มันมีแต่ความมืด และ ความว่างเปล่า…
จินที่ถูกไลเกอร์ยิง จิตสำนึกของเขาก็ล่องลอยผ่านม่านแห่งความตายพร้อมกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางต้นไม้โบราณในป่าอันกว้างใหญ่ จินถูกรายล้อมไปด้วยต้นโอ๊กสูงตระหง่าน กิ่งก้านของพวกมันทอดยาวไปสู่์ราวกับผู้พิทักษ์ที่เงียบงัน
“ที่นี่ที่มันที่ไหนกัน…”
“เราน่าจะถูกไอเวรนั่นหักหลังและโดนยิงไปแล้วนี่”
ด้วยความรู้สึกงุนงงและความโกรธแค้นที่บีบประสาทััของเขา จินจึงเดินโซเซลุกขึ้นยืน และมองสภาพแวดล้อมรอบตัวเขาด้วยความหวาดกลัวและความแค้นผสมปนเปกัน เเละจินก็พึมพำกับตัวเองว่า…
“ชั้นจะต้องเเข็งเเกร่งขึ้นให้ได้ เพ่ื่อที่จะมีชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยความเส็งเคร็งนี้!”
อากาศหนาทึบด้วยกลิ่นดินและมอส และเสียงเรียกจากสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นก็ดังก้องไปทั่วพุ่มไม้…
ขณะที่จินเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย แต่ละย่างก้าวพาเขาลึกเข้าไปในใจกลางป่า จิตใจของจินก็เต็มไปด้วยคำถาม เขาอยู่ที่ไหน? เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? และที่สำคัญที่สุด…
“เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตที่แสนสงบของเขาและชีวิตที่เขาคุ้นเคยในกรีนบริตจ์?”
แม้ว่าจินจะไม่ได้รับคำตอบ แต่จินก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ดึงเขาไปสู่แสงริบหรี่ที่อยู่ห่างไกล ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในหัวใจของจิน เขาก้าวไปข้างหน้าโดยได้รับคำแนะนำจากความรู้สึกและสัญชาตญาณของเขาที่กระซิบถึงโชคชะตาและการเริ่มต้นใหม่ชีวิตใหม่ของเขาได้เริ่มขึ้นเเล้ว
ขณะที่จินเดินลึกเข้าไปในป่า จินบังเอิญพบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด…
ท่ามกลางพื้นที่โล่งอาบท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่อง มีสัตว์ชนิดรูปร่างคล้ายหมาป่าวัยเด็กตัวหนึ่งนอนได้รับาเ็ ขนของมันเต็มไปด้วยเื และดวงตาสีแดงของมันเต็มไปด้วยความเ็ป
จินรีบวิ่งไปที่ด้านข้างของเ้าหมาป่าตัวนั้นโดยไม่ลังเล มือของของจินสั่นเป็อย่างมากในขณะที่เขาประเมินอาการาเ็ของมัน ด้วยทักษะที่เขามีจากชีวิตที่แล้วของเขา ทำให้เขาได้รู้ว่ามันโดนสัตว์จำพวกหมีทำร้ายแต่มันหนีมาได้
จินดูแลาแของเ้าหมาป่าตัวนั้นโดยใช้ผ้าที่ฉีกมาจากเสื้อของเขาพันแผลให้หมาป่าน้อยตัวนี้ชั่วคราวและยาบรรเทาความเ็ปจากพืชที่จินรู้จักแถวนั้นที่รวบรวมมาได้เพื่อบรรเทาความทุกข์ทรมานของมัน
ขณะที่เสียงครวญครางอันเ็ปของเ้าหมาป่าลดลงและการหายใจของมันก็มั่นคงขึ้น จินก็รู้สึกถึงความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าเขา ใน่เวลาชั่วขณะแห่งความทุกทรมานผ่านไป สายสัมพันธ์ถูกสร้างขึ้นระหว่างมนุษย์กับสัตว์ตัวนี้
ทันใดนั้น ราวกับเป็การตอบสนองต่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งค้นของทั้งคู่ จู่ๆหน้าต่างโฮโลแกรมที่ส่องแสงระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของจิน แสงอันบางเบาของมันก็เปล่งแสงอันนุ่มนวลบนพื้นที่โล่ง และมีข้อความที่แปลกประหลาดปรกฏขึ้นบนหน้าต่างนั้น
“คุณได้ฝึกฝน 'Fenrir' แล้ว 'เลเวล 1' ระดับความหายาก 'ตำนาน'”
จินตกตะลึงไปชั่วขณะ
“ข้อความพวกนี้มันคืออะไรกัน ตัวอักษรแปลกประหลาดเหล่านี้ทำไมเราถึงเข้าใจมัน !!?”
ด้วยความรู้สึกตกตะลึงและความพิศวงที่ไหลผ่านเส้นเืของเขา จินได้จ้องมองไปที่หมาป่าที่าเ็ที่อยู่ข้างๆเขา และจินก็ตระหนักว่า
"เ้านี่เป็สิ่งมีชีวิตระดับตำนานอย่างงั้นหรอ…"
ด้วยความรู้สึกนึกคิดกับการที่ค้นพบอะไรใหม่ใหม่ๆพร้อมกับความงุนงงที่อยู่ในใจ เขาได้มอบชื่อที่เหมาะสมกับิญญาอันสูงส่งของมันให้กับ
หมาป่า นั่นก็คือ ‘ไกอา’ ตามชื่อเทพีโบราณแห่งโลก จินพูดกับเ้า ไกอาว่า…
“แกทำให้ชั้นคิดถึงเพื่อนรักในสมัยก่อนนะเ้าไกอา เ้านั่นเป็เพื่อนที่แสนดีที่สุดในชีวิตชั้นเลยหละ”
หลังจากพักฟื้นในป่าเป็เวลาหลายวัน จิน และ ไกอา ความผูกพันระหว่างพวกเขาถูกสร้างขึ้นในเตาหลอมแห่งความยากลำบากและแข็งแกร่งขึ้นด้วยสายสัมพันธ์แห่งความภักดีและความไว้วางใจที่จะไม่มีวันแตกหัก
หลังจากนั้นเวลาก็ได้ผ่านไป…
พวกเขาผจญภัยได้เข้าไปในส่วนลึกที่ปกคลุมไปด้วยหมอกของป่าใหญ่แห่งหนึ่งเป็เวลาหลายสัปดาห์จนกระทั่งได้ไปเจอ กับประตูขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะเป็ประตูสำหรับเข้า-ออกเมือง มีรถม้าสำหรับขนสินค้าวิ่งเข้าเมืองเพื่อมารับสินค้าการเกษตรไปจำหน่ายที่เมืองต่างๆ
จิน และ ไกอา ไม่รอช้าที่จะเข้าไปในเมืองที่่เขาพึ่งเจอเนื่องจากเขาอยู่ในป่าเป็เวลานาน จินตื่นเต้นมากที่ได้พบเจุ์เป็ครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้เจอมานาน ซึ่งตอนอยู่ในป่าพวกเขากินแต่พืชที่เขาหาได้จากในป่านั้น ส่วนไกอาก็ดูเหมือนจะผอมแห้งโซ เพราะไม่ได้กินอย่างอื่นมากมายนอกเสียจากหัวมันที่จินหามาได้
จิน และ ไกอา ได้เดินเข้าไปผ่านประตูซึ่งนั่นทำให้จินได้รับกลิ่นอายที่ิเขาคุ้นเคยนั่นก็คือ ‘เกษตรกรรม’ พร้อมทั้งกับอ่านป้ายที่อยู่เเถวทางเข้าเมือง…
“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เมือง ‘มิสวูด’”
จินได้เดินสำรวจ มิสวูด ซึ่งมันเป็เมืองขนาดกลางและเป็เมืองเกษตรกรรมที่แปลกตาในภูมิประเทศที่งดงาม ที่ซึ่งชีวิตดำเนินไปอย่างสบายๆ จินรู้สึกคุ้นเคยกับวิถีีชีวิตเหล่านี้ทำให้เขาสบายใจไปได้เปราะหนึ่งแต่…
จินตัดสินใจที่จะไม่ใช้ชีวิตแบบที่เคยผ่านมาอีกแล้ว เขาตั้งใจที่จะแข็งแกร่งขึ้นและไม่ไว้วางใจผู้คนเนื่องจากความทรงจำที่เลวร้ายของชาติก่อน ทำให้จินหวาดระแวงและเชื่อใจผู้คนยากมากกว่าเดิม…
หลังจากเข้าเมือง มิสวูด มาได้ไม่นานก็ตกเย็น จิน พูดกับ ไกอา…
“ผู้คนที่นี่ดูไม่ใเลยนะที่แกมาเข้าเมืองกับชั้น มันอาจจะเป็เพราะว่าแกยังดูเหมือนลูกหมาแหละมั้งฮ่าๆ”
“แต่ว่านะ ชั้นว่าเราต้องไปหาที่พักสำหรับคืนนี้กันเเล้วแหละไกอา”
512
