เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
การพักผ่อนตลอดคืน มิได้ทำให้จิตสังหารในแววตาของหหลี่ชิงเหลียนลดทอนลงแม้แต่น้อย กลับเปรียบดั่งทะเลลึกที่ถูกน้ำแข็งปกคลุม ยิ่งเก็บงำ ยิ่งอันตราย
เขาทานเสบียงแห้งอย่างง่ายๆ แล้วมาถึงลานยุทธ์ก่อนเวลา ต่างจากความวุ่นวายในรอบคัดเลือกภายนอกเมื่อวาน รอบชิงชนะเลิศในวันนี้จัดขึ้นบนเวทีประลองหลักขนาดมหึมาที่ปูด้วยหยกขาวทั้งก้อน ณ ใจกลางลาน ที่นั่งผู้ชมรอบเวทียิ่งดูโอ่อ่าอลังการ และบัดนี้ก็เต็มจนไร้ที่ว่าง
บุคคลที่มีหน้ามีตาในเมืองหยางโจวแทบทุกคน ล้วนมาถึงกันพร้อมหน้าแล้ว
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน ไม่จอแจเหมือนเมื่อวาน กลับแฝงไปด้วยความคาดหวังที่กดดัน สายตาของพวกเขา แทบทั้งหมดจับจ้องไปที่บุคคลสำคัญสองคนที่กำลังจะขึ้นเวที
หนึ่งคือบุตร์ผู้เป็ความภาคภูมิใจของท้องถิ่นหยางโจว คุณชายใหญ่ตระกูลหวัง หวังหลิน
อีกหนึ่ง คือเด็กหนุ่มลึกลับที่กวาดล้างรอบนอกด้วยท่วงท่าดุจอัสนีบาตโดยมิได้ชักกระบี่แม้แต่ครั้งเดียวเมื่อวาน กระโจนจากคนไร้ชื่อเสียงขึ้นมาเป็ม้ามืดตัวใหญ่ที่สุด หหลี่ชิงเหลียน
ท่ามกลางความอึกทึก หวังหลินก็มาถึง วันนี้เขาเปลี่ยนจากความจองหองเมื่อวาน สวมชุดนักสู้สีดำทะมัดทะแมง ดูสุขุมขึ้นมาก เดินตรงไปข้างเวทีแล้วเริ่มหลับตาปรับลมปราณ ในมือกระชับ 'กระบี่ชิวสุ่ย' ที่เลื่องชื่อลือชาไปทั่วเจียงหนาน
บิดาของเขา ประมุขตระกูลหวังนามว่าหวังซื่อเต๋อ นั่งสงบนิ่งอยู่บนที่นั่งกรรมการ สีหน้าเรียบเฉย แต่สายตาอำมหิตที่กวาดมองลงไปด้านล่างเป็ครั้งคราว เปิดเผยความไม่สงบในจิตใจของเขา
ไม่ไกลจากข้างกายเขา ประธานสมาคมการค้าเจียงหนาน ชายวัยกลางคนผู้คาดเอวด้วยป้ายคำสั่งเหล็กดำ ยังคงมีท่าทีสุภาพอ่อนโยนเช่นเดิม ประคองถ้วยชา ราวกับกำลังชมละครฉากหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับตน
ใต้ร่มไผ่เขียวในมุมเงียบสงบ ดรุณีสวมหมวกผ้าจ้าวหลิงเอ๋อร์เอ่ยถามเสียงเบา "ลุงสวี ท่านว่าวันนี้เขาจะชักกระบี่หรือไม่?"
แววตาของบ่าวชราลุงสวีฉายแววเคร่งเครียดวูบหนึ่ง "หากคู่ต่อสู้คือหวังหลิน เกรงว่าคงต้องชักกระบี่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่า คุณชายหลี่ผู้นี้ หลังชักกระบี่แล้ว จะสำแดงเดชได้เพียงใด?"
"โหม่ง—"
เสียงฆ้องยาวนานกังวาน ประกาศการเริ่มต้นของศึกตัดสิน
"รอบชิงชนะเลิศคู่แรก! หวังหลิน ปะทะ หหลี่ชิงเหลียน!"
หวังหลินลืมตาโพลง ะโขึ้นเวที กระบี่ยาวในมือชี้ตรง เล็งไปยังหหลี่ชิงเหลียนที่เดินเนิบนาบเข้ามาจากระยะไกล ร่างกายแผ่รังสีแห่งกระบี่ที่คมกล้าไม่อาจต้านทาน
หหลี่ชิงเหลียนยังคงสวมชุดเขียวซีดจางชุดเดิม ยังคงใช้ฝักกระบี่ไม้เป็อาวุธ ก้าวขึ้นสู่เวทีที่จับจ้องด้วยสายตานับหมื่นทีละก้าว
"เริ่มได้!"
เสียงกรรมการยังไม่ทันขาดคำ หวังหลินก็ขยับ! เผชิญหน้ากับท่าเริ่มต้นที่ดูงดงามตระการตาในสายตาผู้อื่น แววตาของหหลี่ชิงเหลียนกลับสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ ไม่เกิดระลอกคลื่นแม้เพียงครึ่งส่วน
เท้าของเขามิได้ขยับ เพียงข้อมือยกขึ้นเล็กน้อย
ฝักกระบี่ไม้ออกตัวทีหลังแต่ถึงก่อน จี้ ปัด และชักนำไปเบื้องหน้าอย่างตามใจ
"ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!"
เสียงใสสามคราดุจไข่มุกร่วงลงจานหยก ดอกไม้กระบี่อันดุดันสามดอกนั้น ก็พลันแตกสลายไร้รูป ดั่งปุยนุ่นที่ถูกลมพายุพัดกระเจิง
ผ่อนคลายสบายอารมณ์ ราวกับเพียงปัดฝุ่นผงออกจากไหล่
หวังหลินสีหน้าเคร่งขรึม คาดไม่ถึงว่าการโจมตีที่มั่นใจว่าจะได้ผลกลับถูกสลายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาคำรามต่ำ ไม่เก็บออมฝีมืออีกต่อไป เพลงกระบี่ของ 'กระบี่ชิวสุ่ย' ในมือพลันเปลี่ยนแปร! แสงกระบี่ะเิออก กลายเป็ตาข่ายกระบี่ที่ถักทอแ่าและเจิดจรัส ดุจปรอทไหลลงดิน แทรกซึมทุกรูขุมขน ครอบคลุมจุดตายทั่วร่างของหหลี่ชิงเหลียนจนหมดสิ้น
บนเวทีประลอง ชั่วพริบตานั้นเหลือเพียงแสงกระบี่ระยิบระยับ แทบมองไม่เห็นเงาคน
ในสายตาของผู้ชม หหลี่ชิงเหลียนเปรียบเสมือนเรือน้อยลำหนึ่งกลางพายุฝนกระหน่ำ โคลงเคลงไปมาในตาข่ายกระบี่ ปัดป้องอย่างทุลักทุเล ดูเหมือนจะถูกแสงกระบี่ฉีกกระชากเป็ชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ
"ข้าบอกแล้วไง! เ้าเด็กนี่เมื่อวานแค่โชคดี! ภายใต้กระบี่ของคุณชายหวัง มันไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้!"
"จบกัน ตำนานม้ามืดนี้ ถึงคราวสิ้นสุดแล้ว!"
ทิศทางลมบนที่นั่งผู้ชมกลับตาลปัตรในทันที
บนที่นั่งกรรมการ มุมปากที่เม้มแน่นของหวังซื่อเต๋อ ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มที่สังเกตได้ยากออกมา แม้แต่ท่านประธานสมาคมผู้นั้น ก็พยักหน้าอย่างชื่นชม ดูเหมือนจะพอใจในการแสดงออกของหวังหลินเป็อย่างมาก
ทว่า ในมุมที่ไม่มีใครสนใจ คิ้วของจ้าวหลิงเอ๋อร์กลับขมวดแน่น
"ไม่ถูกต้อง..." นางพึมพำเสียงเบา
ลุงสวีรับคำ "ขอรับ คุณหนู เขามิได้ถูกกดดัน เขากำลัง... ดู"
ในขณะเดียวกัน
ใจกลางตาข่ายกระบี่ ในมุมมองของหหลี่ชิงเหลียน กลับเป็ภาพคนละเื่
ตาข่ายกระบี่ที่ดูบ้าคลั่งตรงหน้านี้ ในสายตาของเขา เป็เพียงการเล่นปาหี่ที่มีช่องโหว่เต็มไปหมด วิถีของแสงกระบี่ทุกสาย การเปลี่ยนแรงทุกครั้ง ล้วนสะท้อนชัดอยู่ในใจอันว่างเปล่าของเขา
"ภายนอกสุกใสดั่งทองหยก ภายในเน่าเฟะดั่งปุยนุ่น"
หหลี่ชิงเหลียนลงความเห็นในใจ
เพลงกระบี่นี้ มุ่งเน้นเพียงความสวยงามของกระบวนท่า แต่สูญเสีย "รากฐาน" ที่กระบี่พึงมี การออกแรงลอยๆ ลมปราณไม่มั่นคง ดุจสร้างหอคอยบนผืนทราย ดูสูงใหญ่ ทว่าเพียงผลักเบาๆ ก็ล้มครืน
เขาคร้านที่จะเป็ฝ่ายรุกทำลายด้วยซ้ำ เพียงโบกฝักกระบี่ไปมาอย่างส่งๆ การปัดป้องทุกครั้ง ล้วนจี้ลงไปที่จุดที่กระบวนท่าของอีกฝ่ายอ่อนแรงที่สุดและน่าอึดอัดที่สุดอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
การปัดป้องที่ดูทุลักทุเล แท้จริงแล้วคือการปั่นหัวที่เหนือชั้นที่สุด
สิ่งที่เขา้า มิใช่การเอาชนะหวังหลินอย่างง่ายดาย สิ่งที่เขา้า คือรอให้ถึงจุดสูงสุดที่อีกฝ่ายลำพองใจที่สุดและบ้าคลั่งที่สุด แล้วจึงทุบทำลายทุกสิ่งที่มันสร้างขึ้นกับมือ ให้แหลกละเอียด
นี่ จึงจะเป็การฆ่าให้ตายทั้งเป็อย่างแท้จริง
หวังหลินโจมตีไม่สำเร็จอยู่นาน ในใจบังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ! เขาเดิมคิดว่าเพลงกระบี่ที่ทุ่มสุดตัวชุดนี้ เพียงพอที่จะสังหารอีกฝ่ายได้ภายในสิบกระบวนท่า แต่บัดนี้สามสิบกระบวนท่าผ่านไป อีกฝ่ายยังคง "รอดตายไปวันๆ" อยู่ในตาข่ายกระบี่ของตน ความรู้สึกนั้น เหมือนดาบวิเศษที่ฟันแทงไม่เข้า กลับกำลังฟันก้อนฝ้ายที่ลื่นไหล ออกแรงทุกที่ แต่ก็วูบโหว่ทุกที่!
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ชมรอบข้างเปลี่ยนไปอีกครั้ง คำชมเชยกลายเป็ความกังขา ความกังขานี้ เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในศักดิ์ศรีของหวังหลิน
"บัดซบ!"
หวังหลินคำรามลั่น ในที่สุดก็ไม่ยินดีจะยื้อเวลาอีกต่อไป เขากระชากตัวถอยหลัง ควักขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกจากอกเสื้อ เทโอสถสีแดงเืในนั้นกลืนลงไปคำเดียว!
"ผงเดือดโลหิต!" ผู้ที่รู้จักของดีด้านล่างอุทานด้วยความใ
โอสถลงท้อง ิัของหวังหลินเปลี่ยนเป็สีแดงก่ำด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น ไอสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากกลางกระหม่อมของเขา 'กระบี่ชิวสุ่ย' ในมือ ตัวกระบี่ก็ราวกับถูกย้อมด้วยเื เปล่งแสงสีแดงอันน่าสยดสยองออกมา
"หหลี่ชิงเหลียน! ได้ตายภายใต้กระบวนท่านี้ของข้า นับเป็เกียรติของเ้า!"
เสียงของหวังหลินกลายเป็แหบพร่าและบ้าคลั่ง เขาถ่ายเทกำลังภายในทั่วร่างลงสู่กระบี่เดียว คนและกระบี่ราวกับหลอมรวมเป็หนึ่ง กลายเป็คลื่นั์สีเือันเกรี้ยวกราด ม้วนตัวเข้าใส่หหลี่ชิงเหลียน!
"ผ่าคลื่นคลั่ง!"
นี่คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเพลงกระบี่ตระกูลหวัง! และเป็การโจมตีที่เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง!
เผชิญหน้ากับอานุภาพกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่ราวกับจะผ่าเวทีทั้งเวทีเป็สองส่วนนี้ ทุกคนล้วนคิดว่า เขาต้องถอย ต้องหลบ
แต่เขาไม่ทำ
ในชั่วขณะที่คลื่นคลั่งสีเืนั้นกำลังจะถึงตัว หหลี่ชิงเหลียนก็ขยับในที่สุด
เขาไม่ถอยกลับรุก สวนทางกับอานุภาพกระบี่ ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
จากนั้น เขาก็ยื่นฝักกระบี่ในมือออกไป
ฝักกระบี่ไม้โบราณเล่มนั้น ทะลุผ่านตาข่ายกระบี่สีเืที่ซ้อนทับกันเป็ชั้นๆ และดูไร้ช่องโหว่นั้น ด้วยมุมที่เหลือเชื่อ แล้วจี้ลงเบาๆ บนข้อมือที่ถือกระบี่ของหวังหลิน
"ปึก"
เสียงเบาๆ ดังขึ้น เหมือนเคาะลงบนหนังสัตว์ผุๆ
จากนั้น ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
คลื่นคลั่งสีเืที่มิอาจต้านทานนั้น ดุจลูกโป่งที่ถูกเจาะแตก สลายหายไปในพริบตา แสงสีแดงอันน่าสยดสยองบนร่างของหวังหลินก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวซีดดุจกระดาษ
"เคร้ง"
'กระบี่ชิวสุ่ย' ที่เลื่องชื่อทั่วเจียงหนาน หลุดมือกระเด็นออกไป กลิ้งบนพื้นหลายตลบ อัญมณีแตกละเอียด
ส่วนฝักกระบี่ไม้ของหหลี่ชิงเหลียน ได้หยุดนิ่งอย่างมั่นคงที่หน้าลำคอของหวังหลินห่างเพียงสามนิ้ว ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ผลแพ้ชนะถูกตัดสินแล้ว
ทั่วทั้งลานเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่ว่าจะเป็ผู้ชมที่ชอบซ้ำเติม หรือผู้สนับสนุนที่มั่นใจในตัวหวังหลิน บัดนี้ล้วนเหมือนถูกคนบีบคอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หวังหลินมองดูฝักกระบี่ที่หยุดอยู่หน้าคอตัวเองอย่างเหม่อลอย แล้วก้มลงมองสองมือที่ว่างเปล่าของตน แววตาเปี่ยมไปด้วยความสับสนและแตกสลาย
หหลี่ชิงเหลียนดึงฝักกระบี่กลับมา ปรายตามองหวังหลินที่ขวัญหนีดีฝ่อแวบหนึ่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
"เมื่อวานข้าบอกแล้ว"
"ที่เอวเ้า คือของเล่น"
"ในมือข้า คืออาวุธสังหาร"
กล่าวจบ เขาไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่ายอีกเลย หันกาย สายตามองข้ามทั้งลาน ตกลงตรงๆ ที่ที่นั่งกรรมการ บนใบหน้าของหวังซื่อเต๋อที่บิดเบี้ยวเพราะความโกรธแค้นและความอัปยศถึงขีดสุด
ทันใดนั้น เขาละสายตากลับมา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีที่มาช้าแต่ดังกึกก้องดั่งคลื่นั์ เดินลงจากเวทีอย่างสงบ
เกียรติยศของผู้ชนะ เสียงเชียร์ของชาวบ้าน สำหรับเขาแล้ว ไร้ความหมาย การล่าของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ในขณะที่เขาเดินผ่านเงาที่ร่มไผ่เขียวทอดลงมา ฝีเท้าของเขาไม่มีชะงักแม้แต่น้อย สายตาดูเหมือนกวาดมองอย่างส่งๆ
สบเข้ากับดวงตาที่เปี่ยมด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวาของบ่าวชราลุงสวีใต้ร่มนั้นพอดี
หัวใจลุงสวีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาดูออกแล้ว! เด็กหนุ่มผู้นี้เมื่อครู่มิได้กำลังตั้งรับ เขากำลัง "ดู" กำลัง "เล่น" กำลัง "ปั่นหัว"!
และหหลี่ชิงเหลียน ก็เห็นความเข้าใจนั้นในแววตาอีกฝ่ายเช่นกัน มุมปากเขายกขึ้นเป็รอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น แววตานั้นลึกล้ำ ราวกับกำลังบอกว่า "เ้าดูออกหรือ? น่าสนใจนี่"
สายตานั้น ทำให้ลุงสวีผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก กลับรู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
6K
