ตอนที่ 16 การปกป้องของน้องชาย (2)
คำตอบที่เหนือความคาดหมายนี้ทำให้มู่ชิงถึงกับนิ่งค้างไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด
ความจริงก่อนหน้านี้ เขาเองก็คาดเดาสาเหตุที่เสิ่นอี้ิทะเลาะวิวาทไว้หลายอย่าง แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าที่อีกฝ่ายทะเลาะกับคนอื่นดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้จะเป็เพราะตน!
คำตอบเหนือความคาดหมายนี้ทำเอาเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี จึงทำได้แค่มองผมยุ่งเหยิงบนศีรษะของอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย
ยังดีว่าเสิ่นอี้ิเองก็ไม่ได้ให้โอกาสเขาได้แสดงความคิดเห็น เขารีบเงยหน้าขึ้นมองมู่ชิงอย่างรวดเร็วแวบหนึ่ง จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงถูนิ้วมือตัวเองไปมา “ฉันลืมไปว่านายอาจจะไม่รู้ว่าความจริงแล้วพี่ชายฉันคือเสิ่นมู่ชิง เป็ผู้ช่วยของซ่งจื่อเซวียน...นายน่าจะรู้จักใช่ไหม เขา...ฆ่าตัวตายแล้ว ตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตกับสื่อต่างๆ ล้วนแต่กำลังวิจารณ์เื่นี้กัน”
มู่ชิงเพิ่งจะได้สติกลับมา ขานรับไปว่า ‘อืม’ ครั้งหนึ่ง เขาคิดก่อนจะเอ่ยปากว่า “ฉันเองก็เป็ศิลปินในซือก้วนเอนเทอร์เทนเมนต์ พี่ชายนาย...ฉันรู้จักเขา”
“นายอยู่บริษัทเดียวกับพี่ชายฉันเหรอ!” เสิ่นอี้ิได้ยินก็เงยหน้าขึ้นอย่างดีใจปนประหลาดใจ เขาเบิกตามองไปที่มู่ชิงอย่างกระตือรือร้น “ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้นะ นายรู้จักพี่ชายฉันใช่ไหม”
แล้วอารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที พูดอย่างโมโหว่า “ตอนแรกฉันก็ไม่คิดจะลงมือหรอกนะ แต่ว่าพวกเขามาว่าพี่ฉันเสียๆ หายๆ! พวกเขาบอกว่าพี่ชายฉันเป็ปรสิต บอกว่าเขาเห็นแก่ตัวและโรคจิต ตัวเองถูกทำให้เสียโฉมก็ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ ซ่งจื่อเซวียนดีต่อเขาขนาดนั้น เขากลับฆ่าตัวตายในวันที่อีกคนได้รับรางวัล ทำให้ต้องรู้สึกแย่...นายอยู่บริษัทเดียวกับพี่ชายฉัน น่าจะคุ้นเคยกับเขามากใช่ไหม นายน่าจะรู้ว่าพี่ชายฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ใช่ไหม!”
มู่ชิงได้ยินที่เสิ่นอี้ิพูดก็รู้สึกว่าหัวใจปวดหนึบและขมขื่นมาก ลำคอรู้สึกตีบตันเหมือนกับมีอะไรมาอุดเอาไว้
เขาอ้าปาก สักพักถึงได้กล่าวเสียงแหบพร่าออกมาท่ามกลางสายตาคาดหวังของอีกฝ่าย “ต้องขอโทษด้วย ถึงฉันจะรู้จักเขา แต่ว่าฉันไม่ได้สนิทกับเขาหรอก”
เขามองแววตาของเสิ่นอี้ิที่เผยให้เห็นความผิดหวังด้วยคำพูดของตน เขาพลันร้อนใจแล้วกล่าวเสริมอีกประโยคอย่างไม่ทันคิด “แต่ฉันเชื่อว่าพี่ชายนายไม่ใช่คนอย่างที่พวกเขาพูดกัน ก่อนหน้านี้ฉันแสดงไม่ค่อยเก่ง แล้วพี่ชายนายเดินผ่านมาพอดี เขาเคยสอนฉันอยู่ครั้งสองครั้ง เขา...ความจริงแล้วเป็คนดีมาก”
“จริงเหรอ! ฉันบอกแล้วว่าพี่ชายฉันเป็คนดี”
หลายวันนี้ในอินเทอร์เน็ตต่างก็มีข่าวด้านลบเกี่ยวกับเสิ่นมู่ชิงเต็มไปหมด เสิ่นอี้ิรู้สึกอัดอั้นตันใจมาก ตอนนี้ได้เห็น ‘ผู้ช่วยชีวิต’ ตรงหน้ามีความคิดเหมือนกันกับตน แววตาของเสิ่นอี้ิพลันเป็ประกายขึ้นมา ท่าทีการพูดเองก็เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม...
“ความจริงพวกเขาไม่เข้าใจพี่ชายฉันเลย ั้แ่เล็กพี่ชายฉันก็ดีกับฉันมาก เขาโตกว่าฉันเจ็ดปี ตอนเด็กพ่อแม่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา เขาเลยเป็คนคอยอยู่บ้านดูแลฉัน ต่อให้ออกไปเล่นไม่ได้เขาก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร พูดได้ว่าฉันน่ะโตมาได้ด้วยน้ำมือเขาเลยนะ”
“เขาปกป้องฉันตลอด ฉันทำผิดเขาก็จะคอยรับผิดต่อหน้าพ่อแม่เสมอ และยังสู้กับสุนัขเพื่อฉันด้วย ผลการเรียนเขาก็ดีมาก ข้อไหนที่ฉันทำไม่ได้เขาก็จะสอนฉัน วิชาพละเขาก็เก่งมาก เล่นบาสได้ยอดเยี่ยม...ที่จริงคนนอกพวกนั้น พวกเขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง แต่กลับว่าร้ายเขาลับหลังอย่างนั้น...”
พูดไป ขอบตาของเขาก็เริ่มแดงขึ้นมา
ตอนนี้มู่ชิงตะลึงงันไปหมดแล้ว เขาคิดว่าตัวเองมีวิธีการมากมายที่จะจัดการเด็กหนุ่มจอมเกรียนที่ชอบทะเลาะวิวาท แต่น้องชายที่กำลังจะร้องไห้อย่างะเืใจเพราะปกป้องตนตรงหน้านี้ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะต้องรับมืออย่างไร...
สุดท้ายเขาจึงทำได้แค่กระแอมไอ แล้วตบไปที่บ่าของเสิ่นอี้ิอย่างปลอบใจว่า “นายเองก็จริงๆ เลย...คนพวกนั้นพูดจาไปเรื่อยเปื่อย พูดเอาสนุก นายไปสนใจพวกเขาจะได้อะไร เข้าไปมีเื่แล้วจะปิดปากพวกเขาได้ไหม มีแต่จะยิ่งพูดหนักกว่าเดิม! นายลองคิดดูว่าจริงไหม”
5K
