月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 45 เย่หัว-เยว่หัว(4)

รุ่งเช้า

“ไปดีมาดีนะเจ้าคะ” เด็กหญิงกล่าวกับคณะเดินทางที่มีกันร่วมร้อยคน ซึ่งทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำทั้งสิ้น “เจ้าสังเจ้าเองก็ดูแลทุกคนให้ดีด้วยนะ รีบไปรีบกลับล่ะ”

““ขอรับ””

“...ฮูม...”

ทุกคนขานรับแล้วรีบออกเดินทาง เพียงแค่ไม่นานพวกเขาทุกคนก็เดินหายลับสายตาไป ส่วนเย่หัวกับเด็กๆทุกคนรวมไปถึงจางหู่ สวัสดี ก็เริ่มทำกิจกรรมที่เย่หัววางแผนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน นั่นก็คือทำเมนูอาหารต่างๆกินกัน 

ตลอดระยะช่วงเวลา กว่า 2 ชั่วยามที่ผ่านพ้นไปในช่วงเช้า เด็กๆ ต่างวิ่งเล่นกันบ้างมากินขนมกินอาหารบ้าง มันก็เหมือนกับวันธรรมดาธรรมดาที่แสนสงบสุขอีกวันหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรแปลกไปจากวันก่อนๆที่มีเด็กๆอยู่ ข้างกาย เพียงแต่ว่ามันมีอาหารแปลกพิสดารไปกว่าทุกๆวันก็เท่านั้น

ส่วนจางหู่ตลอดทั้งวันเขาก็เอาแต่อึ้ง ทึ่งกับความสามารถของเด็กหญิงวัย 8ขวบ เนื่องจากลีลาการทำอาหารของนาง ตลอดไปจนรสชาติของอาหารทั้งหมดล้วนแล้วแต่ละเอียดลออละเมียดละไม แม้ว่ากินอะไรลงไป ในทุกๆ คำก็ล้วนแล้วแต่มีรสชาติที่เลิศเป็นอย่างยิ่ง

“ว่าวันนี้ทั้งวันไม่มีเรื่องไม่มีราวอะไรก็คงดี...” จางหู่ที่รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ผิดปกตินี้มันมาจากไหนกันแน่ จึงทำได้แค่ปล่อยมันไป และทำหน้าที่ของเขาก็คือการเฝ้าระวังเด็กหญิงให้ดีเท่าที่จะทำได้ มันคงจะเป็นสิ่งที่มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนี้แล้ว

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนเที่ยง ในยาวที่ดวงตะวันลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า ขณะที่เย่หัวจางหู่และเด็กๆทุกคน กำลังสนุกสนานอยู่กับการกินมื้อเที่ยง…

อีกด้านหนึ่ง...

อะไรออกไปจากตัวบ้านของเย่หัวไปทางทิศใต้ ข้ามลำธารไกลออกไปราวสองลี้ ก็มีคนหากคุณที่กำลังจับกลุ่มกันอยู่ และถ้าหากมองดีๆจะเห็นเป็นคนหนึ่งคนยืนอยู่ตรงกลาง ส่วนคนอื่นๆ อีกสี่คนกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเขา

“...”

หยางเหว่ยมองไปทางมนุษย์มารทั้งสี่ตน แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆแรงด้วยความไม่พอใจ “สภาพของพวกเจ้าตอนนี้มันใช้การได้จริงๆใช่ไหม”

“...”

แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบแดดได้ตอบกลับมาเช่นเคย ถ้าจะให้พูดกันตามตรงมันก็เหมือนจะเลวร้ายกว่ารอบก่อนด้วยซ้ำ เพราะแม้กระทั่งการตอบโต้พูดคุยยังทำไม่ได้ คล้ายกับว่าสติปัญญาของพวกมันทั้ง 4 คนนั้นได้ถูกทำลายลงไปจนหมดสิ้นแล้ว

“ช่างเถอะ ตอนนี้คงจะได้เวลาแล้วล่ะมั้ง หากพวกมันขึ้นไปไปยังกอไผ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด ก็น่าจะใช้เวลาเกือบสองชั่วยาม หากว่าใช้ผู้คนทั้งหมดตัดไพ่กลับมา อย่างน้อยก็คงจะอีก 2 ชั่วยามกว่าจะกลับมาถึง...” 

จางเหว่ยรำพึงกับตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว หากว่ามีใครสักคนที่กำลังมองมาที่เขาอยู่ ก็คงจะสามารถรู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้ กำลังโมโหหงุดหงิดเป็นอย่างมาก จนแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่ได้อยู่แล้ว 

ไม่ว่าลักษณะท่าทางของเขาที่กลายเป็นคนหงุดหงิดงุ่นง่าน แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เป็นคนสงบเรียบร้อย ใบหน้าและสีผิวที่ขาวซีด จนแทบจะไม่เหมือนคนเข้าไปทุกทีแล้ว ที่สำคัญที่สุดคงหนีจะไม่พ้นตรงใบหน้า ที่จะต่อให้มองออกมาด้วยระยะห่างสักสิบจั้ง ก็ยังมองเห็นเส้นเลือดสีดำที่แตกแขนงรอบๆดวงตา ซึ่งตอนนี้กลายเป็นสีดำสนิทไปทั้ง 2 ข้างแล้ว

นอกจากนั้นลมหายใจของเขา ก็ยังพ่นลมร้อนร้อนออกมา จนมองเห็นเป็นไอน้ำได้อย่างชัดเจน...

ถึงอย่างนั้นก็เหมือนว่าเจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย...

“เดี๋ยวพวกเจ้าตามเข้ามา เราจะไปสังเกตรอบๆบ้านของมันอีกที จากที่ได้ยินมาเมื่อคืนนี้ ดูเหมือนว่าจะมีน้องชายของข้าคอยคุ้มกันมันอยู่”

กล่าวจบเขาก็รีบเดินทาง เพื่อเข้าไปชิดบริเวณด้านตรงข้ามของบ้านหลังน้อย อยู่อีกฟากหนึ่งของลำธาร ในจุดที่ใกล้กับชายเขา ที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านไปผ่านมามากนัก

เมื่อสังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังเล่นสนุกสนาน และทีมกินอาหารกันอย่างเต็มที่อยู่ในตอนเที่ยงแบบนี้ ความโกรธ ความคับแค้น ความเสียใจ ความผิดหวังทั้งหมดก็ยิ่งทบทวีขึ้นมาในจิตสำนึก จนห้วงสติแทบจะควบคุมไม่ได้อยู่แล้วของเขาปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“เดี๋ยวพวกเจ้าทั้งสี่ตนเข้าไปทำร้ายนังเด็กหญิงคนนั้น หลังจากต่อสู้กับน้องชายของข้าสักพัก ให้รีบหนีไปให้ไกลที่สุด จากนั้นค่อยรั้งมันเอาไว้ไม่ให้กลับมาที่เรือน จนกว่าข้าจะสามารถฆ่านังเด็กนั่นได้...”

“...”

“ทำเอาไว้ว่าเป้าหมายของพวกเจ้าทั้งหมดก็คือการล่าสังหารเด็กหญิงผู้นั้น ห้ามทำร้ายเด็กๆคนอื่นโดยเด็ดขาด แต่ถ้าหากทำไม่สำเร็จก็ให้รีบหนีในทันที หลังจากนี้ไปจนไกลที่สุดเท่าที่พวกเจ้าจะทำได้แล้ว ก็ให้รังเสี่ยวหู่เอาไว้จนสุดความสามารถ...พวกเจ้าเข้าใจใช่ไหม” 

“”...อู””

“ไปได้!”

.................................

อีก2ตอนจะจบเล่ม1 แล้วนะครับ 

หลังจากนั้นจะมีตอนพิเศษ 2-3ตอน ที่จะตั้งขายเอาไว้ที่ราคาค่อนข้างแพง ซึ่งนักอ่านจะซื้อก็ได้ แต่จะไม่ซื้อก็ได้ ยังสามารถอ่านต่อได้รู้เรื่องเหมือนเดิม เพราะเนื้อหาในส่วนนี้จะถูกเฉลยออกมาในเล่มหลังๆ อยู่ดี คนที่อ่านก็แค่จะรู้ก่อนเท่านั้นครับ