ถือว่ายังดีที่ก่อนตายยังสำนึกได้ " นนท์พึมพำกวาดตามองยังฝูงชนโลกวิหค์ ที่ยืนมองยังร่างไร้ิญญาของเอ้อหลางอัน
" คุณชาย ท่านจะทำเช่นใดต่อ " ผู้ดูแลหอโอสถเอ่ยถาม
" ข้าจะอยู่ที่นี่สักพักเพื่อรอดูว่า ตระกูลของมันจะมาแก้แค้นรึไม่ " เหล่าผู้าุโของเมืองต่างพยักหน้า
" หลางอันตายแล้วรึ " ชายชราผมขาวโพลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" ผู้าุโสูงสุดขอรับ ข้าว่ายกกำลังไปทำลายโลกวิหค์ให้ราบเป็หน้ากลองดีกว่า " ชายชราส่ายหน้า
" เ้าคิดดีแล้วรึ หลางอันนั้นหยั่งรู้อักขระเทพได้สองตัวยังถูกสังหารได้ เ้าคิดว่า ผู้ที่สังหารหลางอันได้ต้องหยั่งรู้อักขระเทพกี่ตัวกัน " ชายชราเอ่ยขึ้น
" อย่างน้อยต้องหยั่งรู้อักขระเทพสามตัว จึงจะสังหารหลางอันได้ แล้วพวกเ้าจะเอาสิ่งใดไปสู้ " ชายวัยกลางคนสงบลงในทันใด
" เราจะทำเช่นไรดี " เหล่าผู้าุโที่เหลือต่างครุ่นคิด
" มันคงไม่มาแล้ว " นนท์พึมพำ เร่งไปยังท่าเทียบเรือเหาะ แล้วบังคับเรือเหาะไปยังโลกวิหคเพลิง
" นี่รึตระกูลเอ้อ " นนท์ยืนอยู่หน้าตระกูลเอ้อ นนท์วาดมือเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปภายในตระกูล
" เ้าเป็ผู้ใด " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าเพียงอยากมาพูดคุย " นนท์เดินไปยังเก้าอี้รับแขก
" เ้าไปตามผู้าุโสูงสุดของพวกเ้าออกมา " นนท์เอ่ยขึ้น
" เ้าเป็ผู้ใด " ชายวัยกลางคนะโถาม
" ข้าบอกให้เ้าทำสิ่งใดเ้าจงเร่งไปทำเถิด " นนท์จ้องตาของชายผู้นั้น
" ข ข ขอรับ " ชายผู้นั้นลนลานเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว
" พ่อหนุ่มเ้ามีอันใดกับข้ารึ " นนท์มองยังร่างชรา
" ผู้เฒ่า ข้ามาที่นี่เพื่อที่จะพูดคุยเื่ของเอ้อหลางอัน " เหล่าผู้าุโต่างบันดาลโทษะผสานอักขระเทพฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " นนท์วาดมือที
" แว่บ " ปรานสังหารระดับสองอักขระหายวับไป
" พวกเ้าต้อนรับแขกเช่นนี้รึ " นนท์เอ่ยถาม
เหล่าผู้าุโทั้งหลายต่างแข็งค้าง นอกจากจะมิเป็ไรแล้ว เพียงมือเดียวยังสลายปรานสังหารระดับสองอักขระได้
" พ่อหนุ่ม ข้าต้องขออภัยแทนคนเหล่านี้ด้วย " ชายชราประสานสองมือให้นนท์ นนท์พยักหน้า
" เื่ที่เอ้อหลางอันไปปล้นและสังหารผู้คนมากมายยังโลกวิหค์นั้น " นนท์จ้องดูท่าทีของเหล่าชายชรา
" แท้จริงแล้วเื่นี้ข้าก็มิได้อยากจะสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยว " นนท์เอ่ยขึ้น
" แต่เป็เพราะเอ้อหลางอันได้บุกไปยังโลกของข้า หมาย่ชิงศิลานทีเทพข้าจึงต้องยุ่งเกี่ยวอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ " นนท์มองยังเหล่าชายชรา
เหล่าผู้าุโต่างหน้าซีดตามกัน
" ในความทรงจำของเอ้อหลางอัน มีพวกท่านเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเื่นี้ " นนท์ยกยิ้ม
" ดีที่พวกท่านหลายคนในที่นี้ได้ทำการทักท้วงเอ้อหลางอัน ถึงเื่บุกไปแย่งชิงสมบัติของโลกอื่น ทำให้ข้ารู้สึกว่าพวกท่านได้ทำการทักท้วงสุดกำลังแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ดี วันนี้ข้าจึงมาที่นี่เพื่อพูดคุยกับทุกท่าน " นนท์ยกยิ้ม
" ข้ารู้ว่าพวกท่านนั้นเจ็บแค้นที่เอ้อหลางอันถูกสังหาร แต่พวกท่านรู้รึไม่ว่าเอ้อหลางอันตายเพราะอะไร " นนท์กวาดตามองยังเหล่าผู้าุโ
" เอ้อหลางอันตายเพราะปล้นชิงและสังหารผู้คนมากมาย โทษตายก็สมควรแล้ว " แววตาอาฆาตฉายออกมาจากเหล่าผู้าุโ จิตสังหารแผดเผาห้วงมิติจนนนท์รับรู้ได้
" พวกท่านเจ็บแค้นรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม ร่างของเหล่าผู้าุโสั่นสะท้านเพราะโทษะที่พุ่งพล่าน
" แล้วพวกท่านคิดว่า ครอบครัวของคนที่ตายด้วยน้ำมือของเอ้อหลางอันจะเจ็บแค้นรึไม่ " นนท์ยกยิ้ม
" หรือผู้ที่เจ็บแค้นนั้นเป็ได้แค่ฝ่ายของเ้า ฝ่ายอื่นจะตกตายไปมากมายเท่าใดก็มิมีสิทธิ์เจ็บแค้นเช่นนั้นรึ " นนท์กวาดตามองยังเหล่าผู้าุโ
" ใช่ พวกมันนั้นต่ำต้อยนัก พวกมันมิมีสิทธิ์เจ็บแค้น " ผู้าุโผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
" หากพวกเ้าคิดเช่นนี้ ข้าคงมิมีสิ่งใดต้องพูดแล้ว " นนท์ส่ายหน้า แล้ววาดมือกวาดเหล่าผู้าุโมาอยู่รวมกัน นนท์หลับตา
" วิ้ง " ร่างทองพลันปรากฎ
" อักขระเทพสิบสองตัว " เหล่าชายชราทั้งหลายต่างขาสั่นบางคนทิ้งเข่าทั้งสองข้างลงที่พื้น
" ที่ข้ามาพูดคุยกับพวกเ้าก็หวังให้พวกเ้าล้มเลิกความตั้งใจที่คิดจะแก้แค้น แต่เมื่อข้าเห็นท่าทีของพวกเ้าเช่นนี้ " นนท์ส่ายหน้า
" ในใจของพวกเ้ามีแต่การแก้แค้น และมิให้อภัยแก่ผู้ใด " เหล่าชายชราต่งพากันคุกเข่าลงที่พื้น
" แทนที่พวกเ้าจะคิดได้ว่าที่เอ้อหลางอันตายเพราะสิ่งที่มันทำ แต่พวกเ้ากลับมิคิด พวกเ้ากลับคิดหาหนทางที่จะแก้แค้น " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" หากเป็เช่นนี้คงมิมีอันใดให้ต้องพูดกัน " นนท์กวาดตามองยังเหล่าชายชราที่เหงื่อกาฬหลั่งริน
" แต่ขัาก็ยังจะทำตามคำขอสุดท้ายก่อนตายของเอ้อหลางอัน คือให้ข้านั้นเมตตาต่อพวกเ้า " นนท์ส่งวงแหวนแห่งเต๋าเข้าครอบร่างของชายราทั้งหมดไว้ แล้วกลั่นปรานสรรพสิ่งจากแก่นต้นกำเนิด
" ข้าได้ทำตามคำขอของเอ้อหลางอันแล้ว และข้ามิมีอันใดติดค้างกับมันอีก " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" ข้าได้แต่หวังว่าพวกเ้าทุกคนจะคิดได้ " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าลืมไปอีกอย่างหนึ่ง เื่การแก้แค้นของโลกวิหค์นั้น ข้าจะมิยุ่งเกี่ยว " เหล่าชายชราต่างพยักหน้า
" แต่หากพวกเ้าส่งทัพบุกไปยังโลกของข้าอีกครา เมื่อนั้นข้าจะกลับมา ล้าง บาง พวก เ้า ให้ สิ้น " น้ำเสียงที่เนิ่บนาบแต่หนักแน่นแทงเสียดหัวใจของเหล่าชายชรา นนท์กลับคืนสู่ร่างเดิมแล้วออกจากตระกูลเอ้อ
" เดินเล่นดีกว่า " นนท์เดินเที่ยวชมเมืองวิหคเพลิงอยูนานราวสองชั่วยามจึงจากไป
" พระผู้สร้างขอรับ " นนท์ส่งเสียงทางจิต
" เ้าคงอยากรู้สินะว่าภารกิจสำเร็จแล้วจะทำเช่นไร " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะให้รางวัลเ้า เ้าจะได้ไปยังแดนเทพหนึ่งเดือน " นนท์ฉีกยิ้มในทันที
" ขอบคุณพระผู้สร้าง " นนท์คิดถึงสิ่งที่ต้องทำยังแดนเทพ
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ " นนท์พยักหน้าให้ทหารยาม
" ศิษย์จากโลกอื่นมาแล้วรึ " นนท์เอ่ยถามเ้าสำนัก
" มาแล้วขอรับ " นนท์พยักหน้า
" ข้าขอเวลาอีกสิบวัน " นนท์กลับยังตำหนักของตน
นนท์เร่งจัดการเื่ราวทุกอย่างแล้วเสร็จ จึงออกเดินทางไปยังสำนักจักรพรรดิ์เพื่อรับศิษย์ แล้วเร่งไปยังแดนโกลาหลเมฆาในทันที
" ผู้มาเยือนจ่ายหินปรานสรรพสิ่งคนละพันชั่ง " นนท์พยักหน้ายื่นหินปรานให้กับทหารยาม แล้วเร่งไปยังวิหารสีขาว
เหล่าศิษย์พลันแตกตื่นที่จะได้เดินทางไกลแสนไกลไปยังดินแดนที่ตนใฝ่ฝันไว้ นนท์ยกยิ้มให้กับเด็กๆ " ไปกันเถอะ "
" ผู้ที่จะเข้าเสี่ยงโชควาสนาของตน จ่ายหินปรานสรรพสิ่งคนละร้อยชั่ง " นนท์ยื่นหินปรานให้ไป
" ครืน " ประตูั์เปิดออก นนท์พยักหน้าให้เหล่าศิษย์เดินเข้าไปภายในวิหารสีขาว
" ผู้าุโตรวจสอบเหล่าศิษย์ " เหล่าผู้าุโเร่งตรวจสอบศิษย์
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ ศิษย์อยู่ครบขอรับ " นนท์พยักหน้า
" ขึ้นไปที่เรือเหาะลำนั้น " นนท์ทะยานร่างไปยังเรือเหาะ ในใจพลันตื่นเต้นมิหยุด
" ในที่สุดก็ขึ้นเรือเหาะได้แล้ว " นนท์พึมพำ
" พ่อหนุ่มจงจำไว้เพียงหนึ่งเดือน " นนท์พยักหน้าช้าๆ
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ พวกเราได้ยินมาว่า ท่านถูกบางสิ่งกีดกันมิให้ขึ้นเรือเหาะ แต่ครานี้ท่านขึ้นได้ " นนท์พยักหน้า
" ผู้าุโ จริงอย่างที่ท่านพูด แต่ครานี้พิเศษข้าไปได้เพียงเดือนเดียว ข้าก็ต้องกลับแล้ว " เหล่าผู้าุโต่างพยักหน้า
" ครืน " เรือเหาะล่องลอยเข้าในอุโมงค์มิติแล้วพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
" เร็วจริงๆ ที่แดนเทพน่าจะมีขาย " นนท์พึมพำ
นนท์กวาดตามองยังกลุ่มดาวต่างๆที่เรือเหาะแล่นผ่าน พลางจดจำลักษณะของดวงดาวไว้
" แสงนั่นน่าจะเป็ปลายอุโมงค์มิติ " ผู้าุโท่านหนึ่งชี้ไปยังจุดแสงสีขาว
" แว่บ " ร่างของผู้คนบนเรือเหาะถูกพามายังแท่นค่ายกลเคลื่อนย้าย
" แดนเทพรึ " นนท์กวาดตามองรอบ
" เหมือนในมายาที่พระผู้สร้างให้ดูเลย " นนท์คิดในใจ
" ปรานเทพเป็เช่นนี้รึ " นนท์ถึงกับขนลุก
" พวกจ้าออกจากแท่นเคลื่อนย้ายได้แล้ว " นนท์พยักหน้าแล้วเดินไปออกจากแท่นเคลื่อนย้าย
" เหตุใดจึงมิมีผู้ใดมารับ " นนท์พึมพำ กวาดตามองทั่ว
" น่าแปลก " เหล่าผู้าุโต่างงุนงง
" หมาป่าข้ามาแล้ว ภรรายาข้าทั้งหลายข้ามาแล้ว สหายข้าข้ามาแล้ว " นนท์ส่งเสียงทางหยกสื่อสาร
" ไอ้หนู ไอ้หนูมาแล้ว " หมาป่าและเหล่าสหายต่างเร่งไปยังแท่นค่ายกลเคลื่อนย้าย
" ไอ้หนู " หมาป่าร่างขาวะโขี่คอของนนท์ในทันทีที่เห็นหน้า ทั้งเหล่าภรรยาต่างหลั่งน้ำตาอาบแก้มสวย นนท์ฉีกยิ้มอย่างมีความสุข
" ไปกันเถอะ " นนท์เอ่ยขึ้น
" ไอ้หนู ถึงแล้ว " หมาป่าชี้นิ้วยังตำหนัก นนท์มองยังแนวป่าที่อยู่ไกลออกไปราวสิบลี้
" คารวะท่านเ้าสำนักใหญ่ " นนท์พยักหน้าให้กับเหล่าศิษย์
" ศิษย์พี่ใหญ่ท่านมาแล้ว " นนท์ยกยิ้มให้กับสมุนทั้งหก
" ฉลอง " แล้วงานรื่นเริงก็เริ่มขึ้น
หลังจากดื่มกินกันเต็มที่ ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับยังห้องของตน
" สามี,ท่านพี่ " นนท์กระโจนเข้าจัดการเหล่าภรรยาอยู่นานจนัน้อยสิ้นฤทธิ์ในร่องสวยของหลันอิงเย่
" ไอ้หนู " หมาป่าร่างทองยื่นมือของมันออกมา
" เ้านี่ นี่คือหญ้าแสงเทพเอาไว้เร่งการหยั่งรู้อักขระเทพ นี่คือหญ้าจิตพิสุทธิ์เอาไว้ขัดเกลาดวงจิตเทวะ " หมาป่าตาโตกระโจนเข้าหาแหวนนมิติของมันทันที
" หมาป่า เ้าจำได้รึไม่ว่าเกิดเื่อันใดกับพวกจ้าและตระกูลซา " หมาป่ามันแยกเขี้ยวใส่
" ไอ้ตระกูลชั่วนั่นรึ " หมาป่าแสยะยิ้ม
" ครานั้นข้าได้ข่าวว่าขื่อของเ้าขึ้นเป็อันดับที่หนึ่งนอกแดนเทพ พวกข้าตื่นเต้นเป็ยิ่งนัก จึงได้เร่งไปดูยังจิตทัศนะแห่งแดนเทพ " นนท์จ้องมองยังหมาป่า
" แต่เมื่อพวกข้าไปถึง ข้าได้ยินพวกนั้นซุบซิบกันเกี่ยวกับเ้า ข้าจึงออกสืบข่าวอยู่พักใหญ่จนได้รู้ว่า พวกนั้นได้ว่าจ้างสำนักเบญจธาตุให้ไปสังหารเ้า ข้าจึงไปแจ้งยังจิตทัศนะแห่งแดนเทพ หลังจากนั้นก็เป็อย่างที่เห็น มิได้ออกจากแดนเทพหมื่นปี " นนท์พยักหน้า
" ไอ้หนูเหตุใดเ้าจึงรู้เื่นี้ " หมาป่าให้สงสัยเป็ยิ่งนัก
" พระผู้สร้าง " เหล่าสหายต่างพยักหน้า
" เ้ารู้ที่ตั้งของพวกมันรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" ข้ารู้เ้าคิดเช่นไร " หมาป่ายกยิ้มอย่างชั่วร้าย
" พ่อหนุ่ม แดนเทพนั้นมีกฎ ห้ามเ้ากระทำสิ่งใด " นนท์พยักหน้า
" หมาป่ามิได้ " หมาป่าทำหน้านิ่ว
" เหตุใดรึ " เอี้ยชิงเอ่ยถาม
" พระผู้สร้างมิยินยอม " เหล่าสหายต่างพยักหน้า
" ไอ้หนู ลานประลอง " นนท์ยกยิ้ม
" พ่อหนุ่ม เ้ามิได้เป็ศิษย์ของแดนเทพ เ้ามิสามารถกระทำการท้าประลองศิษย์ของแดนเทพได้ " นนท์ถึงกับพ่นลมออกจมูก
" พระผู้สร้างบอกว่าข้ามิใช่ศิษย์ของแดนเทพ ข้าจึงมิสามารถท้าประลองกับศิษย์ของแดนเทพได้ " หมาป่าทำหน้ามุ่ยในทันที
" ช่างมันเถอะแล้วค่อยจัดการพวกมันทีหลัง " เหล่าสหายต่างพยักหน้า
" ข้าจะสร้างสำนักขึ้นที่นี่ " เหล่าสหายต่างพยักหน้า
" เวลานี้ เรามีศิษย์อยู่ที่นี่มากนัก " เอี้ยชิงเอ่ยขึ้น
" ก่อนอื่นคงต้องสร้างตำหนักแยกให้เป็สัดส่วน ที่ตั้งของตำหนัก เราใช้ที่บริเวณใดก็ได้ใช่รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" เท่าที่ข้ารู้ทำได้ " หยางฟงเอ่ยขึ้น
" เอาล่ะ ไปดูที่ป่าที่ข้ามองไว้ั้แ่แรกก่อน " นนท์เร่งไปยังป่า
" ไอ้หนู เ้าติดใจอันใดกับป่านี้ " หมาป่าเอ่ยถาม
" เ้ามิรู้ ป่านี้ของดีอยู่ข้างล่าง " นนท์เดินเข้าไปในป่าอย่างเชื่องช้า กวาดตามองทั่ว
" ตรงนี้ " นนท์วาดมือแยกผืนดินออก
" ไอ้หนูเส้นปรานอันใด " หมาป่าตกตะลึง
" พระผู้สร้างขอรับ นี่คือเส้นปรานอันใด " นนท์ส่งเสียงทางจิต
" นี่คือเส้นปรานัจักรวาล " นนท์พยักหน้า
" มันคือเส้นปรานัจักรวาล " หมาป่าพลันแตกตื่น
" ข้าจะตั้งสำนักที่ตรงนี้ พวกเ้าไปหาแร่ทองนทีให้ข้าที " นนท์เอ่ย
" เ้ามิต้องกังวลข้าเตรียมไว้ให้เ้าแล้ว " หมาป่ายื่นแร่ทองนทีให้
นนท์เริ่มทำการหลอมแร่ทองนทีสร้างตำหนักหลังเล็กใหญ่มากมายนับมิท้วน
" พวกเ้าทุกคนฟัง จะมีปรานัะเิออกมา ขอให้พวกเ้าเร่งดูดซับปรานนั่นไว้ และผนึกมันไว้อย่าได้รีบร้อนทะลวงขั้นพลัง " เหล่าศิษย์ต่างพยักหน้า
นนท์ส่งพลังไปยังศิลานทีเทพที่ฝังไว้ที่หัวของเส้นปรานัทั้งห้าเส้น
" ตูม " ปรานัะเิพลังมหาศาลออกมา ทั้งปรานเทพยังพวยพุ่งทะยานเกินหยั่งถึง นนท์พยักหน้า
นนท์ทะยานร่างออกตรวจสอบรอบสำนัก " ใหญ่จริงๆ " นนท์กวาดตามองทั่ว
" แนวรั้วราวพันลี้ได้ " นนท์พึมพำ
" ไอ้หนู ข้าอยากไดู้เา " นนท์ส่ายหน้า
" ข้าลองทำแล้ว ทำมิได้ " หมาป่าพ่นลมออกจมูก
" เหล่าผู้าุโ แยกย้ายไปยังตำหนักของตนเถิด " นนท์พยักหน้าให้กับเหล่าผู้อาวุโและศิษย์
เหล่าผู้าุโต่างทะยอยไปยังตำหนักของตน
" ภายในตำหนักกลับมีห้วงมิติซ่อนอยู่ภายใน ทั้งในห้วงมิติปรานัและปรานเทพยังเข้มข้นกว่าข้างนอก " เหล่าศิษย์ต่างเร่งเข้าจับจองตำหนักของตน
" ท่านพี่ เย่เอ๋อร์อยากเห็นร่างทองของท่าน " นนท์ยกยิ้มแล้วผสานอักขระเทพ
" วิ้ง " ร่างทองพลันปรากฎขึ้น เหล่าภรรยาต่างยกยิ้มแล้วผสานร่างของตนเข้ากับอักขระเทพ
" สามี พวกข้ายังมิเคยหลับนอนกับร่างทองของท่าน " นนท์ทะยานร่างเข้าจัดการเหล่าภรรยาร่างทองอย่างดุเดือดยาวนานจนัน้อยกายทองสิ้นฤทธิ์ในร่องสวยของหลางจี้เสวี่ย
" พวกเ้าทุกคน จงออกไปจากที่นี่ " เสียงกึกก้องดังขึ้นในยามเช้า
1K
![[GrimHunt] สมรภูมินักล่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1586669526_59206856.webp)
