เส้นทางที่จะข้ามเทือกเขาัทะยานไปยังแคว้นจินมีทั้งทางตรงและทางอ้อมหากไปทางตรงจะข้ามเขาเพียงสองวัน แต่หากไปทางอ้อมจะต้องเดินทางถึงห้าวันแต่ทางตรงนั้นล้วนไม่มีผู้ใดกล้าเสี่ยง่หนึ่งนั้นเป็ช่องเขาที่เกิดจากูเาที่ยุบลงในคืนที่ฟ้าพิโรธหนัก ฝนตกแรงฟ้าผ่ายอดผาหิน พรานป่าที่ล่าสัตว์อยู่แถวนั้นเล่ากันว่าเทพเ้าบนูเาดลบันดาลให้เกิดช่องทางเดินขนาดใหญ่กว้างพอที่เกวียนสองคันผ่านพร้อมกันได้
ทว่าช่องทางนั้นกลับเป็ทางผ่านสำหรับฝูงสัตว์ที่จะไปกินน้ำยังแอ่งมรกตด้วยบางคราเหล่าพรานเห็นหมีดำ หรือไม่ก็เสือโคร่งป้วนเปี้ยนมารอจับกินกวางหรือกระทิงพวกเขาจึงไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เส้นทางนี่นัก
“เราจะผ่านไปทางช่องเขามรกต”เซียงเฉินกงประกาศให้คนทั้งขบวนทราบ นอกจากจินวั่งซูและเหล่าองครักษ์แล้วคนในสำนักคุ้มภัยและคนงานต่างพาคนตื่นตระหนก
“ท่านไม่รู้หรือว่าเสือในช่องเขามรกตนั้นน่ากลัวเพียงใด?” ผู้นำคนจากสำนักหงส์ไฟรีบเตือนนายจ้าง
“ไม่ต้องห่วงข้าเตรียมอุปกรณ์ดักเสืออย่างดีมาด้วย”เซียงวั่งซูผู้พี่รีบยกมือสองข้างขึ้นห้ามปรามมิให้ทุกคนในขบวนคิดมาก
“ครั้งนี้เราจะดักเสือเอาไปขายที่แคว้นจินด้วย”ชายหนุ่มที่มีรอยปานสีเทาประปรายทั้งคอและใบหน้า พูดจาดูน่าเชื่อถือดวงตาของเขาองอาจกล้าหาญชวนให้ผู้คนเคารพเลื่อมใส
สองหนุ่มพี่น้องรีบให้บ่าวไพร่เปิดเอาอุปกรณ์ในหีบไม้ใหญ่ออกมานำเอาแผ่นเหล็กขึ้นประกอบกันเป็รูปกรง โซ่ขนาดใหญ่สองเส้นเตรียมไว้พร้อม
หลังจากตั้งแคมป์นอนห่างจากเชิงช่องเขามรกตหนึ่งคืนพวกเขาก็ออกเดินทางกันในยามเหม่าทางที่ขึ้นไปใกล้ผาหินนั้น่แรกจะค่อนข้างชันทำให้วัวค่อนข้างจะลากเกวียนลำบากคนงานจะต้องคอยช่วยดึงรถด้วย ไม่นานนักก็พบช่องเขาคล้ายมีคนเอามีดฟันแบ่งออกเป็สองส่วนแล้วเลื่อนมันออกจากกัน
เมื่อเดินเข้าไปเป็เวลาประมาณสองเค่อก็จะเห็นสวนที่ถูกโอบด้วยผาหินรอบๆมีแอ่งน้ำใสสีมรกดกว้างประมาณ 1 หมู่ น้ำในแอ่ง ใสจนมองเห็นพื้นดินข้างใต้
“โอ....สวยราวกับแดน์”เซียงวั่งซูเข้าไปยืนโบกพัดใกล้ๆ ฝั่งนี้เป็ลานกว้างที่ประชิดแอ่งอีกฝั่งเป็ป่ารกทึบที่รกเรื้อซ้อนใต้เงื้อมผาหิน
“ท่านเคยไป์แล้วหรือ?”
คนโบกพัดถึงกับเสียอารมณ์“เ้าไม่เข้าใจว่า ข้าเปรียบเปรยหรืออย่างไร?”
เซียงเฉินกงเห็นหน้าบูดบึ้งของพี่ชายก็ยิ้ม“จริงของท่าน ที่นี่สวยงามมาก”
“ปลาตัวโตเท่าขาข้าทั้งนั้นเลย”คนงานร้องเรียกกันมาดูอย่างตื่นเต้น
“ส่วนหนึ่งระวังภัยอีกส่วนหนึ่งจับปลา” เซียงเฉินกงสั่งการ
คนงานส่วนหนึ่งจึงทำการจับปลาขึ้นมาก่อไฟย่างเป็อาหารการเดินทางที่ผ่านมาส่วนใหญ่จะกินอาหารแห้งที่เตรียมไว้ บางคราก็ได้กินสัตว์ป่าที่ล่าได้บ้างวันนี้ปลาตัวใหญ่เสียบไม้ย่างกำลังส่งกลิ่นหอมยั่วยวน แถมนายท่านกับนายน้อยก็ใจดีให้หยุดพักหุงข้าวด้วยอาหารมื้อนี้จึงนับเป็มื้อใหญ่
กลุ่มคนที่ซุ่มอยู่บนผาหินมองลงมายังคาราวานข้างล่างอย่างแปลกใจ คนพวกนี้ไม่รู้หรือไรว่า หุบเขามรกตน่ากลัวเพียงใดไม่เพียงแต่มีเสือร้าย แต่ยังมีหมีป่าที่คอยวนเวียนมาดื่มน้ำ และหาอาหาร
“ท่านน้า ท่านว่าเสือจะออกมาหรือไม่?”
แม่ทัพจินหลี่ิหันมามองหลานสาวที่นอนหมอบอยู่บนชะง่อนหินรอคอยด้วยความตื่นเต้น “คงอีกไม่นานมันคงซุ่มดูวัวอยู่แถวนี้”
“วัวมีเยอะทีเดียว นี่คงเป็พ่อค้าเศรษฐีแคว้นิเป็แน่”
“อืม....ข้าวสารจำนวนมากขนาดนั้นอาจจะคิดไปตั้งสาขาที่แคว้นจิน”
“ถ้าเสือออกมาเราต้องช่วยพวกเขาใช่ไหมเ้าคะ?”
“ถ้าเ้าอยากให้ประชาชนแคว้นเรามีข้าวสารกินไม่ต้องคอยแย่งกันซื้อ เราก็ต้องช่วยพวกเขา”
จินเฟิ่งพยักหน้ารับทราบ ปีนี้อากาศหนาวยาวนานน้ำก็ไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ ข้าวไม่ค่อยได้ผลชาวเมืองคงต้องรอคอยพ่อค้าจากแคว้นิและแคว้นเหลียนนำข้าวมาขายอีกเช่นเคย
กลิ่นย่างปลาหอมฉุยลอยขึ้นมาจินเฟิ่งกลืนน้ำลายลงคอไปสองอึก เธอเคยมาย่างปลากินที่นี่ครั้งแรกตอนที่ท่านน้านำทหารฝีมือดีมาด้วยกลุ่มใหญ่เพื่อสำรวจเส้นทางที่พรานป่าได้แจ้งกับทางการเนื้อปลาหอมหวานนุ่มลิ้น
“นั่นน่าจะเป็เ้าของขบวน”นางชี้ไปยังชายหนุ่มผิวพรรณขาวผ่องในชุดคุณชาย มือถือพัดสีขาวดำ “เอ๊ะ! พัดนั่นดูคุ้นมาก”
รองแม่ทัพซ้ายหยางิเห็นองค์หญิงกล่าวเช่นนั้น ก็มองดูผู้คนที่อยู่รอบตัวของเ้าของพัด“สามคนนั้นน่าจะเป็ยอดฝีมือ”เ้าของฉายาอินทรีขาวมองดูท่าทางการจับกระบี่ของคนทั้งสามแล้วมั่นใจยิ่ง
“บางทีเราอาจจะไม่ต้องช่วยพวกเขาก็ได้”แม่ทัพจินตัดสินใจ “เรารอดูพวกเขาจัดการเสือเองก่อนดีกว่า หากพวกเขาไม่ไหวจริงๆพวกเ้าค่อยลงไปช่วย”
เหยียนเหลยรองแม่ทัพฝ่ายขวาเ้าของฉายาอินทรีดำ รับคำ “องค์หญิง ท่านอยู่ข้างหลังข้าให้ข้ากับหยางิขึงเสือได้ก่อน ท่านค่อยฆ่า”
อินทรีขาวและอินทรีดำทำหน้าที่ติดตามองค์หญิงจินเฟิ่งล่าเสือหลายครั้งภายใต้การดูแลของท่านแม่ทัพจิน ความไม่เคร่งธรรมเนียมของแคว้นจินทำให้ไม่ต้องใช้าาศัพท์กับเหล่าคนในราชวงศ์พวกเขาถือตัวว่า พวกเขายังคงเป็ชนเผ่า การตั้งราชวงศ์เป็เพียงหน้าฉากในการติดต่อกับแคว้นอื่นเท่านั้น
เมื่อคนในคาราวานกินข้าวเสร็จผู้ชายหลายคนถอดเสื้อผ้าลงอาบน้ำ ท่านแม่ทัพรีบห้ามองค์หญิงไม่ให้หันไปมองนางจึงเบือนหน้าหนีพลางบ่นพึมพำ ‘แค่นี้ข้าดูหน่อยจะเป็ไร ดูได้ก็เอาไปไม่ได้’
ครั้นทุกคนอาบน้ำเรียบร้อยพวกเขาก็เตรียมเดินทางต่อ
โฮก! โฮก! เสียงคำรามกึกก้องมาจากชะง่อนหินฝั่งที่มีต้นไม้ใหญ่เ้าป่าออกมาแสดงตัวแล้ว มันมาจ้องเขมือบวัวอวบหลายตัวที่เทียมเกวียนมาั้แ่เริ่มขึ้นเขาเฝ้ามองมาหลายคืน หากแต่เพราะฟืนไฟลุกโชนและเวรยามแ่าจึงยากจะฝ่าเข้าไปคาบมาสักตัวได้ และแล้ววันนี้เหยื่อเ่าั้ก็มาถึงถิ่นของมัน
เซียงวั่งซูดีดตัวผึงขึ้นทันที“มันมาแล้ว เฉินกง” เขารีบร้องเรียกน้องชายด้วยความตื่นเต้นคนทั้งห้าดีดตัวขึ้นสูง เห็นได้ว่า พวกเขาทั้งหมดล้วนวิชาตัวเบาดีเลิศชายหนุ่มที่มีปานกระจายเต็มใบหน้า ขว้างตาข่ายขนาดใหญ่ออกพวกเขาทั้งห้าช่วยกันจับคนละมุม จังหวะที่เสือกระโจนลงมาใส่วัวตัวที่อยู่ใกล้สุด
ควับ! ผลั่ก! เสือตัวแรกตกอยู่ในตาข่ายมันม้วนตัวลงไปกลิ้งกับพื้น แม้จะดิ้นแรงแค่ไหนก็ไม่อาจลอดพ้นจากตาข่ายที่แสนเหนียวนั้นได้
“จับได้แล้ว!”
ในขณะที่พวกเขากำลังจะเอาโซ่เข้าล่ามเสือโคร่งอีกตัวกลับปรากฏขึ้นในตำแหน่งเดิม
"แย่แล้ว! มันมาอีกตัว"
**************************
38K
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)