เสียงเท้าถีบประตูดังปังติดต่อกันเป็่ๆ หลังจากเตะประตูเข้าไปด้านในชายที่ทำลายประตูพยายามร้องะโเรียกชื่อน้องสาว หากเธอยังไม่กลายเป็ซอมบี้คงจะตอบกลับเสียงเรียกของเขา ต่อให้ซอมบี้ภายในห้องจะตอบสนองต่อเสียงเรียกก็ตาม มันกลับเป็หนึ่งในความ้าของโยฮันเพราะเขาจะได้ดูหน้าซอมบี้ด้วยเผื่อจะมีน้องสาวของเขาอยู่ในกลุ่มพวกมัน
“ แอลลี่ เธออยู่ที่นี่ไหม ได้ยินแล้วตอบด้วย แต่ถ้าตอบไม่ได้รอจนกว่าฉันจะเข้าไปใกล้ ได้ยินหรือเปล่า! ”
เสียงครางเบาๆส่งออกมาจากเหล่าซอมบี้ที่ถูกกระตุ้นด้วยเสียงะโดัง เพียงแต่ว่าพวกมันกลับถูกโยนออกจากชั้น 2 ของอาคาร 11 เพื่อให้มันวิ่งกลับขึ้นมาใหม่หาก้าจะกัดคอของเขา
ประตูห้องหมายเลข 1122 ถูกเตะตามด้วยเสียงร้องส่งเข้าไปด้านใน เพียงแต่ว่าโยฮันกลับต้องหยุดเท้าเมื่อเขาได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากส่วนลึกภายในห้อง เมื่อมองไปยังตำแหน่งที่มีเสียงกรีดร้อง เขาพบว่ามีเก้าอี้และโต๊ะกองโตทำเป็บังเกอร์ไม่ให้ซอมบี้เข้าไปด้านใน โยฮันจึงเกิดความรู้สึกดีใจจึงรีบเข้าไปสอบถาม
“ น้องสาว พวกเธออยู่ ม.6/7 ไหม ”
“ พี่ช่วยพวกหนูด้วย เพื่อนหนูกลายเป็บ้าไปหมด ทุกคนในโรงเรียนกลายเป็บ้าไปหมด ช่วยด้วยหนูกลัว ”
หญิงสาวถักเปียสองข้างพูดด้วยท่าทางหวาดวิตกใกล้จะเสียสติ เพื่อนทั้งสองที่อยู่ด้านข้างพยายามปลอบโยนเพื่อไม่ให้เธอกรีดร้องจนซอมบี้แห่มาที่นี่ หนึ่งในนักเรียนที่พอจะมีสติจึงตอบชายแปลกหน้าที่บุกเข้ามาในห้อง
“ พี่ชาย เราไม่รู้ว่า ม.6/7 อยู่ที่ไหน ”
“ พวกเธอรู้จักคนที่ชื่อ แอลลี่ ม.6/7 ไหม ”
“ หนูไม่รู้ค่ะ พวกเราเป็เด็ก ม.4/12 พี่ช่วยพวกหนูได้ไหม”
โยฮันมองเด็กนักเรียนทั้ง 3 เขาไม่ได้คิดเผื่อเลยว่าจะต้องมาเจอคนอื่นระหว่างตามหาน้องสาว จึงไม่ได้วางแผนว่าจะช่วยคนอื่นอย่างไร
“ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากช่วยนะ แต่พี่ไม่รู้ว่าจะช่วยพวกเธอยังไง ตอนนี้ทั่วเมืองเต็มไปด้วยซอมบี้ ”
“ นอกโรงเรียนก็มีซอมบี้อย่างนั้นเหรอคะ ”
“ ใช่ ระหว่างทางที่ฉันมาที่นี่มีซอมบี้เต็มไปหมด ป้าร้านขายกับข้าวหน้าโรงเรียน รปภ คุณครู พระ หลายคนกลายเป็ซอมบี้ไปหมดแล้ว ”
ดวงตาของเด็กนักเรียนทั้ง 3 แดงก่ำพวกเธอคิดถึงบ้าน เมื่อรู้ว่าภายในเมืองเต็มไปด้วยซอมบี้ โยฮันยังคงมีความเป็มนุษย์อยู่เขาจึงพยายามคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรเพื่อช่วยพวกเธอโดยไม่ให้เป็ตัวถ่วง
“ เอาแบบนี้ พี่ไม่รู้ว่ามีคนรอดชีวิตเยอะไหม แต่พี่จะสอนวิธีเอาตัวรอดให้ ซอมบี้เหมือนในหนังเลย พวกเธอจะต้องเงียบที่สุด อย่าส่งเสียงดัง แล้วก็ พวกเธอจะต้องกล้าสู้กับพวกมัน หยิบอะไรก็ได้ใกล้ๆมาใช้เป็อาวุธ หากเจอพวกมันให้หวดสุดแรงไม่ต้องกลัวเจ็บ ถ้าพวกเธอกลัว คนที่จะกลายเป็ซอมบี้คือพวกเธอ ”
แม้จะพูดทุกอย่างออกไปทั้งหมด โยฮันรู้ว่านักเรียนทั้ง 3 ไม่มีความกล้าพอที่จะทำเช่นเขาได้ แต่เขาก็บอกวิธีเอาตัวรอดไปแล้ว อีกฝ่ายจะทำได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับการปรับใช้
หลังจากพูดจบโยฮันจึงรีบวิ่งไปยังบันไดทางขึ้นฝั่งทิศใต้ของอาคาร 11 เขาจำได้ว่ามีลูกกรงติดตั้งเอาไว้ที่บันไดป้องกันไม่ให้ขโมยขึ้นอาคารใน่กลางคืน หากเขาปิดลูกกรงทางทิศใต้และทิศเหนือของอาคารเรียน ซอมบี้จะไม่สามารถขึ้นมาในอาคารได้ สิ่งต่อไปที่เขาช่วยได้คือการโยนซอมบี้ออกจากอาคารแล้วปล่อยให้นักเรียนอยู่ภายในอาคารรอการช่วยเหลือที่ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่า
เสียงปิดกรงเหล็กดังก้องออกไปตามทางเดินอาคาร จากนั้นโยฮันก็รีบวิ่งไปทางทิศเหนือเพื่อปิดลูกกรงเช่นเดียวกัน จนเขาปิดตายทางขึ้นอาคารเอาไว้ทั้งสองฝั่ง โยฮันจึงรีบวิ่งไปโยนซอมบี้ออกจากชั้น 2 ด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ววิ่งตามหาน้องสาวต่อ
ร่างของซอมบี้ตัวแล้วตัวเล่าที่โผล่ออกมาต่างถูกโยนทิ้งลงจากอาคาร นักเรียนทั้ง 3 ไม่ได้ใเพราะคิดว่ามันคงเป็พละกำลังของผู้ใหญ่ พวกเธอที่ตั้งสติได้จึงวิ่งตามหลังโยฮันไปเงียบๆเพราะคิดว่ามันปลอดภัย แม้จะรู้ว่าซอมบี้ไม่สามารถขึ้นมาบนอาคารได้แล้ว แต่ซอมบี้้าอาคารสามารถเดินลงบันไดมาได้จึงต้องตามหลังพี่ชายแปลกหน้าไป
“ แอลลี่ ได้ยินหรือเปล่า เธออยู่ชั้น 3 ไหม! ”
โยฮันยังคงร้องะโต่อไปเรื่อยๆ มือทั้งสองยังคงโยนร่างซอมบี้ลงจากอาคาร เขาไม่สนใจเลยว่ามันจะตายหรือไม่ ความสนใจเดียวของเขาในตอนนี้คือจะทำอย่างไรให้เจอน้องสาวเร็วๆ
เสียงตึงตังดังขึ้นเป็่ๆจากร่างของซอมบี้ที่ร่วงตกลงมาจากอาคารมันได้เรียกให้ซอมบี้ด้านนอกกรู่กันมาที่อาคาร 11 จนกระทั่งโยฮันมาถึงชั้น 4 หลังจากพังประตูห้อง 1142 เข้าไปด้านใน เขาพบว่ามีนักเรียนชายหญิงหลบอยู่ด้านในมากมาย นอกจากนั้นยังมีคุณครูอยู่ด้วย 3 คน
ประตูบานที่ถูกเตะพังเสียหายเปิดอ้าออก เหล่านักเรียนที่อยู่ภายในต่างกรีดร้องด้วยความใ เพียงแต่ชายที่เตะประตูเข้าไปด้านในกลับบอกให้ทุกคนเงียบแล้วถามหาคนที่ชื่อแอลลี่อยู่ชั้น ม.6/7
เมื่อโยฮันเห็นว่าไม่มีใครตอบคำถามได้เขาจึงจะเดินขึ้นไปยังชั้น 5 เพียงแต่ว่าครูสาวคนหนึ่งกลับร้องะโตามหลังจนเขาต้องเงียบ
“ ฉันพอจะจำได้ว่าเพื่อนของฉันมีสอน ม.6/7 ใน่ก่อนเที่ยง พวกเขาน่าจะอยู่ที่ชั้น 6 ค่ะ! ”
โยฮันหันมาถามกับอีกฝ่ายด้วยความหวัง จนได้รับการยืนยันว่า ม.6/7 อยู่บนชั้น 6 ที่เป็ชั้นสำหรับกลุ่มเด็กห้องเรียนพิเศษที่จ่ายค่าเทอมแพงกว่าห้องอื่นๆ
“ คุณครู ผมโยนซอมบี้ออกไปให้หมดแล้ว ตึกน่าจะปลอดภัยสักระยะหนึ่ง ช่วยดูแลเด็กเพราะตอนนี้ทั่วเมืองเต็มไปด้วยซอมบี้ ”
โยฮันหันบอกนักเรียนที่วิ่งตามเขามาั้แ่ชั้นล่างให้เข้าไปรวมกลุ่มแล้วออกวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นถัดไป ต่อให้จะรู้ว่าน้องสาวอยู่ชั้น 6 เขาไม่สามารถข้ามชั้นอื่นๆได้เพราะน้องสาวอาจจะวิ่งหนีซอมบี้ลงมาจากชั้น 6
เมื่อมาถึงชั้น 5 ไม่รอช้าวิ่งเข้าไปจับซอมบี้โยนลงจากตึกด้วยความรวดเร็วพลางมองหาน้องสาว จนกระทั่งเขาเจอนักเรียนและครูกลุ่มหนึ่งจึงบอกให้ไปรวมกันที่ชั้น 4 เขาไม่จำเป็ต้องอธิบายอีกเพราะคิดว่าครูน่าจะมีวุฒิภาวะมากพอที่จะตอบสนองต่อสถานการณ์ในตอนนี้
หลังจากวิ่งมาถึงชั้น 6 โยฮันจึงร้องะโเรียกหาน้องสาวอีกที สภาพชั้น 6 ดูย่ำแย่กว่าทุกชั้นที่ผ่านมาเพราะหลายห้องถูกปิดด้วยกระจกกั้นเพื่อทำเป็ห้องแอร์สำหรับเด็กพิเศษ เพียงแต่ว่ากระจกหลายห้องถูกทุบทำลายจนแตกละเอียดมีรอยเืเปื้อนเต็มไปหมด
“ แอลลี่ ได้ยินฉันไหม ฉันอยู่ชั้น 6 แล้วเธออยู่ไหน ตอนนี้กำลังจะเข้าไปที่ห้อง 1160 !”
เสียงร้องะโดังไปตามทางเดิน หญิงสาวในชุดนักเรียน ม.6 ตัวสั่นเทิ้มเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยกำลังเรียกหา เพียงแต่ว่าเธอไม่สามารถส่งเสียงตอบกลับได้ ภายในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยซอมบี้มากมาย พวกมันกำลังเดินชนผนังเพื่อหาทางออกไป หากเธอร้องขอความช่วยเหลือจะต้องถูกพบตัวอย่างแน่นอน
เสียงตึงดังขึ้นจากห้องที่ห่างไกล หญิงสาวรู้ว่าพี่ชายกำลังไล่ทุบห้องจึงนั่งขดตัวใช้มือกุมปากรอด้วยความหวัง อีกเพียง 5 ห้องเท่านั้นพี่ของเธอจะต้องมาเจอที่นี่อย่างแน่นอน
“ แอลลี่ได้ยินแล้วตอบด้วย! ”
เสียงร้องะโดังเข้าใกล้เรื่อยๆ เ้าของชื่อยิ่งรู้สึกสั่นกลัวมากขึ้นเมื่อซอมบี้ภายในห้องกำลังเดินไปทางประตูแล้วใช้ร่างขาวซีดชนหวังจะพังออกไป ยิ่งเธอได้ยินเสียงของพี่ชายเข้ามาใกล้ๆ ซอมบี้ยิ่งเข้าไปปิดทางออกที่มีเพียงทางเดียวเท่านั้น เธออยากะโดังบอกให้พี่ชายหนีไป แต่หากทำเช่นนั้นเธอจะต้องตายจากการถูกซอมบี้รุมฉีกกระชาก
แอลลี่ไม่รู้ว่าสถานะการณ์ในตอนนี้จะต้องทำอย่างไรต่อไปจึงนั่งหลับตาภาวนาให้พี่ชายเปิดประตูไม่ได้เพราะถ้าไม่สามารถเปิดประตูได้พี่ชายของเธอก็ไม่ต้องเจอกับซอมบี้ แต่เธอก็อยากให้พี่ชายเปิดประตูเข้ามาที่นี่เพราะอยากหนีไปให้ไกลจากความน่ากลัว
เสียงทุบประตูห้องดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ยิ่งเข้าใกล้หัวใจของเธอก็เริ่มสั่นเพราะยังไม่รู้ว่าจะเลือกทำสิ่งใด จนกระทั่งเสียงทุบดังมาถึงห้องหมายเลข 1164 แอลลี่ที่อยู่ภายในห้องถัดไปจึงหลับตาแล้วปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้น
ปึง!
เสียงทุบประตูดังขึ้น เพียงแต่ว่ามันเป็เสียงที่เกิดจากห้องถัดไป ไม่ใช่ห้องที่เธอหลบอยู่ ภายในใจมีความรู้สึกดีที่พี่ชายไม่เจอซอมบี้แต่ก็รู้สึกเสียใจที่พี่เดินผ่านห้องที่เธอหลบซ่อนตัวไป ซึ่งตอนนี้มันสายเกินไปแม้อยากจะร้องเรียกพี่ชายเธอคิดว่ามันคงไม่ทันแล้วเพราะเสียงมันไกลออกไปเรื่อยๆจนอีกฝ่ายไม่น่าจะได้ยิน
น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มือที่ใช้กุมปากเปลี่ยนมาเป็กุมเข่า จากการตัดสินใจปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป ทำให้เธอต้องนั่งอยู่ภายในห้องกับซอมบี้จนรู้ว่าจุดจบจะเป็อย่างไร แต่แล้วประตูห้องของเธอกลับถูกทุบจนสะดุ้งใตื่น ภายในใจทั้งรู้สึกดีใจที่พี่ชายกลับมาแต่ก็เสียใจที่ตนเองเห็นแก่ตัวไม่ร้องะโบอกพี่ชายว่าซอมบี้อยู่ข้างใน
“ แอลลี่ เธออยู่ในนี้หรือเปล่า ร้องบอกฉันหน่อยเธออยู่ในนี้ไหม! ”
ประตูถูกทุบเสียงดัง หญิงสาวที่หลบอยู่ภายในเมื่อรู้ว่าตนจะต้องทำอะไรสักอย่าง หากไม่ยอมเอ่ยปากพี่จะต้องตาย แต่ถ้าเธอเอ่ยปากออกไปตนเองก็จะต้องตาย แต่เมื่อคิดได้ว่าอย่างน้อยพี่ชายจะต้องหนีไปให้ได้เธอจึงร้องะโออกมาสุดเสียงไม่สนใจซอมบี้อีกต่อไป
“ ไอ้พี่บ้าหนีไป ข้างในมีซอมบี้! ”
เสียงร้องะโดังสุดเสียง มันเป็เสียงที่ใช้แรงทั้งหมดส่งออกมาเพราะคิดว่าคงไม่มีโอกาสจะได้ร้องะโอีกแล้ว หลังจากส่งเสียงดังแอลลี่จึงใช้มือปาดน้ำตาเพราะรู้ว่าต่อไปตนเองคงจะถูกซอมบี้มากมายรุมกัด เพียงแต่ว่าประตูทางเข้าห้องกลับกระเด็นเข้ามาด้านในกระแทกร่างซอมบี้จนพวกมันล้มระเนระนาดก่อนจะปรากฎร่างอันคุ้นเคยยืนอยู่หน้าประตู
“ พี่ หนีไป พี่จะโง่เข้ามาทำไม หนีไปเร็วเข้า ! ”
โยฮันยิ้มด้วยความยินดี หลังจากรู้ว่าน้องสาวยังคงปกติ หลังจากที่เขาทุบประตูห้องเรียกให้ซอมบี้มายืนรวมตัวกันแล้วผลักประตูกระแทกพวกมันให้ล้มไปพร้อมๆกันนี้เอง เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปจับร่างพวกมันโยนออกจากห้องกระแทกกระจกร่วงตกลงไปทางหน้าต่าง เขาไม่สนเลยว่าจะมีเพื่อนน้องสาวอยู่ภายในฝูงซอมบี้ สิ่งที่เขาต้องรีบทำคือสร้างพื้นที่ปลอดภัยเพราะอีกไม่นานพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว
แอลลี่มองเห็นพี่ชาย จากเดิมเธอพยายามจะดุด่าอีกฝ่ายที่โง่พังประตูเข้ามาทั้งที่บอกให้หนีไป เธอกลับต้องเบิกตากว้างแล้วเช็ดน้ำตามองพี่ชายใหม่ อีกฝ่ายกำลังโยนร่างซอมบี้ออกไปจากห้องราวกับพวกมันเป็ถุงน้ำตาลทรายไม่กี่กิโลกรัมเพียงเท่านั้น
“ ให้ตายสิ นึกว่าเธอจะกลายเป็ซอมบี้ไปกับเขาด้วย ”
“ พี่! ”
โยฮันอ้าแขนรับน้องสาวที่วิ่งเข้ากอด เขารู้สึกดีใจที่อย่างน้อยเธอไม่ได้กลายเป็ซอมบี้เหมือนใครหลายๆคน เพียงแต่เขากลับต้องวิตกอีกครั้งหนึ่งเพราะต้องกลับไปหาพ่อที่บ้าน ท้องฟ้าด้านนอกกลับค่อยๆลดแสงสว่าง การเดินทางใน่กลางคืนอันตรายมาก เขาจึงแสดงสีหน้ากังวลเพราะดูเหมือนจะต้องรอให้เช้าก่อน.
232
![[จบ] หนูน้อยสู้ชีวิตกับภารกิจเลี้ยงพี่ชายทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592356_66736807.webp)
