ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        อาหญิงใหญ่จิ่งรู้สึกว่าพนักงานคนนี้ช่างรู้จักเอาใจ จึงยิ่งคิดว่าตนเองข่มเขาอยู่หมัดแล้วและพูดว่า “ฉันได้ยินมาว่าร้านของพวกเธอมียาชุดหนึ่งที่สั่งทำจากเด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง เมื่อไหร่หล่อนจะมาส่งของ?”

        คำถามนี้ทำให้พนักงานไม่เข้าใจเจตนาของเธอ นี่จะมาหาเรื่องหรือแค่มาถามเรื่องนี้กันแน่?

        พนักงานคิดใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ยาทุกชนิดในร้านของพวกเรานั้นดีเยี่ยม ยาสั่งทำที่ท่านพูดถึงนั้นน่าจะเป็นยาที่ปรุงโดยศิษย์ของท่านเจ้าบ้าน ขอบอกตามตรงว่ายาที่หล่อนทำนั้น ท่านเจ้าบ้านของเรายังเอ่ยชมไม่ขาดปาก บอกว่ายาของหล่อนนั้นดีเยี่ยม!”

        อาหญิงใหญ่จิ่งไม่รู้จริงๆ ว่าจิ่งเยี่ยนกุยได้ไปเป็นลูกศิษย์ในร้านชิ่งอันถัง อีกทั้งยังไม่ค่อยรู้เรื่องภูมิหลังของร้านชิ่งอันถัง คิดแค่ว่าคนที่ดูดีมีหน้ามีตาในยุคนี้ ล้วนทำงานในหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจทั้งนั้น คนที่เปิดร้านค้าอย่างนี้ไม่มีทางจะเทียบได้เลย เป็นแค่การละเล่นของศิษย์และอาจารย์เหมือนในสังคมยุคเก่าเท่านั้น

        เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ก็แค่คนปรุงยา จะต้องชมกันขนาดนั้นเลยหรือไง?”

        พนักงานรู้สึกว่าความใจเย็นของเขาวันนี้ใกล้จะหมดแล้ว จึงฝืนทนไม่พูดอะไรออกมา เพราะกลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไปก็จะเถียงกับลูกค้าจนขาดสติ แล้วถ้าเจ้านายกลับมาก็จะถูกหักเงินเดือน

        อาหญิงใหญ่จิ่งก็ขี้เกียจที่จะคุยเรื่องยา จึงถามตรงๆ ว่า “แล้วเมื่อไหร่หล่อนจะมาส่งยาที่นี่อีก?”

        พนักงานตอบตรงไปตรงมาว่า “เรื่องนี้คงไม่ทราบจริงๆ ต้องถามเจ้านายของพวกเรา”

        “งั้นก็เรียกเจ้านายของพวกเธอมาหาฉัน” อาหญิงใหญ่จิ่งพูดอย่างวางอำนาจ

        พนักงานตอบว่า “ต้องขออภัยด้วย เจ้านายของพวกเราไม่อยู่ที่ร้าน ออกไปซื้อสมุนไพรแล้ว ถ้าท่านจะมาหาเขา ก็ขอเชิญมาใหม่ในอีกสองสามวัน”

        อาหญิงใหญ่จิ่งขมวดคิ้ว แล้วก็ด่าว่าพนักงานอีกหลายคำ จากนั้นยังทิ้งท้ายว่า “อีกสองสามวันฉันจะมาใหม่” แล้วก็เดินจากไปอย่างไม่ใยดี พนักงานทนไม่ไหวจึงถ่มน้ำลายใส่พื้นอย่างแรง

        หมอประจำร้านเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงพูดว่า “ผู้หญิงคนนี้คงจะสติไม่ดี เดินเข้ามาพูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วยังมาทำท่าทีอวดดีอีก เจ้าหนูติง คราวหน้าถ้าหล่อนมาก่อเรื่องอีก ก็ไม่ต้องไปสนใจ ถ้าเจ้านายถามขึ้นมา ฉันจะช่วยเป็นพยานให้เอง”

        เจ้าหนูติงรีบขอบคุณ แล้วก็บ่นอาหญิงใหญ่จิ่งอีกหลายคำ

        เรื่องนี้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วร้าน ไม่นานทั้งร้านก็รู้ว่าวันนี้ตอนเปิดร้านได้เจอกับคนบ้าเสียแล้ว

        อาหญิงใหญ่จิ่งที่เหมือนคนบ้ากลับรู้สึกว่าตัวเองนั้นประเสริฐมาก ถึงแม้จะถามไม่ได้ความว่าจิ่งเยี่ยนกุยจะมาที่นี่เมื่อไหร่ แต่ก็มั่นใจได้ว่ายาของจิ่งเยี่ยนกุยนั้นขายที่ร้านชิ่งอันถังจริงๆ

        วันนี้อู๋ต้าเฉิงกำลังพักผ่อนอยู่ เมื่อเห็นเธอกลับมาจึงถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

        “เรียบร้อยเกือบหมดแล้วค่ะ รอให้จิ่งเยี่ยนกุยมาส่งของที่ร้านชิ่งอันถังอีกครั้ง แล้วค่อยให้ท่านผู้นำไปดูตัว รับรองสำเร็จแน่นอน” อาหญิงใหญ่จิ่งตอบ “ฉันคุยกับหลิวชุนฮวาไว้แล้ว ให้หล่อนคอยดูจิ่งเยี่ยนกุยอยู่ที่บ้าน พอเห็นจิ่งเยี่ยนกุยเอาของไปส่งที่ในเมืองก็จะโทรบอกฉัน แล้วคุณก็ชวนท่านผู้นำไปซื้อโสม”

        เรื่องนี้ทั้งสองสามีภรรยาได้ปรึกษากันไว้แล้ว โดยจะอ้างว่าไปซื้อโสมเพื่อไปดูตัวจิ่งเยี่ยนกุยที่ร้านชิ่งอันถัง เพียงแค่ท่านผู้นำได้เห็นจิ่งเยี่ยนกุย เรื่องนี้ก็จะสำเร็จ

        อู๋ต้าเฉิงพยักหน้า “เรื่องนี้ฉันก็บอกกับท่านผู้นำไว้แล้ว เขาก็สนใจมากเหมือนกัน คุณจะต้องดูเวลาให้ดี อย่าให้ผิดพลาด”

        เขาพูดจบก็บ่นออกมาอีกว่า “ก่อนหน้านี้ก็บอกคุณแล้วว่าว่างก็กลับไปเยี่ยมที่บ้านแม่บ้าง คุณก็ไม่ฟัง แถมยังทำให้ความสัมพันธ์กับแม่ยายให้แย่ลงไปอีก ถ้าความสัมพันธ์ดี ครั้งนี้ก็พาผู้นำไปดูตัวที่บ้านแม่ยายได้เลย จะมีเรื่องวุ่นวายแบบนี้ที่ไหนกัน”

        อาหญิงใหญ่จิ่งกว่าจะได้แต่งงานเข้าไปในตระกูลอู๋ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อแต่งเข้าไปแล้วก็ดูถูกคนในครอบครัวตัวเอง จึงไม่อยากกลับไปบ้านเดิม ต่อให้จะกลับไปเยี่ยมบ้านแล้วซื้อของติดไม้ติดมือไปบ้าง ก็ยังรู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลืองเงินเปล่าๆ 

        ขนาดเธอยังมีท่าทีแบบนี้กับคนในครอบครัวตัวเอง แล้วคนในตระกูลอู๋จะไปมีท่าทีที่ดีต่อตระกูลจิ่งได้อย่างไร ปู่ย่าตายายของทั้งสองฝ่ายก็เคยเจอกันแค่ตอนที่พวกแต่งงานกันเท่านั้น ตลอดยี่สิบปีมานี้ก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย

        อาหญิงใหญ่จิ่งทำปากคว่ำเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าลูกสาวที่พี่สะใภ้เก็บมาเลี้ยงจะหน้าตาดีขนาดนี้”

        อู๋ต้าเฉิงก็ทำได้เพียงแค่บ่น เพราะจริงๆ แล้วก็ดูถูกทางตระกูลจิ่งอยู่แล้ว ไม่ได้สนใจท่าทีของคนทางตระกูลจิ่งมากนัก เพียงแค่กลัวว่าแม่ยายที่ดุดันของเขาจะทำเรื่องไม่ดีจนไปล่วงเกินท่านผู้นำแล้วทำให้เรื่องดีๆ ของเขาต้องพังลง จึงแค่พูดว่า “ตอนนี้เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของบ้านเรา คุณต้องใส่ใจเรื่องนี้ให้มากๆ หน่อย”

        อาหญิงใหญ่จิ่งรับคำอย่างเต็มปาก “ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ฉันรู้ดี ฉันยังรอให้คุณได้เลื่อนตำแหน่งแล้วพาฉันเสพสุข”

        อู๋ต้าเฉิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำให้คุณลำบากแน่นอน ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ผมจะซื้อเสื้อโค้ทตัวนั้นในห้างสรรพสินค้าให้คุณ”

        เสื้อโค้ทตัวนั้นเป็นแบบพิเศษ มีแค่ตัวเดียวในห้างสรรพสินค้า อาหญิงใหญ่จิ่งอยากได้มานานแล้ว แต่เพราะราคามันแพงเกินไป อู๋ต้าเฉิงจึงยังไม่ได้ซื้อให้เธอ

        เมื่อเธอได้ยินดังนั้นก็ดีใจราวกับดอกไม้กำลังเบ่งบานอยู่ในใจ “นี่คุณพูดเองนะ ห้ามผิดคำพูด!”

        พวกจิ่งเยี่ยนกุยทั้งสามในขณะนั้นก็ได้เดินทางมาถึงสะพานหินแล้ว พอรถขับเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นสมุนไพรที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

        ที่เรียกว่าสะพานหินนั้น ก็เพราะในสมัยราชวงศ์หมิงที่นี่มักจะมีน้ำท่วมอยู่เสมอ ขุนนางใหญ่จึงได้ระดมทุนสร้างสะพานหินขนาดใหญ่ขึ้น ที่ตรงกลางของสะพานมีดาบโบราณแขวนอยู่ โดยเชื่อกันว่าดาบนั้นสามารถปราบปีศาจ และปกป้องความสงบสุขได้ ตอนนี้สะพานนั้นก็ยังคงอยู่ แต่ใช้สำหรับคนเดินและรถจักรยานเท่านั้น ไม่สามารถให้รถยนต์สัญจรได้

        ตอนที่พวกเขาเข้าไปในสะพานหิน จิ่งเยี่ยนกุยที่อยู่ในรถยังสังเกตเห็นดาบนั้นอยู่รางๆ

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้สนใจเรื่องเล่าโบราณมากนัก แค่มองดาบนั้นด้วยความสงสัยแล้วก็หันกลับมา ไม่ได้สังเกตเห็นว่าดาบนั้นสั่นไหวเล็กน้อย

        สะพานหินเป็นแหล่งตลาดค้าส่งสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในมณฑล อีกทั้งยังผลิตสมุนไพรเอง โดยเหลยกงเถิง [1] ที่ผลิตจากที่นี่มีคุณภาพดีที่สุดในประเทศ

        ซูไป่ชิงมักจะมาซื้อยาที่นี่เป็นประจำ จึงคุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างในที่นี่ เมื่อพวกเขามาถึงก็เที่ยงพอดี เขาจึงพาจิ่งเยี่ยนกุยและฟางเสียนจือไปยังร้านอาหารประจำของเขา แล้วสั่งอาหารสองสามอย่างตามความคุ้นเคย

        เมื่อเจ้าของร้านเห็นเขา ก็ยื่นบุหรี่ให้เพื่อทักทาย แล้วพูดว่า “เมื่อวานผมไปจับกบหินได้สองสามจิน จะลองชิมดูไหม?”

        กบหินอาศัยอยู่ในรอยแยกของหิน เป็นของพิเศษของแถวสะพานหิน การจับมันนั้นลำบากมาก แต่เนื้อนุ่มละเอียดและอร่อย

        ซูไป่ชิงพยักหน้า ยกยิ้มให้จิ่งเยี่ยนกุยแล้วพูดว่า “กบหินนั้นหายาก พวกคุณโชคดีจริงๆ”

        เมื่อเจ้าของร้านเห็นจิ่งเยี่ยนกุยก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กระซิบกระซาบกับซูไป่ชิงว่า “เมื่อก่อนก็มาคนเดียว คราวนี้พาคู่มาด้วยเหรอ?”

        คนในยุคนี้ส่วนใหญ่ต่างร่างผอม เจ้าของร้านคงจะอ้วนเพราะเปิดร้านอาหาร ดวงตาก็เล็ก พอยิ้มก็มองไม่เห็นตา

        ซูไป่ชิงรีบพูดว่า “อย่าพูดมั่วๆ สิครับ พวกเขาเป็นเพื่อนของผม พวกเขาต่างหากที่เป็นคู่กัน”

        เจ้าของร้านพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ปีนี้คุณก็อายุยี่สิบห้าแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่แต่งงานอีกเหรอ? คนรุ่นเดียวกับคุณลูกก็โตจะเดินได้แล้วมั้ง! แล้วท่านเจ้าบ้านไม่เร่งคุณบ้างหรือไง?”

        ซูไป่ชิงมองเขาด้วยความไม่พอใจแล้วพูดว่า “อย่ามาล้อเล่นกับผม ทำอาหารไปซะ!”

        เชิงอรรถ

        [1] สมุนไพรที่มีสรรพคุณทางยาและช่วยรักษาโรค รากและใบสามารถนำมารักษาโรคไขข้ออักเสบ โรคผิวหนังที่มีอาการคัน รวมถึงสามารถนำมาชงเป็นชาเพื่อลดไขมันในเลือด