนื่อยล้ามากๆ จนพนักงานก็สังเกตเห็น
เมื่อพนักงานเห็นรอยยิ้มและสายตานั้นเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เมื่อคิดเงินเสร็จหญิงสาวก็ถือของและตรงกลับบ้านทันที
มีแต่พนักงานที่มองหลังเธอเดินจากไป เขาได้แต่คิดอยู่ในใจว่า 'จะเป็อะไรมั้ยนะ' แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
เมื่อถึงบ้าน เธอเปิดเข้าไปก็มีกลิ่นที่คุ้นชินตีหน้าเข้ามาทันที เธอรู้ดีว่ามันคือ 'กัญชา' ที่แม่และพ่อเลี้ยงของเธอสูบ เธอไม่ชอบกลิ่นนี้เอามากๆ เพราะทำให้เธอปวดหัว
เธอจึงกลั้นหายใจและเดินเข้าบ้านไป แต่พอเข้ามาเธอก็ต้องพบกับสิ่งที่น่าขยะแขยงที่ทำให้เธอหยุดชะงัก
แม่กับพ่อเลี้ยงของเธอกำลังมีอะไรกันอยู่…
เสียงขวดเหล้าที่กระทบกันทำให้พวกเขารู้ว่าเธอมาถึงแล้ว
"ไงจ๊ะ…ล-ลูกรักอ๊ะ…กลับมาแล้วหรอ…อ๊ะ…"
แม่ของเธอกล่าวทักและยิ้มออกมา ยิ้มที่น่าขนลุกนั่น…
เธอเห็นทุกอย่างที่เธอไม่อยากจะเห็น ได้แต่หันหน้าหนีแล้วตอบกลับไป "ค่ะ…"
"ว-วางอ๊ะ…ถุงไว้ตรงนั้นแหละ…อ๊า! ขอบจ-ใจมากนะ…"
แม่เธอว่าอยากนั้นเธอก็วางถุงไว้ใกล้ๆพวกเขาและรีบเดินขึ้นบันไดทันที แต่ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเพราะพ่อเลี้ยงของเธอกล่าวทัก
"ไม่ลองมาร่วมวงกันหน่อยหรอ อ่า รับรองว่ามึงต้องติดใจแน่ๆ อ่าาาา"
"อย่าเลย…อ๊ะอื้อ…พี่ต้องเป็ของหนูคนเดียวเท่านั้น อิอิ"
"ทำไมล่ะ สามคนน่าจะสนุกดีออก"
"ไม่เอาอ่ะ จินมันยัง…อ๊ะ…เด็กอยู่เลย…อ๊ะ…เอากับหนูไม่
ส-สนุกหรอ"
"สนุกสิ…อ่า…แถมเสียวด้วย"
แล้วทั้งคู่ก็จูบกันโดยไม่สนใจคนเป็ลูกที่เห็นการกระทำทุกอย่างของพวกเขาเลยสักนิด
เสียงต่างๆทำให้เธอรู้สึกแย่ เธอจึงรีบขึ้นบันไดและเข้าห้องทันที
ทันทีที่ประตูปิดลงเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เธอเดินโซเซด้วยความเหนื่อยล้าและล้มนอนลงบนเตียง
เธอเหนื่อยเหลือเกิน…
จินเอาแขนขึ้นมาวางพาดบนหน้าผาก หวังให้ตัวเองรีบหลับไปได้แล้ว เพราะเธอเหนื่อยเหลือเกิน
แต่อยู่ๆเธอก็เห็นภาพที่น่าขยะแขยงของแม่และพ่อเลี้ยงของเธอผุดขึ้นมา
น่าขยะแขยงจริงๆ…
เธอพยายามสะบัดความคิดต่างๆออกจากสมอง เพื่อให้ตัวเองได้ผ่อนคลาย จะได้หลับได้เต็มที่และนานๆ
แต่ถึงเธอจะพยายามที่จะนอนหลับมากแค่ไหน แต่ร่างกายของเธอมันกลับไม่ยอมหลับเลย
อาจจะเพราะเธอนอนมากเกินไป
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก และหยิบยานอนหลับออกมากินหนึ่งเม็ด
เธอทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง
เวลาผ่านไปพอประมาณที่ยานอนหลับจะออกฤทธิ์ แต่น่าแปลกที่ตัวเธอนั้นกลับไม่ง่วงเลย
เธอเลยเอายานอนหลับออกมากินอีกห้าเม็ด เพื่อที่จะให้ตัวเองได้หลับนานๆ
1K
