ระบบพารวย

เกมแรกของการพนันคือการเดินหมากบนกระดานฝ่ายไหนจะชนะก็ขึ้นอยู่กับคนพูดบอกให้คนเล่นตามในสิ่งที่จนพูดแต่น่าเสียดายที่บังเอิญว่าเป็นเกมที่นางถนัดหากจะเอาชนะนางก็คงยากหน่อย ขนาดสหายคนสนิทยังต้องยอมวางมือเพราะไม่อาจเอาชนะนางได้

“ข้าชนะแล้ว”

“มันพึ่งจะเริ่มเจ้าอย่าได้ใจนัก”

หึ! เดี๋ยวเจ้าจะร้องไห้กลับบ้านไม่ถูกหรอก นางอุษาหวังดีเตือนด้วยความเป็นห่วงกลัวจะมีคนร้องไห้งอแงในบ่อนจนต้องเดือดร้อนผู้อื่นเอาได้

ผ่านมาห้าเกมกับชนะรวดของนางใครเอาชนะได้นางยินดียกหีบทองให้เลย แต่จนแล้วจนรอดฝ่ายที่ต้องสูญเสียกลับเป็นสหายของนางเอง เสียหน้าไม่พอยังต้องมาเสียเงินให้นางอีก ความจริงภายในบ่อนนี่ที่ต้องของมันก็คือหอประมูลที่นางเคยเข้ามานั้นเอง หากเดินขึ้นมาชั้นสามของร้านถึงจะรู้ว่ามันคือบ่อน

จะบอกว่าผิดกฎหมายก็คงจะใช้กับที่แห่งนี้ไม่ได้เพราะสถานที่แห่งนี้คือที่หาเงินของพวกร้อนเงินทั้งหลาย และเป็นที่เดียวต่อให้แท่งต่ำแค่ไหนก็มีโอกาสชนะได้ผู้คนจึงนิยมมาเข้าบ่อนที่นี้มาก นางก็คือหนึ่งคนที่แค่ผ่านมาแล้วเกิดสนใจก็เขาบอกไม่จำเป็นว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ก็สามารถเข้ามาเล่นได้

นางเด็กก็จริงต่อให้รู้ดีว่าการเข้าบ่อนคือสิ่งที่ผิดแต่การเข้ามาศึกษาดูกิจการของโลกใบนี้ก็ถือว่าไม่เลวเพราะภายนอกดูหรูหรา ภายในมีความลับซ่อนเอาไว้อยู่แต่มันก็ไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของนางได้เลย

“ลี่เอ่อร์เกมสุดท้ายแล้วพี่ว่าพอเถอะ”

“สหายเจ้าว่าไง”

“ข้าแล้วนิ”

“หึ! เจ้าคิดผิดแล้วที่มาพนันกับข้า”นางก็บอกแล้วว่าเขาไม่มีทางเอาชนะนางได้อย่างแน่นอน เพราะนางเก่งยังไงล่ะ คิดจะเอาชนะนางคงได้แค่ฝัน ถ้าไม้ใช่ท่านพ่อรองก็ไม่มีใครเอาชนะนางได้หรอก ท่านพ่อสามก็เก่งกว่านางมากแต่ท่านพ่อสามคืออาจารย์ที่สอนนางให้เล่นหมากและอะไรอีกมากมาย

“ข้าฝากเจ้าไว้ก่อนเถอะ”

“รีบ ๆ มาเอาคืนไปละ”นางเก็บของที่ได้มาลงไปในแหวนมิติอย่างสบายใจ

“จะต่อไหม”ท่านพี่เค่อฉินถามนางออกมาเพราะคนที่อยากเล่นต่อจากพี่ใหญ่อวี้กก็คือท่านพี่เค่อฉินนั้นเอง นางก็ไม่ขอขัดแต่ตอนนี้นางต้องไปหาเป้าหมายเพื่อให้มาพนันแข่งกันกับนางก่อน

“เฟยหนิงน้องทำอะไรนะ”

“หัดเดินหมากเจ้าค่ะ”นี่ก็อีกคนเผลอไม่ได้ชอบสิ่งใดเป็นจับต้องไปทุกอย่าง ฟางถิงกับหลิงอี้ก็เอาแต่นั่งจิบชาชมพระจันทร์อยู่ข้างนอกหน้าตากเหมือนกับว่าที่ ๆ พากันไปนั่งอยู่ไม่ค่อยจะสูงเลย

“ท่านพี่ก็เอากับเขาด้วยหรือเจ้าคะ”

“มันน่าสนุกดี”พี่ชายนางกล่าวเอาไว้ก๋อนจะเริ่มเดินหมากด้วยความสุขุมยากจะคาดเดาออก

แต่ละคนต่างก็พากันไปนั่งศึกษวิธีการเล่นของเกมต่าง ๆ มีก็แต่ท่านพี่เค่อฉินเท่านั้นที่อยากเล่นพนัน ดั่งนั้นจึงมีเหยื่อหลงเดินเข้ามาภายในห้องแล้วก็เริ่มเกมพนันทั้งหกเกมและนางก็ชนะอีกครั้งและก็อีกครั้ง

เมื่อพอใจกันแล้วพวกพี่น้องของนางจึงพากันไปต่อที่หอสุราแห่งหนึ่งเพราะมันคือข้อเสนอของท่านพี่เกาเชียงที่อยากจะพาน้อง ๆ ไปเลี้ยงอาหารแต่ร้านอื่นกลับปิดหมดแล้ว จึงต้องพากันมาหาอะไรกินถึงร้านสุราก็เป็นอย่างที่เล่ามานั้นและว่าไม่มีที่ทางให้ไปต่อแล้วจึงต้องเป็นร้านสุราเท่านั้น…..