????เหมันต์พ่ายรัก????
บทที่ 21
แกร่ก!
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน เืไหลหยดตามทางมือหนากุมแผลไว้ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่ปลายเตียง เขามองหญิงสาวที่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ปิดหน้าเธออย่างแ่เบา บนใบหน้าเธอแดงเป็รอยนิ้วมือเขาอย่างเด่นชัด
"โอ้ะ! ซี๊ดด~"
เขาซี๊ดปากเมื่อรู้สึกเจ็บแผล ร่างบางรู้สึกตัวตื่นก่อนที่เธอจะลุกนั่ง เธอขยี้ตาไปมาอย่างน่ารัก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเืไหลตามแขนแกร่งของเขา
"องค์ชายไปโดนอะไรมาเพคะ! ทำไมเืออกขนาดนี้!" เธอถามอย่างใ ลืมเื่ที่เขาทำกับเธอก่อนหน้านี้ไปสนิท
"เปล่า" เขาตอบเสียงเรียบแต่ใบหน้าเหยเกอย่างเห็นได้ชัด
"ยังจะเปล่าอีก"
เธอบ่นอุบอิบก่อนจะเดินไปเอากาละมังและผ้าชุบน้ำมาวางข้างเตียง
"ถอดเสื้อหน่อยสิ แล้วหม่อมฉันจะเช็ดตัวได้ยังไง" เธอต่อว่าชายหนุ่มอย่างไม่จริงจังนัก
"ข้าถอดไม่ได้"
เขาว่าพลางทำหน้าเ็ปเหลือคณา ร่างบางถอนหายใจก่อนจะค่อยถอดเสื้อให้เขาช้าๆ ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ชายหนุ่มจ้องหน้าหญิงสาวนิ่ง ก่อนที่เธอจะหลบสายตาแหลมคมของเขา นับหนึ่งหยิบผ้าชุบน้ำในกาละมังก่อนบรรจงเช็ดตามลำตัวเขาอย่างแ่เบา เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อมือเรียวัักับแผงอกของเขา กล้ามเนื้อเป็ลอนๆยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่ยิ่งนัก เธออยากนอนซบอกแกร่งของเขาเสียเหลือเกิน เธอเช็ดต่ำลงไปถึงสะดือลมหายใจเธอขาดห้วงเมื่อสายตาปะทะกับขนหน้าท้อง อ่อนๆของเขา 'ถ้าต่ำกว่านี้จะขนาดไหนนะ' เธอคิดในใจก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออก
"มองขนาดนี้จะกินข้าทั้งตัวเลยมั้ย" เธอหลุดออกจากภวังค์
"บะ..บ้า คะ..ใครเขามองคุณกัน" เธอเอ่ยตะกุกตะกัก
"หึหึ" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ
นับหนึ่งเช็ดเืตามลำแขนแกร่งก่อนจะยกกาละมังไปเก็บ เธอเดินหากล่องยาแต่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
"อยู่ในลิ้นชักขวามือ" เขาเอ่ยบอก
หญิงสาวเดินไปดูตามที่เขาบอกก่อนจะหยิบกล่องยามานั่งข้างๆชายหนุ่ม เธอเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ก่อนจะค่อยๆเช็ดตามาแเบาๆ ปากบางเป่าแผลให้เขาเบาๆ เหมือนเขาเป็เด็กๆ ชายหนุ่มอมยิ้มที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว
"ดีนะที่เข้าไม่ลึกมาก ไม่งั้นต้องเย็บอีกหลายเข็มแน่เลย" เธอพูดพลางเอาสำลีชุบยาทาที่แผลของเขาเบาๆ ก่อนจะใช้ผ้าพันแผลไว้เรียบร้อย
"ขอบใจ"
เขาจ้องมองหญิงสาวที่ตั้งหน้าตั้งตาทำแผลให้เขาอย่างขมักเขม้น หญิงสาวเงยหน้าเพื่อบอกเขาว่าไม่เป็ไร แต่ชายหนุ่มก้มต่ำจนจมูกเธอเผลอไปชนเข้ากับจมูกเขาพอดี เธอสบตาคมนิ่ง หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ ก่อนที่ร่างบางจะละสายตาออกมา
"เอ่อ เดี๋ยวหม่อมฉันเอากล่องยาไปเก็บนะเพคะ"
เธอกำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกมือหนารั้งไว้ก่อน เขาเลื่อนมือไปจับใบหน้าตรงรอยตบอย่างแ่เบาก่อนจะก้มลงจูบที่แก้มนวล นับหนึ่งนั่งนิ่งไม่กล้าขยับ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ นานหลายนาทีกว่าเขาจะผละออก
"เจ็บมั้ย" เขาถามเธออย่างนิ่มนวล เธอสับสนไปหมดแล้วเขาเป็คนยังไงกันแน่ เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"........."
"ข้าขอโทษ ที่ทำร้ายเ้า" เขาก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด
"ไม่เห็นเป็ไรนี่คะ องค์ชายก็เอาหม่อมฉันมาเพื่อเป็ทาสขององค์ชายอยู่แล้วไม่ใช่หรือเพคะ" เธอพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
"ทำไมเ้าคิดเช่นนั้นล่ะ" เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขา
"กะ..ก็องค์ชายชอบทำร้ายร่างกาย และทำรุนแรงกับหม่อมฉัน" เธอหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับตาคมของชายหนุ่ม
"หมายถึงตอนไหนหรือ..ตอนอยู่บนเตียง..หรือว่าตอนอยู่บนหลังม้าล่ะ" เขาก้มต่ำลงจนใบหน้าชิดหญิงสาว ใบหน้าเธอแดงระเรื่อ
"พะ..พูดอะไร..มะ..หม่อมฉันไม่เข้าใจ" เธอพูดตะกุกตะกัก เหมือนมีอะไรมาตันที่ลำคอ
"จะต้องให้ข้าอธิบายอีกหรือ"
เหมันต์เคลื่อนใบหน้าไปใกล้หญิงสาวช้าๆ เธอหลับตาปี๋เมื่อคิดว่าเขาต้องจูบเธอแน่ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ เธอตวัดสายตามองชายหนุ่มอย่างเขินอาย
"คนบ้า!" เธอด่าทอเขาเบาๆ
"อะไรนะ" เขาเอียงหูฟัง เมื่อกี้เขาฟังไม่ชัด
"ปะ..เปล่าเพคะ" เธอปฏิเสธเสียงสั่นก่อนจะลุกเอากล่องยาไปเก็บ
"หิวหรือยังเพคะ"
"อืม" เขานั่งพิงหัวเตียงพลางเอาขาพาดบนหน้าตักเธอ
"นวดให้หน่อย"
"แต่หม่อมฉันจะลงไปทำข้าวต้มมาให้กิน..เอ่อ..เสวยเพคะ"
"ไม่ต้องมาพิธีรีตองกับข้าหรอก พูดแบบที่เ้าถนัดเถอะ แต่ถ้าอยู่ข้างนอกค่อยพูดคำาาศัพท์" ชายหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาวเมื่อเห็นเธอไม่ถนัดเอาเสียเลย
"เพคะ"
มือบางบีบนวดที่ขาของชายหนุ่มเบาๆ เหมันต์หลับตาพริ้มอย่างรู้สึกผ่อนคลาย ก่อนจะเผลอหลับไป นับหนึ่งยกขาเขาออกจากตักเธอ ก่อนจะลุกไปอาบน้ำชำระร่างกาย เธอสวมใส่เสื้อผ้าสบายๆก่อนจะเดินไปหยุดที่ข้างเตียง นับหนึ่งจัดท่านอนให้เขาดีดี ก่อนที่เธอจะหอบเอาหมอนและผ้าห่มไปนอนที่โซฟาตัวใหญ่มันกว้างพอให้เธอนอนหลับได้สบายๆ เธอกลัวเธอนอนดิ้นแล้วจะโดนแผลของชายหนุ่ม..
กลางดึกมือหนาควาญหาร่างบางเพื่อกอด แต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเพ่งมองในความมืด เห็นร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา
เหมันต์เดินเข้าไปใกล้ร่างบาง ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแ่เบา ร่างสูงขึ้นไปนอนเบียดกับหญิงสาวเขายกหัวเธอหนุนบนแขนแกร่งของเขา
"อื้ออ~~" เธองึมงำอย่างขัดใจเมื่อถูกรบกวน
"เ้ามันขี้เซาเสียจริง"
เขาบีบจมูกหญิงสาวเบาๆเกรงว่าคนตัวเล็กจะตื่น เธอพลิกตัวหันหน้ามาซบอกแกร่งพลางเอามือกอดเอวหนาไว้แน่นอย่างกับเขาเป็หมอนข้าง เหมันต์ส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะนอนกอดร่างบางแล้วนอนหลับไป..
เช้าวันใหม่ตะวันโผล่ขึ้นบนท้องฟ้า ร่างบางบิดขี้เกียดอย่างลืมตัวว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ก่อนที่เธอจะรู้สึกว่ามีมือหนากุมทรวงอกของเธออยู่ เธอหันไปมองเ้าของมือหนาเป็องค์ชายจอมหื่นของเธอนี่เอง แล้วทำไมเขาถึงมานอนกับเธอได้ล่ะ
"นี่องค์ชาย.. เฮ้ยย" เธอเขย่าแขนคนตัวโตก่อนจะใเมื่อชายหนุ่มตัวร้อนอย่างกับไฟ
"องค์ชาย องค์ชายเพคะ"
เธอเขย่าตัวเขาแต่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลย ร่างบางรีบลุกอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ชายหนุ่ม เธอคอยเช็ดตัวให้เขาเรื่อยๆจนตัวเขาเริ่มเย็นลง
"สงสัยจะเพราะาแแน่เลย"
นับหนึ่งบ่นพึมพำเบาๆ เธอนั่งมองหน้าชายหนุ่มที่ตอนนี้นอนหลับตาพริ้ม
"จะว่าไปคุณก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย"
เธอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะนั่งสำรวจใบหน้าของเขาอย่างพินิจ คิ้วดกเข้ม รับกับจมูกโด่งสวยได้รูป ปากกระจับสีแดงคล้ำ ขนตายาวงอนเป็แพชนิดที่ขนาดผู้หญิงอย่างเธอยังอาย ั์ตาสีนิลดุจเหยี่ยวนั่นอีก เขาดูหล่อและดูดีมากๆเลยแหละ ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ชายหนุ่มกลับลืมตาขึ้นมองเธอ หญิงสาวสะดุ้งอย่างใ
"แอบมองข้าหรือ"
" !!!!!! "
15K
