เช้าวันต่อมา
คอนโด Z
กริ่ง ๆ ๆ
แกร็ก
“เข้ามาสิ” อีตาบ้านี่มีหน้าเดียวหรือไง ฉันเดินเข้ามาที่ห้องของเขา สมกับเป็ซุปตาจริง ๆ หรูหราเหลือเกิน
“ฉันต้องทำอะไรบ้าง” ไม่รอช้าฉันถามเขาทันที
ปึก เขาโยนกระดาษมาทางฉันปึกหนึ่ง
“อ่าน” ฉันตวัดตามองเขาแว็บหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร อ่านสิ่งที่เขาโยนมาให้ อือ ก็ผู้จัดการดาราทั่วไป แต่อีตานี้เื่มากสุด ๆ จริง ๆ
“นายเป็ผู้ชาย หยิบย่อยแบบนี้นี่เอง ถึงไม่มีใครอยู่ด้วยได้”
“ฉันไล่ออกเอง” เื่มากจริงด้วย
“แล้วนายจะไล่ฉันออกเมื่อไหร่” ฉันถามไว้ก่อนเผื่ออีตาบ้านี่จะเกิดบ้าไล่ฉันออกจริง ๆ จะได้ไม่เสียหน้า แต่เขากลับทำเพียงแค่เหลือบตามองฉัน ไม่ตอบคำถามแต่กลับพูดเื่อื่น
“นั้นตารางงานฉัน ฉันเลือกรับงาน จะไม่ให้กระทบกับวง” ฉันพยักหน้าเข้าใจ
“อือ เข้าใจล่ะ”
“ดี งั้นนี้ฉันจะพาเธอไปแนะนำตัวกับคนในบริษัท”
“อืม” ฉันพยักหน้าให้เขาไป ฉันพอจะเข้าใจในหน้าที่ของตัวเองแหละ ฉันไม่ใช่คนเื่มาก และเข้าใจอะไรง่ายนะ แต่แค่ฉันซุ่มซ่ามและดูเฉิ่ม ๆ เชย ๆ คนเลยคิดว่าฉันโง่ไง
........................................
ผมคุยรายละเอียดกับยัยแว่นดูยัยนี้หัวไวดีแฮะ เข้าใจอะไรง่ายดี แล้วไม่เื่มากด้วย แต่ก็ต้องดูกันไปก่อนมันพึ่งเริ่มต้นเอง
“ที่นี่เหรอ บริษัทนาย”
“อือ”
“ใหญ่ดีเนอะ” ผมหันไปมองยัยแว่นแว็บหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร
“ตามมา”
“เดินช้า ๆ ไม่ได้เหรอไงเล่า” ผมได้ยินเสียงยัยแว่นบ่นตามมาข้างหลัง
ปัง
“มารยาทไม่เคยมีเหมือนเดิมนะ”
“หึ”
“แล้วนั้น”
“ผู้จัดการคนใหม่”
“อ่อ”
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อ วีร์ค่ะ”
“ไหวเหรอเราอ่ะ”
“ก็ต้องลองละค่ะ” หึ แบบนี้สิยัยแว่น
“ฮ่า ๆ ๆ ไหวแน่ๆ แบบนี้ ไปเอามาจากไหนวะ”
“รุ่นน้องที่มหาลัย” จะห้วนไปไหน
“อ่อ พี่ชื่อ ทามร์ นะ เป็พี่ชายไอ้บ้านี่แหละ”
“อ่อ ค่ะ แล้วคุณทามร์....”
“เรียกพี่ทามร์ก็ได้ พี่เป็เ้านายมันเอง”
“งี้นี่เอง งั้นถ้าหนูมีปัญหากับเขาหนูฟ้องพี่ทามร์ได้ไหมคะ”
“ยัยบ้า เธอเป็คนของฉันนะ” ผมส่งสายตาดุ ๆ ให้ยัยแว่น
“ใครจะไปรู้ล่ะ วันดีคืนดีเผื่อนายเลิกจ้างฉันไง” ไม่เคยคิดจะกลัวผมเลยใช่ไหม ยัยบ้านี่เป็คนยังไงกันแน่ คนอื่นเขากลัวผมกันหมด
“ฮ่า ๆ ๆ พี่ชอบน้องว่ะ”
“แฮ่ ๆ ขอโทษค่ะ”
“ยัยบ้า ดูตารางงาน” ผมตะคอกใส่ยัยแว่น เข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยกับพี่ผมเลยนะ
“วันนี้นายมีถ่ายเอ็มวีเพลงตัวเองนิ”
“ตามนั้น ไปกองกัน”
“ไปก่อนนะคะพี่ทามร์”
“ครับ”
“ชอบมัน?”
“อะไรของนาย”
“ก็พี่ฉันไง ชอบมันเหรอ”
“ชอบสิก็พี่ทามร์เขานิสัยดีนิ”
“หึ มันไม่ชอบป้าแว่นหรอก” ผมมองยัยบ้านี่ั้แ่หัวจดเท้า ไม่มีตรงไหนที่ไอ้พี่ชายผมจะชอบได้เลย เฉิ่ม ๆ เชย ๆ แว่นหนาเตอะ เห็นแล้วปลง
“รู้แล้วน่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”
“ให้มันจริง อย่าให้รู้ว่ามาอ่อยพี่ชายฉัน”
“ไม่มีทางแน่นอน”
.................................................................
“คุณทีร์มาแล้ว แล้วนั้น....”
“สวัสดีครับทุกคน นี่ผู้จัดการคนใหม่ของผมครับ”
“สวัสดีค่ะ วีร์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ”
ตอนนี้ฉันกับอีตาบ้าซุปตาคนดังมาถึงกองถ่ายแล้ว ดูไปแล้วอีตานี้ดังจริง ๆ แถมมีแต่คนเกรงใจและเกรงกลัว จะไม่ให้กลัวได้ไง หน้าตาไม่เคยจะยิ้มเลย นิ่งได้ตลอด ไม่เหมื่อยหน้าบ้างเหรอไง ทำหน้าหยิ่ง ๆ แบบนั้น
“พาคุณทีร์เข้าไปแต่งหน้าเปลี่ยนชุดเร็วเข้า”
“ชะเชิญค่ะคุณทีร์”
“ฉันต้องเข้าไปด้วยไหม” ฉันถามเขา
“ตามใจเธอ” ว่าแล้วซุปตาคนดังก็เดินไป ตามใจฉันงั้นก็ไม่เข้าสิ อิอิ เดินดูกองถ่ายดีกว่าพึ่งเคยมาครั้งแรกนะเนี๊ย ตื่นเต้นจัง
“อ้าว คุณผู้จัดการของคุณทีร์นิ”
“อ่อ ค่ะ ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”
“เตรียมฉากนะ”
เคล้ง โครม
“เอาอีกแล้ว คุณทีร์อาละวาดอีกแล้ว”
“อะไรเหรอคะ” ฉันถามเขางง ๆ
“คุณผู้จัดการไปดุเองเถอะค่ะ” จากนั้นฉันก็เดินไปห้องแต่งตัวของตาบ้านั้น
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่เอาชุดนี้ ไม่แต่งหน้าแบบนี้ แล้วให้ตัดบทนี้ออก” มาเป็ชุดเลย อาละวาดจริง ๆ
“ออกไปให้หมด!!!” นี่เขาตะคอกคนอื่นแบบนี้เลยเหรอ มันจะมากไปแล้วนะ
“พอได้แล้ว” ฉันทำเสียงนิ่ง ๆ ใช่เวลาที่ฉันไม่พอใจเหรอเริ่มมีอารมณ์กรุ่น ฉันจะนิ่งนะ
ขวับ เขาหันมาหาฉันทันที เขาชี้หน้าฉัน กำลังจะอ้าปากด่าฉัน ฉันเลยรีบชิ่งพูดก่อน
“ใจเย็น ๆ ไม่ได้หรือไง จะโวยวายทำไม”
“นี่เธอ”
“เอ่อ ฉันเอง ยัยป้าแว่น” ทุกคนในนั้นต่างมองกันอย่างเกร็ง ๆ ทุกคนต่างกลัวเขากันหมด แต่กับฉัน ฉันไม่กลัวหรอก ก็อีแค่ผู้ใหญ่ทำตัวเป็เด็กไม่รู้จักโต หนักกว่านี้ฉันก็ปราบมาล่ะ ถึงฉันจะมีสภาพเป็แบบนี้คนอื่นอาจจะคิดว่าฉันไม่สู้คน แต่ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ก็แค่รักความสงบนะ เลยไม่อยากยุ่งกับใคร
“.........” ตานั้นหายใจฟึดฟัดเหมือนกำลังควบคุมอารมณ์
“แล้วนายอยากได้อะไร ไหนบอกมาสิ” ฉันถามเขาอย่างใจเย็น ด้วยน้ำเสียงจริงจัง กับนายนี้คงต้องพูดด้วยเหตุผลแหละ เพราะเท่าที่คุย ๆ กันมานายนี้ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ถึงจะเื่มากก็เถอะ
“สิ่งที่ฉันอยากได้ฉันบอกพวกเขาไปหมดล่ะ” ตานั้นตอบมา ฉันเลยหันไปหาทีมงาน
“มันยังไงกันเหรอคะ”
“เอ่อ คือ....เราลืมนะคะ” แท้ที่ก็แบบนี้นี่เอง แบบนี้อีตาบ้าซุปตาคนดังก็ไม่ผิดนะสิ ก็ทีมงานสับเพร่าเองนิ
“แบบนี้มันก็ไม่ใช่ความผิดของ คุณทีร์นิคะ เพราะคุณทีร์ได้แจ้งไปก่อนหน้านั้นแล้ว พวกคุณจะทำยังไงคะ” ฉันถามออกไป แต่ไม่มีใครตอบได้สักคน ฉันหันไปมองอีตาทีร์ นี่เขากำลังจะเสียเวลานะ
“เราจะทำตามที่คุณทีร์้าค่ะ”
“แต่คุณทีร์เสียเวลามามากแล้วนะคะ ตอนนี้คงต้องรีบแล้วละค่ะ”
“คะค่ะ ขอโทษค่ะ”
“นะ เอ่อ คุณทีร์ จะเอายังไงคะ” ถึงฉันจะถามทีมงานแล้วคนที่ต้องถามอีกคนคือเขา เขาไม่ตอบแต่แค่พยักหน้า
“เชิญทำงานของพวกคุณเลยค่ะ” จากนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรอีก ตอนนี้ฉันได้เรียนรู้นิสัยอีตาซุปตาคนดังว่า อย่าขัดใจถ้าไม่อยากบ้านแตก คนอะไรอาละวาดซะคนอื่นกลัวหมด ยิ่งหน้าดุ ๆ แบบนั้นแล้วด้วยสยอง คนที่มีเื่กับอีตานั่นคงต้องตายสถานเดียว
พลึบ
“เสร็จแล้วเหรอ 0_0” ทำไมอีตาบ้านี้หล่อแบบนี้ หล่อแบบแบด ๆ มากเลย รอยสักที่แขนที่มันเหมาะกับเขามาก ๆ เสริมให้เขามีเสน่ห์ขึ้นไปอีก ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมคนถึงได้ชอบเขาขนาดนี้ ได้รู้สำนวนที่ก็นะหล่อวัวควายตาย ก็วันนี้แหละ
“มองไร หลงเสน่ห์ฉันเหรอ” แต่ปากยังหมาเหมือนเดิม
“ประสาท”
“หึ” อีตาบ้า ถ้าปากไม่เสียนะ จะหล่อกว่านี้อีก
“ขอบคุณนะคะคุณผู้จัดการ” ทีมงานที่โดนซุปตาคนดังอาละวาดใส่เดินมาขอบคุณฉัน
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ คราวหน้าต้องระวังนะคะ เพราะเรารู้แล้วนิว่าเขาเป็คนยังไง”
“ค่ะคราวหน้าไม่กล้าแล้วค่ะ” ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว ก็ฉันเป็ผู้จัดการส่วนตัวของอีตานั่นก็ต้องช่วยเขาสิเนอะ ฉันเดินตามพ่อซุปตาคนดังออกมาหน้ากองเพราะจะเริ่มถ่ายกันแล้ว
“น้องมินนี่ สวยจังเลยเนอะ” ฉันได้ยินคนพูดกัน มินนี่ ใครเหรอ ฉันสงสัย
“ใครเหรอคะ”
“อ้าวคุณผู้จัดการคุณทีร์ ไม่รู้หรือคะ”
“ไม่ค่ะ”
“ก็น้องมินนี่ นางเอกเอ็มวีไงค่ะ”
“อ่อ”
อืม สวยจริง ๆ ด้วย เซ็กซี่อีกต่างหาก ฉันนั่งดูเขาถ่ายเอ็มวีกัน ทีมงานเป็มืออาชีพมาก ๆ อีตาซุปตานั้นก็เก่งมากจริง ๆ สมแล้วที่ดังขนาดนั้น ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคนถึงชอบเขาเยอะ เขาดูทุ่มเทกับงานมากเลย ละเอียดทุกอย่าง แถมยังเข้ามากำกับเองทุกเื่ ทำไมเอ็มวีมันติดเรทขนาดนี้อ่ะ มีฉากกอดจูบเยอะมาก ฉันจะบ้าตาย ฉันไม่เคยมีแฟนพอมาเจอเื่แบบนี้ก็อายนะสิ พวกเขาสองคนเล่นเข้าถึงบทบาทจนฉันเขินเลย นางเอกเปลืองตัวจังแฮะ
คัท เสียงผู้กำกับสั่ง คัท
“ดีมากทั้งสองคน เลิกกอง” เสร็จงานสักที ฉันอยากพักเหมือนกัน
“มีงานไรต่อ”
“ไม่มีแล้ว”
“อืม เธอกลับไปก่อน”
“ทำไม” ฉันงงอยู่ดี ๆ จะให้ฉันกลับก่อน แต่แล้วก็กระจ่าง
“พี่ทีร์กับมินนี่จะไปต่อกันค่ะคุณผู้จัดการ”
“อ่อ อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนล่ะ” ฉันบอกเขาแค่นั้นแล้วเดินออกมาขึ้นรถ เลิกงานแล้วนิ ต่างคนต่างแยกฉันก็อยากกลับไปมีเวลาส่วนตัวเหมือนกัน
................................
346
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
