จางลี่ฟาง ย้ายมาอยู่เมืองหานโจวได้เกือบสองเดือนตอนนี้นางเริ่มคิดจะทำการค้าแล้ว นางมีร้านค้าสินเดิมของมารดาอยู่สองร้านในเมืองหานโจว ตอนนี้นางจึงออกจากบ้านเพื่อไปดูร้านค้าและสำรวจตลาดว่าตนในเมืองมีความเป็อยู่เช่นไร นางเดินสำรวจแทบจะทุกตรอกซอยจนเหนื่อย เสี่ยวชิงกับเสี่ยวชินที่เห็นเช่นนั้นก็ประคองคุณหนูของตนไปยังโรงน้ำชา
แต่เดินไปได้ไม่ไกลตัวของลี่ฟางก็อ่อนยวบล้มพับไป สาวใช้ทั้งสองรีบอุ้มนางไปยังโรงหมอที่อยู่ใกล้ทันที หมออู่จับชีพจรแล้วส่ายหน้า เป็เพราะท่านหมออู่มองทรงผมของลี่ฟางที่เป็สตรียังมิออกเรือนแต่ตอนนี้นางตั้งครรภ์เสียแล้ว หากครอบครัวของนางรู้เข้าคงจะไม่เก็บเด็กไว้ให้ออกมาเป็ที่อับอาย เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้
สาวใช้ทั้งสองที่เห็นสีหน้าของท่านหมอไม่ดีก็หวาดกลัวว่าคุณหนูของตนจะเป็โรคร้ายต่างนั่งน้ำตาคลอเพื่อรอคำตอบ
"คุณหนูของพวกเ้าตั้งครรภ์ นางเพียงอ่อนเพลียเท่านั้นอีกไม่นานก็ฟื้นขึ้น ข้าจะจัดยาบำรุงให้" เขากล่าวจบก็ลุกออกไป แต่ยังอดเหลือบมองมิได้ สตรีที่เป็โฉมสะควรญคงโดนลมปากของบุรุษล่อลวงก่อนแต่งเสียแล้ว
หมออู่ที่ไม่มีบุตรหลานก็ปลงตก ตัวเขามีภรรยาที่รักใคร่กันดี แต่จนใจที่ตนไม่มีบุตรไว้สืบสกุล ตัวเขาก็ไม่คิดจะมีอนุ ทางครอบครัวก็เร่งเื่นี้มาตลอดจนต้องพาภรรยาย้ายจากเมืองหลวงมาอยู่ที่เมืองหานโจวแทน ก่อนหน้าที่ตนจะย้ายมาอยู่ในเมืองที่สงบและสวยงามเช่นหานโจวตัวเขาเคยเป็ถึงหมอหลวงในวัง เป็เพราะทนความกดดันของตระกูลไม่ไหวจึงได้ทิ้งลาภยศและใช้ชีวิตสงบที่นี่
ลี่ฟางฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกเพลียอยู่ นางจำได้แค่ว่าตัวนางเหนื่อยจนอยากจะหลับแล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้เื่อีกเลย
"คุณหนูท่านฟื้นแล้ว" สาวใช้ทั้งสองรีบเข้ามายืนข้างเตียง เสี่ยวชินรินชาร้อนส่งให้ ลี่ฟางเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของทั้งคู่
"ข้าเป็อะไร"
"คุณหนู ท่าน ท่านตั้งครรภ์เ้าค่ะ" เป็เสี่ยวชิงที่เอ่ยปากตอบขึ้น
ลี่ฟางยังมีสีหน้าเรียบเฉย เหมือนเื่ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เื่ของนาง สาวใช้ยิ่งเป็กังวลเข้าไปใหญ่เพราะคิดว่าคุณหนูใจนไม่มีสติ
"กลับจวนก่อนค่อยคุยกัน" นางให้เสี่ยวชิงไปรับยาพร้อมจ่ายเงินค่าตรวจ ลี่ฟางเดินออกไปขอบคุณท่านหมออู่พร้อมสอบถามถึงอายุครรภ์และการดูแล
"ขอบคุณท่านหมอมากเ้าค่ะ" ลี่ฟางคารวะท่านหมออู่อย่างอ้อนช้อยตามแบบคุณหนูในห้องหอ นางยังมีความทรงจำเดิมของเยี่ยนฟางเื่นี้จึงนับว่าไม่ยากเกินไป
หมออู่พิจารณาเด็กสาวตรงหน้าที่ได้ฟังเื่การตั้งครรภ์ก็ไม่มีท่าทีใหรืออาทรเื่ใด มีเพียงท่าทีสบายๆ มุมปากยิ้มเล็กน้อยเหมือนฟังเื่ทั่วไป
"เ้าเป็หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน แล้วจะบอกครอบครัวว่าเช่นไร" ตัวหมออู่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงได้แสดงความห่วงใยนางออกมา อาจจะเป็เพราะท่าทางของนางที่ทำราวไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะทำอันใดนางได้
"เื่นี้ท่านหมอมิต้องกังวลเ้าค่ะ ตัวข้านั้นโดนขับไล่ออกจากตระกูลมาได้เกือบสองเดือนแล้ว ตอนนี้ข้ากลับมาใช้แซ่ของมารดาพร้อมเป็เ้าบ้านเองแล้วเ้าค่ะ" ลี่ฟางคิดว่าท่านหมอคงกลัวครอบครัวของนางจับนางถ่วงน้ำ หากเป็เช่นนั้นเขาคงได้ให้ยาขับเืนางแน่ นางจึงได้บอกเหตุการณ์คราวๆของนางเพื่อหวังว่าเขาจะได้ไม่ต้องให้ยาขับเืนาง
"หากมีเื่อันใด มาหาข้าที่โรงหมอได้ตลอด ข้าแซ่อู่ มีนามตัวเดียวมาเหว่ย เรียกข้าหมออู่หรือปู่อู่ก็ได้" อาจจะเป็เพราะเขาสงสารนางที่เป็หญิงสาวต้องออกมาใช้ชีวิต จึงนึกจะเห็นใจมิได้
"ท่านปู่อู่ ข้าแซ่จาง จางลี่ฟาง เรียกข้าลี่ฟาง ฟางเออร์ก็ได้เ้าค่ะ" นางตอบรับทันที ในภพนี้หากจะมีคนคอยช่วยเหลือนางย่อมเต็มใจที่จะรับน้ำใจไว้ อีกอย่างเป็เพียงแม่นางน้อยที่โดนตระกูลทอดทิ้งจะมีสิ่งใดให้หมออู่้าหลอกลวงนาง
ลี่ฟางออกจากโรงหมอก็มุ่งหน้ากลับเรือนทันที นางอดคิดมิได้ว่าน้ำเชื้อบุรุษผู้นั้นช่างดีเสียจริงเพียงแค่ครั้งเดียวก็ทำให้นางตั้งครรภ์ได้แล้ว นางไม่ได้กังวลแต่อย่างใดเพียงแต่ต้องเร่งหาเงินเพื่อเก็บไว้เลี้ยงดูเด็กน้อยเสียแล้ว
นางมิได้เสียใจที่มีบุตรเพราะไม่ว่าจะเป็ชีวิตก่อนหรือตอนนี้สิ่งที่นางโหยหามากที่สุดก็คือครอบครัว ในเมื่อสิ่งที่ได้มาคือเืเนื้อเชื้อไขของนางโดยแท้จริงก็ไม่จำเป็จะต้องกังวลสิ่งใด บุรุษที่ใดชื่อว่าเป็บิดาของเด็กนางก็ไม่รู้ว่าเป็ใครแล้วก็จำหน้ามิได้เสียด้วย มองเห็นได้ลางๆบุรุษคนนั้นมีอายุค่อนข้างมาก ไม่อีกกี่ปีก็ตายคงจะไม่เสียเวลาตามหานางแน่ และเขาคงไม่มีทางรู้ว่าเพียงคืนนั้นนางก็ตั้งครรภ์เสียแล้ว
ลี่ฟางอดจุปากไม่ได้ อายุก็ปาจะเข้าโลงแล้วยังสามารถทำได้นางตั้งครรภ์ได้ ตอนเป็หนุ่มคงมีลูกมีเมียเต็มบ้านไปหมดเป็แน่
เมื่อกลับถึงเรือนแม่นมจางก็รีบเข้ามาหานางทันที สอบถามเื่ที่ออกไปดูร้าน ถามนางกินอะไรหรือยัง เหนื่อยหรือไม่ ลี่ฟางมองแม่นมจางด้วยสายตาที่อ่อนลง อยู่ด้วยกันมาเกือบสองเดือนแม่นมจางรักและห่วงนางเป็เื่จริง
"แม่นม ท่านเข้ามาคุยกับข้าในเรือนก่อน ข้ามีเื่ต้องบอกท่าน" นางให้สาวใช้ทั้งสองรออยู่ด้านนอก ลี่ฟางจับมือแม่นมมากุมไว้
แม่นมจางรู้ว่าคุณหนูของนางเปลี่ยนไปมากเมื่อออกมาจากจวนท่านเ้าเมืองแต่ก็เป็เื่ดีที่คุณหนูของนางไม่ต้องคอยหวาดกลัวคนพวกนั้นแล้ว แต่วันนี้คุณหนูของนางมีสีหน้าหนักใจ เื่ที่คุณหนูจะบอกทำให้นางอดกังวลไม่ได้
"แม่นมข้าตั้งครรภ์เจ้าค่ะ" แม่นมจางหน้าซีดแทบจะหงายหลังหล่นจากเก้าอี้ เื่นี้ตอนที่นางรับรู้ว่าคุณหนูโดนรังแกก็ยังนึกกังวลว่าจะเกิดขึ้น แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณหนูของนางไม่มีอาการให้เห็น นางจึงคลายความกังวลลง
"ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี" แม่นมจางพำพึมราวกับคนไม่มีสติ ลี่ฟางต้องเข้าไปกอดปลอบพรางลูบหลังให้นางสงบสติลง ลี่ฟางอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ คนที่ต้องโดนปลอบต้องเป็นางมิใช่หรือ เหตุใดตัวนางต้องคอยปลอบแม่นมด้วย
"ไม่ต้องอันใดทั้งนั้น แม่นมต้องช่วยข้าดูแลเด็กคนนี้ให้ดีก็เท่านั้น"
"แล้ว แล้ว หากคุณชายน้อยโตมาถามหาบิดา คุณหนูจะตอบว่าเช่นใดเ้าคะ" ลี่ฟางอมยิ้มมองหน้าแม่นม
"ยังไม่ทันได้ออกมา ท่านก็รู้เสียแล้วว่าเป็คุณชายน้อย" นางอดที่จะเย้าไม่ได้
"คุณหนูท่าน เห้อออ" แม่นมมองค้อนลี่ฟาง ไม่ว่าจะเวลาใดคุณหนูของนางก็ไม่กังวลต่อเื่ใดเลย
"หากวันใดเขาถามขึ้นมา ก็ให้ทุกคนตอบไปว่าบิดาของเขาตายเสียแล้ว" นางนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ตัวนางเคยเป็เด็กกำพร้า ร่างนี้ยังกำพร้ามารดา ก็เติบโตมาได้ บุตรของนาง นางต้องดูแลอย่างดีอยู่แล้ว
"ฮัดเช้ย..." หลินจางหย่งจามทั้งวันจนผู้ใต้บังคับบัญชาที่มาด้วยตามหมอมาดูอาการ
ท่านหมออู่ แม่นมจาง บ่าวไพร่ในเรือนของลี่ฟางล้วนแต่สาปแช่งบุรุษที่ทำให้คุณหนูของตนตั้งครรภ์ แต่คนที่ทำยังไม่ได้รู้เื่เลยว่าสตรีที่เขานอนด้วยเพียงคืนเดียวตั้งครรภ์เสียแล้ว
212
