CHAPTER 1
ปกป้อง
BALE PART :
“ไอแกริค มึงอยู่ไหน!!”
“.....”
“ถ้ามึงไม่ออกมา กูจะพังร้านมึงให้หมด!!”
“.....”
ปัง!!
กรี๊ดดด มันยิงจริงๆ ด้วย ไอแกริคนี่คงเป็เ้าของร้านสินะ อยู่ไหนวะ ทำไมไม่ออกไป ลูกค้าจะตายแล้วว้อย!
ปัง!!
เสียงปืนนัดที่สองดังขึ้นเหมือนจะใกล้ขึ้นเรื่อยๆ “สัสเอ้ย!” คนข้างๆ ฉันสบถขึ้นมา นี่เขาว่าฉันหรือว่ามัน
“ว่าฉันหรอ?” ฉันถามเขาออกไปเสียงเบา เพราะถ้าพูดดังก็กลัวพวกมันได้ยินอีก “นั่งอยู่ตรงนี้นะ ห้ามออกไปไหน” ทำไมต้องพูดเหมือนว่าเขาจะออกไปไหนด้วยล่ะ
พรึ่บ!
อยู่ดีๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนเฉยเลย Ask real ดิ เขาทำอะไรของเขา!?
“นี่คุณ ยืนทำไม เดี๋ยวก็ตายหรอก” แต่ร่างกายฉันก็ยืนไปพร้อมกับเขาอัตโนมัติ ฉิบหายละไอเบลล์ ลืมตัว!! “ยัยบ้า ยืนทำไม!”
“เค้าลืม แฮ่ะๆ” ฉันได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ ฮือออ ตายทั้งคู่แน่ไอเบลล์เอ้ย TT^TT
“หึ โผล่หัวออกมาได้สักทีนะ ไอแกริค!” เดี๋ยวนะผู้ชายหน้าหล่อที่แร็ปดุข้างๆ ชื่อแกริคหรอ อย่าบอกนะว่าเขาเป็เ้าของผับนี้ O_O!!? “มีธุระอะไร” คุณแกริคตอบมันไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ทำไมเขาถึงใจเย็นได้ขนาดนี้ ปืนจ่อหน้าอยู่นะเว้ยคนบ้า!
“เ็าเหมือนเดิมเลยนะ”
“.....”
“นั่นเมียมึงหรอ...สวยดีนะ..” ไอบ้านั่นเลื่อนสายตามาทางฉันที่ยืนเกาะแขนเขาแน่น ใครเมีย ฉันหรอ บ้า บ้าที่สุด!! ถ้าชีวิตมีผัวแบบคุณแกริคฉันคงกรี๊ดเช้ากรี๊ดเย็นไปแล้วว้อย!
“.....” อ้าว ทำไมเขาไม่ปฏิเสธ “เอ่อ...ไม่ใช่นะคะ...อ๊ะ” พอฉันพูดคุณแกริคก็บีบมือฉันแน่นเหมือนบอกว่าให้อยู่เฉยๆ พร้อมส่งสายตาคาดโทษมาให้ ความจริงฉันก็ควรอยู่เฉยๆ แหละ แต่ปากมันพูดออกไปเอง
“แต่สวยสู้น้องสาวกูได้รึเปล่า” เกี่ยวไรกับน้องสาวมันอ่ะ ทำไมต้องเอาฉันไปเปรียบเทียบ หรือน้องสาวมันคือแฟนคุณแกริค สมองฉันปะติดปะต่ออย่างรวดเร็ว ทำไมตอนเรียนไม่คิดเก่งแบบนี้บ้างนะ
“กูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับน้องสาวมึง”
“หรอ แต่น้องสาวกูเกือบ ‘ตาย’ เพราะมึงเลยนะ” นั่นไง จริงด้วย แฟนเก่าเขาแน่ๆ
“.....”
“จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ หึ แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวมึง...ก็ตายละ” ถามเองตอบเองเฉย!
“น้องมึงมันโง่เอง” โห ปากคอเราะร้ายมากค่ะ
“เอ่อ ฉันว่า..” ฉันพยายามกระซิบบอกเขาว่าให้ใจเย็น การพูดการจากับผู้ชายที่ถือปืนจ่อหน้าอยู่แบบนี้ควรสุภาพกว่านี้มั้ย “อยู่เฉยๆ!!!” แต่เขาก็ขัดฉัน! จะตายทั้งคู่อยู่แล้ว
“บอกรักเมียอยู่หรอ ฮ่าๆๆ อ่ะ กูให้เวลามึงหนึ่งนาที” ผู้ชายคนนั้นยิ้มเยาะพวกเราสองคน “ไม่้า” เฮ้ย ทำไมเขาพูดงี้ ฉันยังไม่อยากตาย
“หึ ปากดีนักนะ งั้นก็ตายทั้งคู่ล่ะกัน”
แกร๊ก
“กรี๊ดดด เดี๋ยวๆ” ฉันหลับตาปี๋พูดออกไปเพราะกลัวมันจะยิงมาจริงๆ
ปัง!!
บ้าที่สุด!! แล้วมันก็ยิงมันจริงๆ เตรียมใจรอรับลูกะุแล้ว... เอ๊ะ ทำไมยังไม่โดน พอลืมตาเท่านั่นแหละ
ปัง! ปัง!
ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที มีคนชุดดำเข้ามายิงพวกไอบ้านั่นก่อน พวกเราสองคนเลยรอดหวุดหวิด
“กรี๊ดดดด” ฉันกรี๊ดออกมาด้วยความใเพราะอยู่ดีๆ ก็โดนคุณแกริคลากตัวออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์โดยมีเขาประกบอยู่ด้านหลังฉัน “ก้มหัวต่ำๆ ไว้นะ” เสียงปืนก็ยังดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง มือคุณแกริคจับผมฉันไหว้ เพราะกลัวว่าฉันจะโผล่หัวขึ้นไปให้คนยิง จะบ้ารึไง ใครจะโง่ขนาดนั้นกันเล่า! =_=!
“นายครับ นี่ปืน” สักพักก็มีผู้ชายชุดดำอีกคนวิ่งมาทางเราสองคนแล้วก็ยื่นปืนให้คุณแกริค เกิดมาชีวิตนี้อายุพึ่งขึ้นเลขสองแต่ต้องมาวนเวียนอยู่กับปืนแล้วหรอเนี่ยไอเบลล์ ชาติก่อนไปทำอะไรมา!
“พาเธอไปก่อน เดี๋ยวกูตามไป”
“อ้าว คุณจะไปไหน” ฉันถามเขาด้วยความใ เพราะเหมือนเขาจะทิ้งฉันเลย รอดก็ต้องรอดด้วยกันสิ
“เดี๋ยวฉันมา” พูดเสร็จเขาวิ่งกลับไปที่เดิม จะตายกลับมาป่ะเนี่ย ไม่ได้นะ นายต้องรอด
“เชิญครับ” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้น ฉันเลยได้แต่ตามผู้ชายชุดดำไปเรื่อยๆ เหมือนพามาหลังร้านเลย ทางออกหลังร้านแน่ๆ พอออกมาก็เจอกับรถหรูสีดำสนิทจอดรออยู่
“ขึ้นไปรอในรถนะครับ”
“อะไรนะคะ!?” ยังไม่ทันจะได้สงสัยหรือปฏิเสธผู้ชายคนนั้นก็ผลักตัวฉันเข้าไปในรถฝั่งข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว “นี่ปืนครับ ไว้ป้องกันตัว!” ผลักเข้ารถไม่พอยังจะยัดปืนเข้ามาในมือฉันก่อนที่เขาจะปิดประตูแล้ววิ่งหายเข้าไปในผับ เบลล์งงค่ะพี่
ปัง!! ปัง!!
เสียงปืนก็ยังคงดังสนั่นติดต่อกัน ทั้งมือทั้งตัวฉันเย็นเฉียบพอๆ กับแอร์ในรถ ปืนที่อยู่ในมือก็พลอยสั่นด้วย ครั้งแรกในชีวิตที่ได้จับ ‘ปืน’ แต่ทำไมฉันถึงไม่หนี มานั่งรอในรถทำไม แล้วถ้าเขากลับมาไม่เจอฉันล่ะ ถ้าหนีออกไปจะโดนยิงก่อนไหมสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปกับตัวเอง อยู่ในรถนะแหละดีแล้ว…
หรือเราควรออกไปช่วยเขาดีนะ แต่ตัวแค่นี้จะเอาอะไรไปช่วยเขาได้วะ ปืนก็ยิงไม่เป็ เฮ้อ! ถ้าไม่ช่วยก็ไม่สบายใจอีก คิดได้ดังนั้นก็เปิดประตูรถออกมา
ขณะเดียวกัน…
นั่นไง...โป๊ะเลยจ้า!!!
“เฮ้ย นั่นเมียไอแกริคนี่” ฮือ ควรนั่งในรถนะแหละดีแล้ว
“กรี๊ดดด อย่าเข้ามานะ ฉันมีปืน!” ฉันะโร้องออกไปพร้อมกับยกปืนขึ้น มือก็สั่น “ถือปืนยังสั่นเลยน้องสาว” มันสองคนเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ยะ...อย่าเข้ามา!” ฉันยังไม่อยากฆ่าคน ฮือออ มันจะถึงตัวฉันแล้วว
“กรี๊ดดดด” หลับตาปี๋ พยายามจะลั่นไกปืนแต่มือสั่น ฮือ ตายแน่ๆ ไอเบลล์เอ้ย
ปัง! ปัง!
แต่เหมือนพระเ้าจะสงสารเมื่อมีเสียงปืนสองนัดดังขึ้นติดต่อกัน ทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นมาพบศพไอสองตัวนอนตายอยู่กับพื้น
เฮือก! ครั้งแรกที่เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา
“!!!”
“ออกจากรถมาทำไม!!” แล้วเสียงคุณแกริคก็ทำให้ฉันสะดุ้งโหยง ใเพราะเห็นคนตายยังต้องมาใเพราะเขาขึ้นเสียงใส่อีก “อะ...เอ่อ...ฉัน....จะไปช่วยคุณ” ฉันตอบกลับไปเสียงตะกุกตะกัก แววตาของเขาตอนนี้น่ากลัวมาก เสื้อสูทของเขาจากที่สีขาวอยู่ดีๆ ตอนนี้กลับมีรอยครอบเืกระเด็นติดอยู่ด้วย
“ตัวเองยังเอาไม่รอด จะไปช่วยคนอื่นอีก ขึ้นรถ!” พูดจบเขาก็ดันให้ฉันขึ้นรถ ส่วนเขาก็ไปทางด้านฝั่งคนขับ...ปฏิเสธอะไรได้ล่ะนอกจากทำตามคำสั่งของเขา “นี่คุณ จะไปไหน” ฉันถามเมื่อเขาออกรถมาสักพักแต่ไม่มีวี่แววว่าคนขับจะพูดขึ้นมาเลยสักนิด
“.....” ยังคงเงียบ
“คุณ…” ความกลัวเริ่มครอบงำอัตโนมัติ แต่ก็ยังไม่หายโกรธที่เขาว่าฉันเมื่อกี้
“.....” ยังคงไม่สนใจ
“คุณไม่มีสิทธิมาว่าฉันนะเพราะคุณเป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด” คนอุส่าตั้งใจจะออกไปช่วยแท้ๆ
“....” เขาควรจะพูดกับฉันบ้าง ไม่ใช่ทำเหมือนฉันเป็อากาศ ทั้งๆ ที่เขาเป็พาฉันขึ้นรถมาเอง “ถ้าฉันตายคุณก็ต้องเป็คนรับผิดชอบ” ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่ถึงได้พลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น เป็ประโยคที่ทำให้คนนั่งนิ่งเป็รูปปั้นมีเสียงกลับมา “ก็รับผิดชอบอยู่นี่ไงวะ!!” คุณแกริคสวนกลับมาพร้อมกับเร่งความเร็วรถขึ้นเรื่อยๆ
“กะ..ก็ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเล่า...” น้ำเสียงฉันเริ่มอ่อนลงหลังจากที่โดนคนตัวโตตวาดกลับมา เหมือนจะเริ่มมีสติก็ตอนนี้ ฮือ พูดดีๆ กันก็ได้มั้ย
“......”
“แล้วนี่จะรีบไปตายที่ไหน ขับช้าๆ ก็ได้มั้ยคุณ” ยัง ปากหนอปาก ยังไม่วายจะไปขัดขวางการขับรถเขาอีก นั่งอยู่เฉยๆ ก็ได้นะไอเบลล์ ฮือ
บรื้นนน!!!!
พอฉันพูดจบเขาก็เร็วความเร็วขึ้นกว่าเดิม ฮือ ฉันคงไปยั่วโมโหเขาเข้าจริงๆ นั่นแหละ แต่ทำไงได้ล่ะ มันติดนิสัยเสียชอบต่อปากต่อปากต่อคำกับคนอื่น อีกอย่าง ฉันเป็คนไม่ค่อยยอมคน ไม่ชอบให้ใครมาบังคับด้วยนี่น่า ถ้าโดนเขาฆ่าหมกป่าจริงๆ ก็คงต้องโทษตัวเองนะยัยเบลล์ นิสัยเสียแบบนี้แก้ไม่หายสักที
“หนวกหู หุบปาก แล้วนั่งเฉยๆ” เอะอะก็สั่ง สั่งั้แ่อยู่ในผับจนถึงตอนนี้ ฮึ่ย! เบื่อแล้วนะ สั่งอยู่ได้
“ไม่!! นายต้องหยุดรถเดี๋ยวนี้!!” เอาสิ สั่งมาสั่งกลับ เป็ไงเป็กันล่ะงานนี้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เราควรหยุดรถมาทำความเข้าใจกันให้รู้เื่ก่อน ไม่ใช่เอะอะจับฉันขึ้นรถแถมไม่พูดไม่บอกอะไรเลยสักคำ
เอี๊ยดดด!/โป๊ก
คนใจร้ายเบรกรถกะทันหันจนทำให้หน้าผากฉันไปชนกับคอนโทรลรถเต็มๆ “โอ๊ยย คนบ้า! หยุดรถทำไมไม่บอก ฮือ” พูดพลางลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ เจ็บนะ หน้าผากสวยๆ ต้องเป็รอยแน่เลย ฮือออ คนอุส่าดูแลอย่างดี
“ลงไป”
“ห๊ะ O_O !!?”
“บอกให้หยุดรถไม่ใช่หรอ ก็หยุดแล้วนี่ไง ลงไป” เขาย้ำคำเดิม ครั้งนี้ไม่มีการขึ้นเสียง แต่เน้นน้ำหนักคำว่าลงไปให้ต่ำลง ทั้งสายตาที่จ้องราวกับจะกินเืกินเนื้อ ทำให้ฉันต้องหันไปมองข้างทางตอนนี้ฉันมีแต่ป่ารกทึบ รถก็ไม่ผ่านมาสักคน เขาจะให้ฉันลงตรงนี้จริงๆ หรอ รู้ว่าตัวเองเป็คนสั่งให้หยุดรถ รู้ตัวว่าเป็คนไปยั่วโมโห รู้ตัวว่าผิด แต่ขอสถานที่ที่มันไม่เปลี่ยวแบบนี้ไม่ได้รึไง ไม่ใช่ข้างทางมีแต่ป่าแบบนี้ อีกอย่างประเด็นคือที่สั่งให้หยุดรถ เพราะ้าคุยกับเขาให้รู้เื่ ไม่ใช่ให้เขาทิ้งกลางทางแบบนี้
“ตะ แต่ว่า..”
“ลงไปเดี๋ยวนี้!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ไหนจะแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าฉันให้ตายอีก...ฉันเลยต้องลงจากรถอย่างเลี่ยงไม่ได้ โทษตัวเองเถอะชลดา
ปึง! พอปิดประตูรถเขาก็รีบขับออกไปอย่างรวดเร็ว
“คนใจร้าย!!!!” ะโออกไปท่ามกลางถนนโล่งๆ ที่ไม่มีรถสักคน ฮือ หมดกันชีวิตนี้ “ฮือ ไอคนคนใจร้าย” น้ำเสียงเริ่มอ่อนแรง
“อึก...ฮึก...ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วย” ตั้งใจจะไม่ร้องไห้แล้วแต่น้ำตาก็ดันมาไหลอีก
“พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีก..อึก” ฉันพูดคนเดียวตลอดทางเดิน ทั้งเนื้อทั้งตัวก็ไม่มีกระเป๋าหรือเงินติดตัวสักบาทเลย จะโทรขอให้ใครช่วยก็ไม่ได้ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างลืมอยู่บนรถเขา ทำไมขี้ลืมแบบนี้เนี่ย! เดินไปด่าตัวเองไปด้วย
“อะ..โอ๊ย” เดินจนขาพลิกทรุดลงไปนั่งกับพื้น หมดเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อแล้ว
“ฮึก...ฮือๆๆ” สุดท้ายก็ร้องออกมาเพราะกลั้นน้ำตาตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ไม่เหลืออะไรเลย
“รองเท้าบ้า...ฮึก” คิดถึงเพื่อน คิดถึงวินนี่ ป่านนี้มันจะเป็ยังไงบ้างนะ คงเป็ห่วงฉันแย่แล้ว ชีวิตฉันก็มีแค่มันนี่แหละ พ่อแม่ก็ไม่มีเพราะเป็เด็กกำพร้า ถ้าไม่มีวินนี่เป็เพื่อสนิทฉันก็คงตัวคนเดียวอย่างเต็มรูปแบบ เมื่อร้องจนพอใจก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินอีกครั้ง เดี๋ยวก็คงมีรถผ่านมา หรือไม่ก็เจอบ้านคนสักหลังแหละ เนอะ...
ฉันถอดรองเท้าส้นสูงออก ถือไว้ในมือ แล้วเดินเท้าเปล่าแทน...อดทนไว้นะ ก่อนหน้านี้แกยังผ่านมาได้เลยชลดา เื่แค่นี้ก็ต้องผ่านไปได้สิ
แปะ แปะ~
ฝะ..ฝนตกหรอ...หึ พระเ้าคงรักฉันมากใช่ไหม หรือคนบนฟ้ากำลังร้องไห้เพราะสงสารชีวิตฉันกันนะ น่าสมเพชมากเลยใช่ไหม ฉันยังสมเพชชีวิตตัวเองเลย
ซ่า ซ่า~
จากที่ฝนลงเม็ด ตอนนี้ก็เทลงมาแทน แต่ฉันก็ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ เพราะตรงนี้ไม่มีที่ให้หลบฝน เท้าก็ระบมไปหมด เหยียบเอาเศษดินเศษทรายรวมทั้งเศษก้อนหินบนถนนมาด้วย เจ็บแต่ก็ต้องทน...ถึงจะร้องไห้แต่ก็คงไม่มีใครเห็น เพราะฝนมันกลบหมดแล้ว
บรื้นนนนน!!
..................
TALK
พี่แกริคใจร้ายได้มากกว่านี้อีกค่ะบอกเลย 5555
1 คอมเมนต์ = 1 ล้านกำลังใจ
เป็กำลังใจให้ไรท์ตัวน้อยๆ คนนี้ด้วยนะค่า
3K
![[นิยายแปล] บุพเพเกี่ยวพัน สารพันปีศาจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813404_82577577.webp)
