ตอนที่ 12 แอบซ่อนความแค้น (1)
ในอดีตตอนอายุยังน้อย หัตถ์เทวดาเฉินติดค้างบุญคุณฉางซิงโหวจูเฉิงปี้อย่างใหญ่หลวง ดังนั้นเขาจึงเร่งรุดมาตระกูลเยี่ยทันที
หลังจากการวินิจฉัยอย่างละเอียดไปรอบหนึ่ง หัตถ์เทวดาเฉินถอนหายใจและเอ่ยปากด้วยความลังเลเล็กน้อย “ขาของนายน้อยหกรักษาได้ เพียงแต่รถม้ากระแทกตรงเข่าพอดี อาการาเ็รุนแรงเกินไป เกรงว่า…”
จูซื่อพลันหน้าซีดเผือด บังคับตัวเองให้พูดอย่างใจเย็น “ผู้าุโเฉินได้โปรดบอกข้ามาตามตรง เจิงเอ๋อร์...อาการเขาเป็เยี่ยงไร”
หัตถ์เทวดาเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างคลุมเครือ “เกรงว่าหลังจากหายดี การเดินเหินจะต่างจากคนปกติอยู่บ้าง เื่นี้อาจเป็เพราะทักษะทางการแพทย์ของข้ายังต้องฝึกฝนอีกมาก...ว่ากันตามตรงแล้ว ดูแลรักษาให้หายดีก่อนค่อยดูอาการต่อไปเถิด”
จูซื่อเนื้อตัวสั่นเทาอย่างหยุดไม่อยู่ และรู้สึกราวกับสายตาพร่าเลือนจะดับวูบ การเดินเหินจะต่างจากคนปกติอยู่บ้าง นี่หมายความว่าเจิงเอ๋อร์จะกลายเป็คนพิการอย่างนั้นหรือ ไม่ได้ จะเป็เช่นนั้นไม่ได้!
นางมองเยี่ยเซี่ยงเจิงซึ่งเ็ปทรมานจนหมดสติ รู้สึกว่าทั้งหมดนี้ยากจะยอมรับ เจิงเอ๋อร์ของนางเพิ่งอายุสิบหกปี และยังวางแผนเข้าหน่วยองครักษ์อี๋หลวนด้วย กลายเป็เช่นนี้ได้อย่างไร แล้วเจิงเอ๋อร์จะทำอย่างไรต่อไป
หัตถ์เทวดาเฉินเห็นนางเช่นนี้ก็ไม่สะดวกจะเอ่ยปากอีก เขาทิ้งพวกยารักษาอาการาเ็และใบสั่งยาไว้ก่อนจะกล่าวอำลา
จูซื่อเสียใจอย่างสุดแสน แต่ก็รู้ว่าหัตถ์เทวดาเฉินไม่ใช่คนที่จะละเลยได้ ดังนั้นจึงสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมของกำนัลมากมาย ส่งเขาออกจากเรือนอย่างสมเกียรติ
ทันทีที่หัตถ์เทวดาเฉินออกไป มาดฮูหยินใหญ่ของจูซื่อก็พังทลายลง นางทรุดลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ดวงตาแดงก่ำ
เมื่อเยี่ยเซี่ยงเจิงฟื้น เขาพลันรู้สึกเ็ปที่ขาข้างขวา ร้องครวญครางหมายจะเรียกบ่าวรับใช้ให้เข้ามาหา แต่กลับเห็นจูซื่อนั่งอยู่ข้างเตียง จึงสะดุ้งใโดยพลัน
“ท่านแม่ ท่าน...ท่านเป็อะไร” เยี่ยเซี่ยงเจิงอดทนต่อความเ็ปและเอ่ยปากถาม
ท่านแม่ของเขาไม่ขยับเขยื้อนสักนิด สีหน้าและแววตาหม่นหมองจนน่าหวาดผวา
จูซื่อกลับมาวางตัวสงบได้บ้างแล้ว นางคิดเื่นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างไรก็ยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองทำให้บุตรชายต้องพิการ ได้แต่หลอกตัวเองและคิดว่า เหตุใดเจิงเอ๋อร์ถึงเปลี่ยนรถม้า ถ้าเจิงเอ๋อร์ไม่เปลี่ยนรถม้าก็คงจะดี...
ท้ายที่สุดนางนึกไปถึงนักแสดงในศาลาชั่งอินคนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของนักแสดงคนนั้น เจิงเอ๋อร์จะกลายเป็เช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นเยี่ยเซี่ยงเจิงฟื้นแล้ว นางจึงเอ่ยปากถามด้วยความโกรธเคืองถึงที่สุด “เจิงเอ๋อร์ นักแสดงคนนั้นพูดอะไรกันแน่ เ้าถึงได้เปลี่ยนรถม้ากับอวี๋เกอ”
เยี่ยเซี่ยงเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จากเรือนออกไปสนามประลองตงซาน ไม่นานก็เปลี่ยนรถม้า หลังจากนั้นรถม้าพลิกคว่ำ เขาถูกทับอยู่ด้านล่าง...
ทันใดนั้นเขาก็เบิกตากว้าง เหงื่อซึมออกหน้าผาก พูดด้วยความตื่นตระหนก “ข้าได้รับาเ็...แล้วการสอบคัดเลือกเข้าหน่วยองครักษ์อี๋หลวนเล่า ข้าจะทำอย่างไรกับการสอบคัดเลือกดี”
จูซื่อไม่ได้ตอบ นางทนไม่ได้ที่จะบอกลูกชายว่าเื่หน่วยองครักษ์อี๋หลวนนั้นเป็ไปไม่ได้แล้ว อีกทั้งในอนาคตเขาจะมีปัญหาในการเดินเหิน...นางจะเอ่ยออกไปได้อย่างไร
ดังนั้นนางจึงหลีกเลี่ยงคำถามนี้ แล้วเอ่ยปากถามอีกครั้ง “ที่เ้าได้รับาเ็ ก็เพราะสิ่งที่นักแสดงคนนั้นพูด! เ้าบอกข้ามา เหตุใดเ้าถึงเปลี่ยนรถม้า”
เยี่ยเซี่ยงเจิงไม่ใช่เด็กอายุสามขวบ จะมากน้อยก็คิดได้ว่าตัวเองอับโชคกับหน่วยองครักษ์อี๋หลวนแล้ว และรู้สึกว่าอาการปวดที่ขาขวาแย่ลง จึงพูดอย่างห่อเหี่ยว “ท่านแม่ อินเหนี่ยวบอกว่า ผู้คุมสอบของหน่วยองครักษ์อี๋หลวนชอบความเรียบง่ายไม่ทำตัวเป็จุดเด่น และเกลียดความงดงามตระการตาโอ้อวดเป็ที่สุด รถม้าที่ท่านเตรียมให้ข้ามันตระการตาเกินไป ข้าจึงเปลี่ยน”
เขาอยากเข้าหน่วยองครักษ์อี๋หลวนจริงๆ ในเมื่อวรยุทธ์สู้พี่ห้าไม่ได้ เช่นนั้นก็ได้แต่ต้องเอาชนะใจผู้คุมสอบด้วยวิธีอื่น และยิ่ง...ทำให้ผู้คุมสอบเกลียดพี่ห้าได้ยิ่งดี
ตอนที่เปลี่ยนรถม้า ไหนเลยเขาจะคิดว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุได้ เวลานี้เขาก็คิดเช่นเดียวกับจูซื่อ ถ้าหากไม่เปลี่ยนรถม้าก็คงจะดี!
326K
