บทที่ 7
เริ่ม(ร้าย)ใหม่ 2
ไลน์! ไลน์! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นภายในห้องเรียน หลังจากที่อาจารย์เพิ่งเดินออกไปยังไม่ถึง5 นาที
“ทุกคนรุ่นพี่ปี 3 นัดรวมที่หอประชุมเื่วางแผนรับน้องตอน 5 โมงนะ”เสียงเพื่อนผู้ชายใส่แว่นที่เป็ประธานรุ่นะโประกาศบอกเพื่อนร่วมรุ่นในห้องของเรา
"แกจะลงแผนกไหนอ่ะพริก"ก้อยถามพร้อมกับยิ้มให้ฉันเหมือนเดิมแต่ขอโทษนะฉันรู้ทันรอยยิ้มปลอมๆของเพื่อนรักอย่างเธอแล้วละ
"ลงแผนกพยาบาลอ่ะง่ายดี"ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเก็บของทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะใส่ในกระเป๋า
"แต่แผนกพยาบาลโต๊ะมันอยูข้างหลังไกลจากพวกพี่ว้ากมาเลยนะ แกจะไม่เห็นความเคลื่อนไหวของพี่วินนะถ้ามีรุ่นน้องมาอ่อยพี่วินแกจะทำยังไง" ก้อยพูดออกมาอย่างสงสัยนั้นแหละที่ฉัน้า
"แกก็ลงพี่สันทนการไปสิแยกกันอยู่ก็ได้แกจะได้ไปจับตาพี่วินแทนฉันไง"ฉันเสนอทางเลือกที่ก้อย้าออกมา
"จะดีหรอแกฉันไม่อยากแยกจากแกนิ" ก้อยทำท่าทางลังเล โอ้ย แม่คุณอยากไปจนตัวสั่นละสิไม่ว่า
“ไม่เป็ไรหรอกแก แยกกันแค่นี้เองฉันก็นั่งอยู่แค่โต๊ะข้างหลังแกเดินมาหาได้ตลอดอยู่แล้ว”
“แต่แกจะไม่ไปเฝ้าพี่วินเองแน่นะแกไม่กลัวคนอื่นมายุ่งกับคู่หมั้นแกหรอ”ก้อยถามเพื่อความแน่ใจเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“ถ้ามีใครมายุ่งกับพี่วินแกก็จัดการแทนฉันได้เลย ฉันอนุญาต ดูพี่วินด้วยละ”ฉันแอบเห็นตาก้อยเป็ประกาย
“ได้ๆฉันจะคอยจับตาดูพี่วินไม่ให้คลาดสายตาเลย รับรองว่าฉันจะไม่ให้ใครเข้าใกล้พี่วินได้แน่นอนเชื่อมือฉันเถอะ”ก้อยรับปากฉันอย่างจริงจัง
"จ้ะฉันเชื่อมือแกอยู่แล้ว ป่ะๆ รีบไปเถอะ เดี๋ยวพวกรุ่นพี่รอ"
ฉันจึงชวนก้อยเดินตามเพื่อนๆออกมาจากห้องเรียนเพื่อไปยังหอประชุมที่พวกรุ่นพี่นัดให้พวกเรามารวมตัวกันเพื่อแบ่งหน้าที่ในการรับน้องในปีนี้
หอประชุมคณะบริหาร
"ที่ผมเรียกรวมในวันนี้เราจะแบ่งหน้าที่กันว่าใครจะอยู่ฝ่ายไหน จะได้เตรียมพร้อมรับน้องกัน"พี่วินที่ปีนี้ได้รับมอบหมายจากรุ่นพี่ปี4 ให้รับหน้าที่เป็เฮดว้ากพูดขึ้นเมื่อทุกคนมาครบกันแล้ว
"ใครจะลงฝ่ายไหนไปลงชื่อที่โต๊ะกับพี่ปี 3 เลยนะครับ"
ทันทีที่พี่วินพูดจบฉันรีบเดินไปฝ่ายพยาบาลทันที เนื่องจากฝ่ายพยาบาลรับคนไม่ค่อยเยอะ และไม่ค่อยมีบทบาทมากเท่าฝ่ายสันทนการกับพี่ว้ากเลยไม่ค่อยมีคนไปสมัคร ส่วนมากจะเป็พวกเด็กเรียนซะส่วนใหญ่
"อ้าวน้องพริกมาผิดฝ่ายรึเปล่าจ้ะ ตรงนี้มันอยู่ไกลจากจุดพี่ว้ากอยู่นะ"รุ่นพี่ผู้หญิงเอ่ยเหน็บแหนมออกมา
"ไม่ผิดค่ะลงชื่อแล้วกลับเลยใช่ไหมคะ"ฉันพูดอย่างไม่สนใจแล้วรีบเขียนชื่อตัวเองลงกระดาษอย่างไวไม่อยากอยู่ที่นี้นาน
" จ้ะ เสร็จเรียบร้อยแล้ว"
"งั้นพริกไปก่อนนะคะ"พร้อมกับสะกิดเพื่อนผู้หญิงคนนึงที่ไม่เคยคุยด้วย เพราะออกแนวนิ่งๆไม่ค่อยคุยกับใครออกมาด้วย
"แกชื่ออะไรอะเราน้ำพริกนะ" ยัยนั้นมองฉันนิ่งๆ ก่อนจะพูดชื่อตัวเองออกมา
"เราชื่ออั้มปกติแกไม่คุยกะใครนิ นอกจากก้อย"อั้มตอบแล้วมองหน้าฉันนิ่งๆอย่างสงสัย
"อ่อเราอยากมีเพื่อนใหม่บ้าง อีกอย่างเราอยู่ฝ่ายเดียวกันแล้วต้องเจอกันบ่อยๆด้วยรู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหายนะ งั้นเราขอเบอร์ติดต่อกับไลน์อั้มหน่อยนะ"
หลังจากแยกกับอั้มแล้ว ฉันจึงรีบเดินออกมาจากหอประชุมทันทีเพื่อไม่ให้ก้อยตามฉันออกมาฉันไม่อยากปั้นหน้าคุยกับคนที่เกลียดฉันแต่ต้องแกล้งมาทำดีเพราะหวังผลประโยชน์แพร้อมกับโทรหาเฮียให้มารับไปส่งที่คอนโด
"เฮียอยู่ไหน มารับเค้าหน่อย"ทันทีที่เฮียขุนพลรับสายฉันรีบถามขึ้นอย่างรีบร้อน
"อ้าวแล้ววันนี้ยัยน้องไม่กลับกับไอ้วินหรอ ปกติอ้อนจะกลับพร้อมมันตลอด"เฮียถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไม่อยากกวนพี่วินพี่เค้านัดประชุมอยู่ น้องคนเดียวก็มารับไม่ได้เดี๋ยวไปเรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้ "
"ไม่ต้องเลย รอที่นั้นแหละเดี๋ยวเฮียไปส่งไอ้กรฝากดูงานก่อนแป่บนึงนะ เดี๋ยวกูไปส่งไอ้แสบก่อน" พูดจบเฮียก็วางสายไปคิดแล้วก็สมเพชตัวเองว่า เมื่อก่อนทำไมทำตัวน่ารำคาญขนาดนี้ไปไหนมาไหนก็ต้องตามติดพี่วินอ้างสาระพัด แม้แต่ขอพ่อกับแม่ชื้อคอนโดที่เดียวกันเพื่อที่จะใช้เป็ข้ออ้างในการอยู่ใกล้เขา
1K
