“ ปล่อยผมลงตรงนี้เถอะครับ” คนถูกอุ้มรีบพูดขึ้นมาทันทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าข้ามเข้าประตูที่จะเข้าตัวบ้านของเรือนหลังเล็ก
“ เรียกแทนตัวเองใหม่” เขาหยุดก้าวเท้าเดินทันที ยืนนิ่งอยู่กับที่ตรงนั้นพร้อมเรียกร้องให้คนเป็น้องใช้สรรพนามแทนตัวคนพูดใหม่คนน้องเตรียมยื่นหน้าขึ้นมาจะต่อต้าน เขาเองก็เตรียมก้าวขาออกต่อในทันทีเหมือนกัน
“ พี่ชายครับให้น้อยเดินเองนะครับ น้อยขอนะครับ ” น้องน้อยของเขาเม้มปากแน่นก่อนที่จะเอ่ยออกมาเหมือนจะอ้อนเขา แถมยังทำหน้าทำตาแบบที่ชอบใช้อ้อนพ่อของเขา กับพี่เลี้ยงของคนพูด อยู่เป็ประจำ
เขาแอบยิ้มด้วยความพอใจค่อย ๆ วางร่างของน้องปล่อยลงอย่างช้า ๆ คนน้องพยายามก้าวเท้าเดินออกไปแต่แค่ก้าวเดียวน้องน้อยของเขาก็ทำท่าเซจะล้มลงแล้วยังดีที่ตัวของเขายังคอยประคองร่างของน้องเอาไว้อยู่ หน้าตาของคนที่กำลังจะล้มลงหน้าตาบ่งบอกเลยว่า เ้าตัวเจ็บ
“ ให้พี่อุ้มต่อไปเถอะ” เขาทนดูไม่ได้ จึงพูดขึ้นมาด้วยความเป็ห่วง
“ พี่ชายช่วยประคองน้อยไปอย่างนี้ดีกว่าครับนะครับ ช่วยพาน้อยไปนั่งตรงโซฟาตรงนั้นก็ได้ครับ นะครับพี่ชาย "น้องน้อยของเขาต่อร้องด้วยการออดอ้อน ซึ่งมันก็ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้เลย
“ ครับ ”เขาในตอนนี้ทำได้แค่เพียงตอบรับไปเท่านั้นเอง ตัวเขาเพิ่งจะรับรู้ได้ขึ้นมาว่าถ้าน้องมาอ้อนเขาแบบนี้เขาเองก็ไปไม่เป็เหมือนกัน ทำได้แค่ต้องตามใจและให้ในสิ่งที่คนน้อง้าเท่านั้น
เมื่อมาถึงโซฟาเขาก็ค่อย ๆ ประคองให้น้องน้อยของเขานั่งลง ตัวของเขาเองก็ลดตัวลงไปนั่งด้านล่างเอามือไปจับตามขา ค่อย ๆ เลื่อนไปเรื่อย ๆ จนไปถึงที่ข้อเท้าของคนน้องน้องน้อยของเขาพยายามขยับหนี แต่พอมือของเขาเลื่อนไปถูกตรงที่ข้อเท้าเท่านั้นเอง
“ อุ้ย ”คนน้องร้องเบา ๆ
“ เจ็บหรือครับ” เขาถามขึ้นอย่างห่วงใย
“ ครับ ”น้องน้อยพยักหน้าเยเกบอก
“ อดทนหน่อยนะครับขอพี่ขยับดูว่าเป็อะไรกันแน่ ” เขาพูดบอกให้เ้าตัวได้รู้ตัวก่อน
“ ครับ เบา ๆนะครับ ”
“ ครับ ”รับคำแล้วก็ลองขยับเบา ๆ สอง สามทีจนเขาแน่ใจว่าไม่มีกระดูกส่วนไหนหัก
“ แค่ข้อเท้าพลิกนะครับเดี๋ยวพี่มานะ " เขาหายไปที่ห้องครัวด้านใน แล้วรีบกลับมาพร้อมถุงประคบเย็นเขานำมาวางประคบข้อเท้าให้น้องน้อยของเขา น้องสะดุ้ง
“ เย็นนิดหนึ่งนะครับ”
“ ครับพี่ชายขึ้นมานั่งข้างบนเถอะครับ เดี๋ยวน้อยทำเอง ” คนพูดพลางเอื้อมมือลงมาแต่เขาไม่ยอม
“ ไม่เป็ไรครับให้พี่ได้ดูแลน้องน้อยเองนะครับ ”
คนฟังยิ้มให้ยอมที่จะนั่งเฉย ๆ ให้เขาดูแล เขาเองรู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลน้องน้อยของเขา
น้อยไม่รู้เลยว่าตัวของเขาได้นั่งอยู่ที่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้วส่วนคนที่ประคบข้อเท้าให้เขาก็ยังดูตั้งอกตั้งใจเป็อันมาก
“ พี่จะไม่ยอมให้น้องน้อยเป็อะไรไปอีกแล้ว” คนพูดเหมือนจะเจ็บซะเอง
“ น้อยไม่เป็อะไรแล้วครับพี่ชายลุกขึ้นมานั่งเป็เพื่อนน้อยก่อนนะครับ ถุงมันหายเย็นแล้วนะครับ ” น้อยว่าพลางดึงมือคนเป็พี่ให้ลุกขึ้นมา
ชายลุกขึ้นมานั่งตามแรงดึงของคนตัวเล็กเขาขึ้นไปนั่งชิดติดกับน้อย สายตาดูกังวลเป็อันมากน้อยทนเห็นคนที่ตนมีใจให้เป็อย่างนี้ไม่ได้ เขาเลยเผลอยกมือขึ้นโอบรอบเอวหนาของคนพี่เขาซุกหน้าไปที่แผ่นอกแน่นของคนตรงหน้า ถึงเขาจะเคยบ่ายเบี่ยงมาแค่ไหนแต่น้อยก็อยากจะทำอย่างนี้มานานแล้ว ยิ่งคนพี่บอกจะหมั้น จะแต่งด้วยมันยิ่งเหมือนฝัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามต่อไปนี้เขาจะทำให้คนตรงหน้ามารักเขาให้ได้
ชายเริ่มรู้สึกดีเป็อย่างมากที่คนตัวเล็กกอดเขาซึ่งช่วยให้เขาคลายความกังวลไปได้บ้าง เขากอดตอบ กลิ่นหอมอ่อน ๆจากปลายผมของน้อยลอยมาแตะจมูกของเขา เขาค่อย ๆ ดันคนตรงหน้าให้ออกห่างจากอกของเขาเขาเริ่มเลื่อนจมูกของเขา ไล้จากหน้าผากของน้อยจนลงมาจรดแก้มใสเ้าของพวงแก้มใสไม่ได้ขัดขืน กลับช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมามองเขาด้วยความเสน่หาเขาคิดไปเองหรือเปล่า หรือ เป็เพราะว่าน้องน้อยของเขาเพิ่งจะผ่านพ้นเื่ราวอันะเืใจมาเขาสลัดความคิดเ่าั้ทิ้งไป ถึงอย่างไรก็ตาม วันหนึ่งในเร็ววันนี้เขาก็จะต้องอยู่กับน้อย เขาจะทำให้น้อยมารักเขาให้ได้แต่ตอนนี้เขาได้มีโอกาสที่จะได้ทำในสิ่งที่เขาเองก็้ามาโดยตลอดเขาขอมัดจำเอาไว้ คงจะไม่เป็ไรหรอก เขาจรดปากของเขาลงบนปากบางเขาดูดซับความหวานบนริมฝีปาก น้อยก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะหลบหลีกแต่กลับยื่นหน้าเข้าหา ริมฝีปากเผยอออก ชายหยุดตัวเองไม่ได้ เขาค่อย ๆไล้ลิ้นชิมความหวานไปทั่ว คนน้องก็ให้ความร่วมมือด้วยดีชายเองเป็ฝ่ายถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิงเขาเลื่อนริมฝีปากของเขาไปยังพวงแก้มใส แล้วต่อไปที่ใบหู พร้อมกระซิบ
“ ขอบคุณนะครับ”
คนฟังแก้มเริ่มมีสีระเรื่อขึ้นมายกมือขึ้นมาผลักหน้าอกของเขาออกเบา ๆ แล้วนั่งตัวตรงคนพี่กอดประคองไหล่คนน้องเอาไว้ และแย้มยิ้ม พร้อมมองดูใบหน้าคนตัวเล็กด้วยความสุข
คนทั้งคู่นั่งมองหน้ากันได้ไม่นานพี่หมอ ของคนเป็พี่ หรือ แพทย์หญิงสายน้ำ สกุลไพศาลได้เดินตามแม่บ้านเข้ามา
“ คุณหนูน้อยเป็อย่างไรบ้างค่ะ” คนถามเป็ผู้หญิงตัวสูงโปร่ง แต่ดูแล้วรูปร่างมีมัดกล้ามตัดผมสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง
“ พี่หมอมาช้ามากนี่ผมนั่งประคบข้อเท้าน้องน้อยจนถุงมันหายเย็นแล้ว ” ชายโวยวายขึ้นมาทันทีที่ได้มองเห็นหน้าหมอสาว
“ สรุปจะบอกข้าน้อยได้หรือยังขอรับคุณชายว่าคุณหนูน้อยของคุณชายเป็อะไรขอรับ ” หมอสายน้ำพูดเล่นลิ้นขึ้นมา
คนถูกกล่าวถึงใบหน้าเริ่มมีสีระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“ เอ่อเห็นพี่ชายบอกว่า น้อยน่าจะข้อเท้าแพลงนะครับ ”
“ แล้วก็มีรอยเขียวเป็จ้ำ ๆ ที่แขนซ้าย โดนคนบีบมา ” หนึ่งพูดแทรกขึ้นมา พร้อมชี้ให้หมอสาวมองดูรอยนั้น หน้าตาของคนพูดมองดูเหมือนไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไรนัก
“ น้อยขอให้พี่หมอช่วยไปดูพี่จันทร์ให้ด้วยนะครับพี่จันทร์อยู่ในห้องนอนด้านในครับ พี่จันทร์มีไข้ด้วยนะครับ ”
“ ได้สิค่ะแต่ขอให้พี่หมอตรวจดูคุณหนูน้อยก่อนนะคะ ” หมอสายน้ำตอบรับด้วยรอยยิ้ม
น้อยยิ้มรับ
หลังจากที่หมอสายน้ำได้ทำการตรวจดูข้อเท้าของน้อยแล้วได้ทำการพันข้อเท้าของน้อยให้เป็ที่เรียบร้อย จากนั้นหันไปจัดยานำใส่ซองแล้วยื่นให้ชาย พร้อมทั้งบอกวิธีทานยาให้พวกเขาฟัง
“ ่ 2- 3 วันนี้ คุณหนูน้อยอย่าเพิ่งเดินมากนะคะ พักข้อเท้าก่อนพี่หมอขอโทรศัพท์ติดต่อขอรถโรงพยาบาลให้มารับคุณหนูน้อยไปเอ็กซเรย์ที่โรงพยาบาลเผื่อไว้ก่อนนะคะ ถ้าไม่เป็อะไรก็กลับบ้านได้ค่ะ ” หมอน้ำพูดเสร็จก็คว้านหาโทรศัพท์มือถือ
“ ที่จริงไม่ต้องไปเอ็กซเรย์ก็ได้นะครับแค่ข้อเท้าแพลงเอง ” น้อยเริ่มงอแง
“ ไม่ได้นะครับถ้าเกิดเป็อะไรขึ้นมาล่ะครับ ” หมอสายน้ำยังไม่ทันได้อ้าปากขึ้นกล่าวอะไรชายก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที
“ นี่ล่ะค่ะเหตุผลถ้าพี่หมอไม่ให้คุณหนูน้อยไปล่ะก็ เกิดคุณหนูน้อยเป็อะไรขึ้นมาจริง ๆเ้านี่คงฆ่าพี่หมอแน่ ๆ ” หมอสาวพูดแซวขึ้นมา
“ แต่พี่หมอเป็ผู้หญิงพี่ชายไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงหรอกครับ ”
“ มันทำแน่ลองคุณหนูน้อยเป็อะไรขึ้นมาสิค่ะ มันไม่เอาใครไว้หรอกค่ะ ” หมอสายน้ำเอ่ยบอกทั้งนี้เพราะรู้เป็อันดีว่า ชายนั้นคิดอย่างไรกับน้อย
“ ก็อย่างที่น้องน้อยพูดผมไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอกครับ แต่อย่าให้ผมมีโอกาสผมจะหาวิธีที่จะทำให้พี่หมอเจ็บจนพูดไม่ออกเลยครับ ” ชายกล่าวขู่อาฆาตอย่างหมายมั่น
“ ใจร้ายเกินไปแล้วพี่ไม่รู้จะว่าอะไรดี ช่างเถอะ อย่างไงพี่ก็ต้องดูแลคุณหนูน้อยเป็อย่างดีอยู่แล้วแต่ว่าเื่พี่จันทร์ ได้บอกนุ่มนิ่มแล้วหรือยัง ” หลังจากที่ได้พูดเล่นกันหมอสายน้ำก็ได้หันมาถามชายอย่างจริงจังขึ้นมา พวกเขารู้กันอยู่แล้วว่าตอนนี้จันทร์ได้ทำงานเป็เลขานุการให้กับนุ่มนิ่ม เพื่อนสาวของพวกเขาและเธอก็ยังกำชับให้ชายช่วยดูแลคนของเธอให้เป็อย่างดี ตอนนี้จันทร์ต้องมาเจ็บตัวนุ่มนิ่มคงไม่ค่อยพอใจชายเท่าไรนัก
“ ยังเลยแต่พี่หมอเป็หมอนี่ โทรไปบอกมันให้ด้วยก็แล้วกันนะครับ ” ชายทำหน้าบอกบุญไม่รับด้วยเพราะเคยเจอกับตัว เวลาที่นุ่มนิ่มโกรธ ตอนนี้เขาจึงไม่กล้าที่จะโทรไปแจ้ง
“ เฮ้ยอย่าปัดภาระกันแบบนี้สิ ” หมอสาวเอ่ยแบบไม่อยากจะโทรไปเหมือนกัน
“ ไอ้นุ่มนิ่มมันจะกินหัวเอาสิ ไม่ดูแลเลขาของมันให้ดี พี่หมอโทรไปบอกมันให้หน่อย ” ชายยังขอร้องหมอสายน้ำต่อ
“ เออ ”สุดท้ายหมอสายน้ำก็ยอมรับคำพลางกดโทรศัพท์ต่อสายไปขอรถโรงพยาบาลก่อน แล้วหลังจากนั้นก็ต่อสายไปยังนุ่มนิ่ม
“ ฮัลโหลนุ่มนิ่มเหรอ นี่พี่หมอเองนะ ตอนนี้พี่มาตรวจพี่จันทร์ พี่เขาไม่ค่อยสบายแค่นี้ก่อนนะคะ ” หมอสายน้ำรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่อีกฝ่ายรับสายและก็รีบตัดบทวางสายไป เขาเป็คนที่ชอบผู้หญิงสวยนะ แต่ต้องตัวเล็ก ๆมองดูน่าทะนุถนอมด้วย เขาไม่เถียงว่า นุ่มนิ่มเป็คนมีเสน่ห์ สวย คมเข้มตามแบบฉบับหญิงไทย รูปร่างของนิ่มนิ่มสูง ขายาว เพื่อน ๆ ทุกคนเกรงใจนุ่มนิ่มมากเพราะเธอเป็คนที่ถ้าไม่ได้อะไรดั่งใจ แล้วจะโมโหร้ายมากท่าที่ดีอย่าได้ไปทำให้เธอโมโหเลย จะเป็การดีมาก
นุ่มนิ่มเพื่อนของพวกเขานั้นเป็ลูกคนกลางของตระกูลนาวาวณิช มีพี่ชาย คือ หนึ่ง นาวาวณิชกับ น้องชาย คือ สมา นาวาวณิช สมาเป็เพื่อนของน้อย คุณหนึ่ง พี่ชายของนุ่มนิ่มรักและตามใจน้องสาวคนนี้เป็อันมาก คุณหนึ่งมีคนงานเยอะชายเองก็เคยไปขอให้ช่วยสืบเื่ของน้อย เพราะชายกลัวว่า ถ้าใช้คนของตัวเองความคงแตกเป็แน่ พวกเขาเลยได้รับรู้ว่า ตอนนี้นุ่มนิ่มให้จันทร์ไปทำงานเป็เลขานุการ แทนชาติที่นุ่มนิ่มให้ไปดูแลสมาชายกับนุ่มนิ่มเป็เพื่อนกันได้ เพราะชาตินั้นเป็เพื่อนเรียนกับชาติ ชายน้ำบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอ ธุรกิจของบ้านตระกูลนาวาวณิชมีหลายอย่างั้แ่เธอเรียนจบมา เธอก็ทำงานเป็ผู้ช่วยพี่ชายของเธอมาโดยตลอดหัวหน้าครอบครัวของชายกับหัวหน้าครอบครัวของนุ่มนิ่มก็รู้จักกันทั้งสองก็เลยได้คบหากันเป็เพื่อนมาั้แ่สมัยเรียนมหาลัยด้วยความที่ชายเรียนคณะเดียวกับชาติ แต่พอชาติไม่มีเรียนชาติก็จะไปที่คณะเศรษฐศาสตร์ เพื่อไปคอยดูแลนุ่มนิ่ม ชาย กับ เพื่อนๆชาวคณะวิศวะก็ตามไปส่องสาวด้วยก็เลยสนิทกันส่วนเขาเองก็เป็ลูกสาวของหมอประจำบ้านให้น้อย แล้วตอนหลังเขาก็มาเป็หมอประจำให้กับที่บ้านชาติพยัคฆ์ตัวเขาเองก็ชอบเื่เครื่องจักรยนต์เลยได้พูดคุยกันถูกคอหลังจากชายก็มักจะชวนเขาออกไปเที่ยวดื่มกินกันอยู่บ่อย ๆสถานที่ไปบ่อยสุดก็คือคลับของคุณหนึ่ง พี่ชายของนุ่มนิ่มพวกเขาไปมากันั้แ่สมัยเรียนแล้ว ตอนนี้ ถ้าพอมีเวลาว่างพวกเขาก็ยังไปกันอยู่บ้าง
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)
286
