ตอนที่ 8
ยามอิ๋น (03.00-04.59)
หลางกุ้ยตานตื่นนอนแต่เช้ามืด ตั้งใจจะลุกขึ้นมาเข้าครัวทำอาหารด้วยตนเอง
โดยเมื่อวานหลังจากได้เงินคืนมาแล้ว เด็กชายก็พานางไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อเช่ารถม้าเดินทางเข้าเมือง หาซื้อยาตามเทียบยาที่ท่านหมอจดเอาไว้ให้
ซึ่งก็คิดเป็เงินเกือบสองตำลึง ส่วนเงินที่เหลืออยู่ หญิงสาวก็ซื้อข้าวสาร เนื้อหมูและก็ไข่ไก่ รวมกับเงินค่าเช่ารถม้าแล้วเงินสามตำลึงก็หมดไปพอดี
หลังจากจัดการธุระส่วนตัวแล้ว สตรีร่างใหญ่ ก็หอบหิ้วข้าวสารกับไข่ไก่ และเนื้อหมูอีกเล็กน้อย ไปที่โรงครัวของเรือนใหญ่ ซึ่งยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาเลยสักคน
“ดี จะได้ไม่ต้องมาหาเื่ให้รำคาญหูรำคาญตาอีก”
หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะลงมือปรุงอาหาร โดยการเทข้าวสารลงในครก แล้วตำให้พอแหลก จากนั้นก็นำข้าวที่ตำเอาไว้ไปต้ม
พอขั้นตอนการเตรียมข้าวเสร็จแล้ว ก็ลงมือปรุงน้ำแกง จากวัตถุดิบ เครื่องปรุงที่พอหาได้จากในครัว
เมื่อน้ำเดือดได้ที่ ก็ใส่เนื้อหมู ที่สับละเอียดลงไป ในลักษณะเป็ก้อนพอดีคำ
จากนั้นก็ตักเนื้อโจ๊กใส่ชามใหญ่สี่ชาม ตักน้ำซุปราดพร้อมกับหมูก้อน ขั้นตอนสุดท้ายก็ตอกไข่ใส่ลงไป เป็อันเสร็จเรียบร้อย
“เท่านี้ก็เรียบร้อย”
หลังจากต้มโจ๊กเสร็จ หลางกุ้ยตานก็นำหม้อที่ไม่มีโจ๊กอยู่เลยไปล้างให้สะอาด ก่อนจะยกชามทั้งสี่วางลงบนถาด แล้วถือไปยังเรือนหลังเล็ก รอให้ลูกเลี้ยงกับสามีตื่นขึ้นมาทาน
ที่หญิงสาวต้องอาศัยจังหวะที่ยังไม่มีคนตื่น เข้าครัวทำอาหาร เพราะรู้ดีว่า โจ๊กที่นางตั้งใจทำ จะต้องถูกคนเรือนใหญ่ มาแบ่งเอาไปแน่ แม้นางจะไม่เต็มใจมอบให้ ก็คงขัดไม่ได้
ระยะทางจากโรงครัวของเรือนใหญ่กับเรือนเล็ก ก็ใช่ว่าจะไกลกันมาก แต่สตรีร่างใหญ่กลับรู้สึก ว่าเหนื่อยหอบมาก ราวกับเดินทางไกลหลายร้อยกิโล
“ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้นะ”
หลังจากวางถาดลงบนโต๊ะในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว หลางกุ้ยตานก็ทิ้งกายลงนั่ง หายใจอ้าปากพะงาบ ๆ ทำท่าจะเป็จะตาย
พอหายเหนื่อยดีแล้ว ถึงได้สำรวจร่างกายที่ตนเข้ามาอาศัยร่างอยู่ จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างรับไม่ได้
“อ้วนขนาดนี้ จะไปทำอะไรได้ ไม่ได้การ เธอต้องลดความอ้วนเดี๋ยวนี้นะมินตรา”
คิดพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน ออกไปยืนอยู่นอกเรือน เริ่มลงมือออกกำลังกาย โดยการแกว่งแขนแกว่งขายืดเส้นยืดสายเสียก่อน
“หนึ่ง...สอง...สาม...”
หลังจากยืดเส้นยืดสายแล้ว หลางกุ้ยตานก็เริ่มออกกำลังกายทันที ไม่ว่าจะเป็การะโตบ เดินแกว่งแขน หรือกระทั่งวิ่งกลับไปกลับมา ทำอย่างนั้นอยู่ถึงสองเค่อ ถึงได้หยุดพัก
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่แล้วกัน”
มืออวบอูมยกขึ้นปาดเหงื่อ ที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้า หลังจากยืนพัก จนลมหายใจกลับมาเป็ปกติ ก็เข้าไปจัดการเตรียมตัวอาบน้ำ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า...
“นางทำกิริยาบ้า ๆ อะไรของนาง”
เหวยเสวี่ยฮวา ที่เดินเข้ามาในโรงครัว เพื่อเตรียมลงมือหุงหาอาหาร แต่พอมองผ่านหน้าต่าง ที่สามารถมองเห็นเรือนหลังเล็ก
ก็ต้องพบเห็นภาพของสตรีร่างใหญ่ แสดงกิริยาประหลาด ยกมือฉีกแข้งฉีกขา เดี๋ยวก็เดิน เดี๋ยวก็วิ่งกลับไปกลับมา
“หรือว่านางจะเป็บ้าไปแล้ว ดีเป็บ้าเสียสติได้ก็ดี จะได้หาเื่ขับไล่ออกไปให้พ้น ๆ หน้าข้าเสียที”
สะใภ้เล็กสกุลหม่าคิดอย่างหมายมาด ต่อไปคงต้องคอยตื่นแต่เช้ามืด เพื่อคอยจับตาดู ว่าหลางกุ้ยตาน นางจะลุกขึ้นมาแสดงกิริยาประหลาดอีกหรือเปล่า...
ทางด้านหญิงสาวที่แสดงกิริยาประหลาดอย่างที่เหวยซื่อคิด หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินตรงเข้าไปห้องนอนที่สามีกับเด็กทั้งสองนอนอยู่ด้วยกัน
ตั้งใจจะเข้าไปปลุกให้พวกเขาตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวัน จะได้ทานโจ๊กที่นางลงมือทำ
แต่ว่าพอเข้าไปถึง หลางกุ้ยตานก็เห็นหม่าเหวินฝู กำลังใช้ผ้าผืนเก่าเกือบขาด เช็ดตามหน้าอกเปลือยเปล่า ไล่ลงมาถึง...
อย่างไรไม่ว่าจะเป็ร่างเดิมหรือเป็ิญญาที่มาจากโลกปัจจุบัน ก็ยังเป็สาวบริสุทธิ์อยู่ ไหนเลยจะทนมองภาพชายหนุ่มเปลือยกายล่อนจ้อนไปหมดทั้งตัวได้ จึงรีบหมุนตัวยืนหันหลังให้เตียงนอน
“จะเช็ดตัวทำไมไม่หาผ้าปิด...ไอ้นั่นเอาไว้ก่อนล่ะ”
“ทำไม ทีเมื่อก่อน เป็เ้าไม่ใช่หรือ ที่จะหาทางแก้ผ้าข้า คราวนี้กลับทำท่าว่าดูไม่ได้ อย่ามาเสแสร้งแกล้งทำเลย”
หม่าหย่งเหริน หันใบหน้ามามองสตรีที่ยืนหันหลังให้ตน ปกติั้แ่เขาเป็คนพิการก็ไม่เห็นว่านางจะสนใจ ย่างกรายเข้ามาในห้องนี้เลย พึ่งจะมีั้แ่นางจมน้ำนี่แหละ ที่ดูจะทำอะไรผิดแปลกไปจากเดิม
“ข้า...ข้าไม่ได้เสแสร้ง แค่...แค่ไม่อยากให้อิงเอ๋อร์ต้องเห็นภาพอุจาดตาั้แ่เด็ก”
หลางกุ้ยตานหันไปมองเด็กหญิงที่นางยกขึ้นมาเป็ข้ออ้าง ก็ต้องใ เมื่อเด็กหญิงนั้นนั่งใช้ผ้าห่มคลุมตัวจนมองไม่เห็นแม้แต่ศีรษะ
“อ้อ...อืม เห็นแบบนี้ข้าก็สบายใจ เสี่ยวฝูเช็ดตัวสวมเสื้อผ้าให้พ่อของเ้าเสร็จ ก็ออกไปทานข้าวข้างนอก ส่วนอิงเอ๋อร์ไปกับข้า” หญิงสาวรีบเอ่ยเปลี่ยนเื่ พยายามลบภาพที่ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวออกไปจากความคิด
หม่าเหม่ยอิงได้ยินแม่เลี้ยงกล่าวขึ้นมาแบบนั้น ก็รีบดึงผ้าห่มออกจากศีรษะ ดวงตาใสซื่อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไม่ไป ข้าจะอยู่กับท่านพ่อ ท่านพี่”
ทางด้านหม่าเหวินฝู ที่ลงมือเช็ดตัวให้ผู้เป็พ่อเสร็จแล้ว กำลังจะลงมือสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ พอเห็นแม่เลี้ยงพุ่งเป้าไปหาน้องสาว ก็รีบวางมือ แล้ววิ่งมายืนกั้นกลางระหว่างแม่เลี้ยงกับน้องสาว ที่นั่งอยู่บนตั่งไม้
“ท่านแม่ ท่าน้าอะไรขอรับ รอให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าให้ท่านพ่อก่อน แล้วข้าจะทำตามที่ท่านแม่้า แต่ได้โปรดอย่าทำอะไรน้องสาวของข้าเลย”
โอ๊ย...ไปกันใหญ่แล้ว เด็กพวกนี้ ก็แค่จะพาออกไปล้างหน้าล้างตา ก็คิดกันไปไกล คิดว่าข้าจะทำร้ายเด็กน้อยตาดำ ๆ หรืออย่างไร
“เฮ้อ”
หลางกุ้ยตานผ่อนลมหายใจยาวออกมา นี้เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น นางพึ่งมาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่กี่วัน จะให้พวกเขาเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเ้าของร่างนี้ง่าย ๆ ก็คงเป็ไปไม่ได้
“เอาล่ะ ถ้าทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็ออกไปข้างนอก”
“ขอรับ”
เมื่อได้ยินเด็กชายรับคำ หญิงสาวก็รีบออกไปจากห้องนอน โดยไม่เหลียวหลังหันไปสนใจชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงอีกเลย
หม่าเหวินฝู หลังจากสวมใส่เสื้อผ้าให้บิดาเสร็จ ก็พาน้องสาวตัวน้อยไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็จูงมือพากันเดินเข้ามาหา แม่เลี้ยงที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ท่านแม่ มีอะไรจะให้ข้าทำหรือขอรับ”
“นั่งลงสิ จะได้ทานโจ๊ก”
เด็กชายมองชามโจ๊กสามถ้วย กับถ้วยว่างเปล่าอีกหนึ่งถ้วยอย่างไม่เข้าใจ โดยปกติแล้ว พวกเขากับบิดา จะได้ทานอาหารก็ต่อเมื่อ แม่เลี้ยงทานอิ่มท้องแล้วเท่านั้น
“เอ้า...ยืนนิ่งทำไม พาน้องขึ้นมานั่งทานสิ”
หลางกุ้ยตานเห็นเด็กชายกับเด็กหญิง เอาแต่ยืนจ้องมองหน้าตนสลับกับชามโจ๊ก จึงเอ่ยเสียงเข้มขึ้นมา
“ขอรับ”
หม่าเหวินฝู อุ้มน้องสาวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ ก่อนตนเองจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ติดกัน แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยถามสตรีตรงหน้าออกมา
“ท่านแม่ทานอิ่มแล้วหรือขอรับ”
เด็กชายเห็นแม่เลี้ยง ทานโจ๊กไปแค่ชามเดียว อาจจะไม่อิ่มท้อง แล้วจะพาลมาหาเื่เขากับน้องสาวอีก
“ข้าอิ่มแล้ว ตั้งใจจะลดหุ่นเสียหน่อย เ้ากับน้องรีบทานเถอะ ทานให้หมดชามด้วย ส่วนพ่อของเ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะเข้าไปป้อนให้เอง”
กล่าวจบหลางกุ้ยตาน ก็ลุกขึ้นหยิบชามโจ๊กขึ้นมา ถือหายเข้าไปในห้อง เพื่อทำหน้าที่ป้อนอาหารให้ชายหนุ่มบนเตียง แทนเด็กชายตัวน้อย
“ท่านพี่ เราทานได้หมดนี้จริง ๆ หรือ”
หม่าเหม่ยอิงจับแขนเสื้อของพี่ชายเขย่า เพราะพี่ชายมัวแต่จ้องมองตามร่างอวบอ้วนของแม่เลี้ยงไป ไม่สนใจที่เด็กหญิงพูดเลยแม้แต่น้อย
“ท่านพี่”
หม่าเหวินฝู รู้สึกถึงแรงเขย่า จึงหันกลับมาสนใจเด็กหญิงตัวน้อยกับชามโจ๊กตรงหน้า พร้อมกับขบคิดในสิ่งที่น้องสาวเอ่ยถาม
ั้แ่ขึ้นมาจากน้ำ แม่เลี้ยงของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน ไหนจะเื่ที่นำเงินที่อุตส่าห์แอบซ่อนเอาไว้ไปซื้อยาให้ท่านพ่อจริง ๆ ไหนจะเื่ที่นางเลิกลงโทษพวกเขาที่แอบขโมยเงิน
บางทีนางอาจจะคิดได้อย่างที่พูดจริง ๆ ก็เป็ไปได้
“ทานเถอะ อาจไม่มีอะไรก็ได้” เด็กชายเอ่ยบอกน้องสาว ซึ่งหม่าเหม่ยอิง ก็รีบตักโจ๊กหมูคำโตใส่ปากเล็กอย่างไม่รอช้า หลังจากได้ลิ้มรสแล้ว สีหน้าเล็กก็แสดงออกถึงความสุข จนคนเป็พี่ชายถึงกลับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
“อร่อยมากเลยหรือ”
“เ้าค่ะ นี้เป็ครั้งแรก ที่ข้าได้กินข้าวแบบเต็มปากเต็มคำ ไหนจะเนื้อหมูแล้วก็ไข่อีก”
“อร่อยก็กินให้หมดชามนะ”
“เ้าค่ะ ข้าจะกินให้หมดเกลี้ยงเลย ท่านพี่ก็เหมือนกันนะเ้าคะ” เด็กหญิงกล่าวกับพี่ชายจบ ก็ลงมือตักโจ๊กหมูคำโต ๆ ใส่เข้าไปในปากเล็ก โดยไม่คิดจะพูดอะไรออกมาอีก
หม่าเหวินฝู ยกมือลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันมาจัดการโจ๊กหมูในชามของตนเอง
เป็โจ๊กหมู ที่อร่อยและอัดแน่นไปด้วยข้าว เนื้อหมู แล้วก็ไข่ไก่ ดูจากรสชาติ คงไม่ใช่ฝีมือของอาสะใภ้เล็กแน่ เพราะนางทำอาหารรสชาติไม่ค่อยอร่อยเท่าใดนัก
อย่าบอกนะว่าเป็ฝีมือแม่เลี้ยงของเขา ไม่รู้ว่านางกำลังวางแผนจะทำสิ่งใดอยู่กันแน่ ถึงได้ยอมปรับปรุงตัวเช่นนี้ เขายังไม่ควรจะไว้วางใจนางง่าย ๆ คงต้องคอยจับตาดู คอยสังเกตกันไปก่อน...
5K
![[BDSM] สุดเขตความปรารถนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1602075903_95695435.webp)
