ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

อาหลงหันไปทางต้นเสียงอันไพเราะอย่างยินดี เมื่อได้ยินคำว่าดาหลิง เพราะหมายความว่าเขาจะได้พบหน้ากับองค์หญิงห้า ต้วนอี้เฟยที่เขาเฝ้าคิดถึง “ ดาหลิง ท่านเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้มองข้าเช่นนี้?” หญิงสาวผู้เลอโฉมตรงหน้า เอ่ยถามเสียมหลอหลงด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่าเขามองมาที่ตนด้วยสายตาที่ประหลาดใจและคาดไม่ถึง “ ท่าน ท่าน องค์หญิงหก เหตุไฉนท่านจึงมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ?” ชายหนุ่มทูลถามธิดาองค์เล็กขององค์ฮ่องเต้ต้าหยางด้วยความตกใจแกมประหลาดใจ เนื่องจากทีแรกเขานึกว่าลูกค้ารายสุดท้ายของเขาคือองค์หญิงห้าสุดที่รักของเขา แต่เขาลืมไปว่าคนที่เรียกเขาว่าดาหลิง ไม่ได้มีแค่องค์หญิงห้าเท่านั้น แต่ยังมีองค์หญิงหกจอมแก่นนางนี้ที่ยังไม่รู้ความหมายของคำที่ตนเรียกอีกฝ่ายอีกหนึ่งคน “ ท่านคงนึกว่าข้าเป็นพี่ห้าสินะดาหลิง ฮ่าฮ่า เสียดายที่ข้าไม่ใช่ สีหน้าท่านเมื่อครู่ตอนที่เห็นหน้าข้า ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆ” ต้วนอิ๋งอิ๋งรับสั่งแซวชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสนุกปาก ซึ่งนางเองก็ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงชอบต่อปากต่อคำกับว่าที่นายอำเภอหนุ่มผู้นี้ นางรู้แค่เพียงว่า นางรู้สึกมีความสุขและมีชีวิตชีวาเมื่อได้พูดคุยกับเขา “ องค์หญิงหกมีเรื่องอันใดจะให้กระหม่อมรับใช้ เชิญรับสั่งได้เลยพ่ะย่ะค่ะ?” เสียมหลอหลงทูลถามองค์หญิงจอมเซี้ยวนางนี้ ก่อนที่นางจะทวงถามอุปกรณ์ทานข้าวอย่างช้อน ส้อม และมีด ที่เขาเคยรับปากว่าจะนำไปถวายนางกับบรรดาพระภคินีของนาง “ ของผลิตใกล้จะเสร็จแล้ว รับรองว่าถ้าเสร็จเมื่อใด หม่อมฉันจะรีบนำไปทูลถวายในทันทีแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” หมอดูหนุ่มรับปากองค์หญิงหกอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก่อนที่นางจะขอให้เขาเล่าเรื่องโลกกลมและแคว้นต่าง ๆ ในโลกใบนี้ให้นางฟัง ซึ่งเรื่องนี้นางทราบมาจากพี่ใหญ่ของนาง ที่เป็นเจ้าของหอหงส์ดรุณนั่นเอง “ ถ้าเช่นนั้น ทรงรอหม่อมฉันตรงนี้สักครู่ เดี๋ยวหม่อมฉันกลับมาพ่ะย่ะค่ะ” เสียมหลอหลงขอตัวเข้าไปในครัวด้านในสักครู่ ก่อนที่เขาจะเดินออกมาพร้อมกับแตงโมลูกใหญ่ใบหนึ่ง “ ท่านอยากจะกินแตงโมเช่นนั้นรึดาหลิง เพราะเหตุใดจู่ ๆ ท่านถึงอยากจะกินมันขึ้นมาล่ะ?” องค์หญิงหกรับสั่งถามอีกฝ่ายอย่างงุนงง ก่อนที่เขาจะนำแตงโมลูกนี้วางลงบนโต๊ะที่ใช้ดูหมอ พร้อมทั้งค่อย ๆ อธิบายให้นางฟังว่า จริง ๆ แล้วโลกเขามีรูปทรงเป็นทรงกลม ไม่ได้แบนราบอย่างที่หลาย ๆ คนเข้าใจกัน ก่อนที่เขาจะวาดแผนที่ทวีปและประเทศต่าง ๆ คร่าว ๆ บนแตงโมลูกนี้ พร้อมทั้งอธิบายให้นางฟังอีกว่า ถ้าเราเดินเป็นเส้นตรงไปทางทิศประจิมเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วเราจะวนกลับมาบรรจบที่จุดเดิม เหมือนที่เขาเคยสาธิตให้ทุกคนได้ดูเมื่อตอนที่เขาประลองกับคุณชายซ่งที่หอหงส์ดรุณ “ เป็นเช่นนั้นจริงรึดาหลิง เรื่องที่ท่านเล่ามาช่างน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ แล้วดวงอาทิตย์กับพระจันทร์เป็นบริวารของโลกเรา และพวกมันหมุนรอบโลกของเราใช่หรือไม่ท่านกุนซือ?” องค์หญิงเล็กตรัสถามอีกด้วยความอยากรู้ เนื่องจากนางชอบศึกษาเกี่ยวกับด้านดาราศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และการประดิษฐ์คิดค้นสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ “ ที่รับสั่งเรื่องพระจันทร์เป็นบริวารและหมุนรอบโลกเรานั้นเป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ ส่วนดวงอาทิตย์ไม่ได้เป็นบริวารของโลกเรา กลับกันโลกของเราต่างหากที่เป็นบริวารและหมุนรอบดวงอาทิตย์พ่ะย่ะค่ะ” อาหลงทูลตอบคำถามขององค์หญิงหกอย่างละเอียด ก่อนจะเล่าเรื่องอื่น ๆ ที่น่าสนใจให้นางฟัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่โลกของเรามีพื้นที่ที่เป็นแผ่นน้ำถึง 3 ใน 4 ส่วนของโลกใบนี้ หรือแม้กระทั่งเรื่องที่มนุษย์เรามีวิวัฒนาการมาจากสัตว์ซึ่งก็คือลิงนั่นเอง โดยในระหว่างที่ฟังชายหนุ่มกราบทูลเรื่องราวแปลกใหม่ที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน ต้วนอิ๋งอิ๋งจ้องมองที่เขาและฟังเขาเล่าเรื่องราวอย่างตั้งอกตั้งใจ ด้วยความรู้สึกชื่นชมบุรุษที่พี่ห้าของนางพึงใจมากขึ้นอีกหลายส่วน “ องค์หญิงหก นี่ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ขอเชิญเสด็จกลับตำหนักก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ เอาไว้วันหลังหม่อมฉันจะกราบทูลเรื่องราวแปลก ๆ ใหม่ ๆ ให้พระองค์ฟังอีกทั้งวันเลยดีมั้ยพ่ะย่ะค่ะ?” ชายหนุ่มทูลโน้มน้าวให้องค์หญิงเล็กยอมเสด็จกลับตำหนักไปก่อน โดยตอนแรกนางอิดออดไม่ยอมกลับไป ยังยืนยันจะให้เขาเล่าเรื่องราวสนุก ๆ น่ารู้ให้ฟังอีก ยังดีที่นางกำนัลคนสนิทของนางเข้ามาทูลเตือนว่าฟ้ามืดแล้ว นางจะต้องรีบเสด็จกลับตำหนักโดยด่วน มิเช่นนั้นหากฮองเฮาทรงทราบเรื่องที่นางแอบออกมาจากวัง นางจะต้องโดนลงโทษสถานหนักแน่ สุดท้ายนางจึงยอมที่จะเดินทางกลับตำหนักของตน “ ดาหลิง ท่านอย่าลืมที่ให้สัญญาไว้กับข้านะ คราวหน้าท่านจะต้องอยู่คุยเป็นเพื่อนข้า และเล่าเรื่องราวน่ารู้ ตื่นเต้นพวกนี้ให้ข้าฟังทั้งวัน ถ้าท่านผิดสัญญา ข้าจะยุพี่ห้าให้นางไม่คุยกับท่านอีกเลย” องค์หญิงหกบังคับให้อีกฝ่ายรับปากตามความต้องการของนาง โดยก่อนจะจากไป นางถามชายหนุ่มว่า เย็นนี้เขาต้องไปเข้าเฝ้าเพื่อถวายเม็ดโอสถต่อฝ่าบาทหรือไม่ ซึ่งเขาทูลตอบนางไปว่า วันนี้เขาไม่ต้องไปเข้าเฝ้าอีก เพราะเขาได้ฝากเม็ดโอสถไปกับองค์หญิงใหญ่ ที่วันนี้มีเวรต้องถวายการดูแลฝ่าบาทเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น นางจึงตามนางกำนัลคนสนิทและทหารองครักษ์กลับตำหนักในทันที “ เฮ้อ.....วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ เหตุใดคนที่ข้าอยากเจอกลับไม่ได้เจอ ส่วนคนที่ได้เจอ กลับเป็นคนที่ข้าไม่อยากจะเจอซะอย่างนั้น” อาหลงรำพึงรำพันกับตนเอง พร้อมทั้งลงมือเก็บร้าน เพราะว่าเริ่มจะมืดค่ำแล้ว อีกอย่างเขาก็รับลูกค้าครบ 3 รายแล้ว เพียงแต่วันนี้เขายังไม่ได้ใช้วิชาอ่านใจคนเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ ท่านนายอำเภอ ท่านอยู่ที่นี่เอง ใต้เท้าหลิวให้ข้านำข้อมูลสำคัญ ๆ ของอำเภอหลงซานมาให้ท่านได้ศึกษา ก่อนที่จะออกเดินทางไปรับตำแหน่งที่นั่นขอรับ” เป็นหวังฮั่น ที่หลิวว่านซานมอบหมายให้เป็นทหารคนสนิทติดตามเขาไปยังอำเภอหลงซาน คำนับพร้อมกับเอ่ยทักทายเสียมหลอหลง ว่าที่เจ้านายใหม่ของตน “ ขอบใจเจ้ามากหวังฮั่น เพียงแต่ข้ามีเรื่องจะวานเจ้าช่วยเป็นธุระจัดการให้ข้าหน่อย จะได้หรือไม่?” อาหลงเอ่ยกับอีกฝ่าย พร้อมทั้งเชิญเขาเข้าไปนั่งที่ม้านั่งในสวยด้านหลังโรงเตี๊ยม เพื่อไหว้วานให้เขาช่วยไปเตรียมการ สถานที่ เพื่อการค้าและสาธารณประโยชน์ต่าง ๆ โดยเขาเขียนรายละเอียดและแผนการทั้งหมดไว้แล้ว ก่อนที่หวังฮั่นจะรับคำสั่งจากเจ้านายของตน จากนั้นจึงรีบออกเดินทางล่วงหน้าไปยังอำเภอหลงซานพร้อมตั๋วแลกเงิน 50,000 ตำลึง ที่เสียมหลอหลงเตรียมไว้ให้ เพื่อใช้ในการเปิดกิจการ การค้า และเตรียมการเรื่องต่าง ๆ ให้ใต้เท้าเสียมหลอตามที่ได้รับมอบหมายโดยเร็ว ในขณะที่อาหลงเองก็กลับขึ้นที่พักเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว และทานมื้อเย็น จะได้รีบไปที่หอหงส์ดรุณ เพื่อพบกับฉินอี้เซียน ณ หอหงส์ดรุณ “ ว้าย คุณชายเสียมหลอ เชิญเจ้าค่ะ วันนี้โชคดีที่ท่านมาแต่หัวค่ำ อี้เซียนจึงยังไม่มีใครเรียกตัวไป และสามารถมาดูแลปรนนิบัติท่านได้” มามา(แม่เล้า) เอ่ยทักทายชายหนุ่มซึ่งถือว่าเป็นลูกค้าวีไอพี พร้อมทั้งเป็นผู้นำทางเขาไปยังห้องพิเศษด้วยตนเอง ก่อนจะขอตัวไปเรียกฉินอี้เซียนมาดูแลชายหนุ่ม โดยวันนี้แม่นางเยี่ยนเอ๋อไม่ได้ออกมาต้อนรับเขา เพราะว่านางติดแขกคนสำคัญของนางอยู่ “ อี้เซียนคำนับฮัสแบนด์เจ้าค่ะ” โฉมงามนามฉินอี้เซียนย่อตัวคำนับอีกฝ่ายอย่างอ่อนช้อย ด้วยสีหน้าที่ยินดี แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าอันงดงามอย่างเห็นได้ชัด “ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ฮันนี่ ทำไมดูเจ้าเหมือนมีเรื่องกังวลใจ บอกข้าได้หรือไม่ เผื่อข้าพอจะช่วยเจ้าได้?” อาหลงเอ่ยถามสาวงามข้างกายด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่นางจะสั่นศีรษะและตอบว่าไม่มีเรื่องใด “ เกี่ยวกับองค์หญิงใหญ่ ใช่หรือไม่ฮันนี่คนดีของข้า” ชายหนุ่มลองเลียบ ๆ เคียง ๆ ดู เพราะว่าเขาสังหรณ์ใจว่าที่นางมีสีหน้าไม่สู้ดีคงจะมีสาเหตุมาจากองค์หญิงใหญ่ ที่ยกเอานางมาเป็นเครื่องต่อรองเมื่อตอนบ่ายวันนี้ “ ท่านทราบได้อย่างไรฮัสแบนด์ เป็นองค์ใหญ่จริง ๆ “ นางยอมรับกับชายในดวงใจของนางตามตรง ก่อนที่นางจะเล่าให้เขาฟังว่า มามาบอกว่าองค์หญิงใหญ่สั่งให้นางมาเกลี้ยกล่อมให้เสียมหลอหลงยอมเป็นที่ปรึกษาให้องค์หญิงใหญ่ ถ้าเรื่องราวสำเร็จด้วยดี นางจะฉีกสัญญาของนางทิ้ง พร้อมทั้งยกนางให้เป็นคนของเสียมหลอหลงทันที แต่ถ้านางทำไม่สำเร็จ องค์หญิงใหญ่จะยกนางให้แต่งงานกับชายอื่นแทน “ แล้วเจ้าคิดว่า ข้าควรจะทำเช่นไรดี ฮันนี่?” เสียมหลอหลงเอ่ยถามนางด้วยสีหน้าที่หนักใจไม่น้อย รวมทั้งรู้สึกเห็นใจในความลำบากใจของนางเช่นกัน “ ข้าอยากจะเห็นแก่ตัว ด้วยการขอให้ท่านรับปากองค์หญิงใหญ่ เพื่อที่ข้าจะได้เป็นคนของท่าน แต่ข้าพอจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วท่านมีใจเอนเอียงไปทางใด ดังนั้นข้าจึงไม่อยากทำให้ท่านต้องลำบากใจเพราะข้า” นางเอ่ยกับอีกฝ่ายจากใจจริง เมื่อเช้านางได้ยินมาว่าชายในดวงใจของนางมีใจให้กับองค์หญิงห้า และองค์หญิงห้าเองก็มีใจให้กับเขาเช่นกัน ดังนั้นนางจึงได้แต่ทำใจยอมรับในโชคชะตาของตนเอง และถือว่าที่ตนมีโอกาสได้พบและสมัครรักใคร่กับบุรุษที่แสนดีเช่นนี้ ก็นับว่าฟ้าเมตตาต่อนางมากพอแล้ว “ แล้วถ้าองค์หญิงใหญ่ ส่งเจ้าไปแต่งงานกับผู้อื่น เจ้าจะทำเช่นไร ฮันนี่?” อาหลงเอ่ยถามนางอย่างเห็นใจ และตัวเขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อยที่เห็นนางต้องมาประสบชะตากรรมเช่นนี้ จริง ๆ แล้ว ผู้หญิงที่เขารักจริง ๆ ก็คือองค์หญิงห้า ต้วนอี้เฟย สำหรับกับฉินอี้เซียน มันเป็นความรู้สึกดี ๆ และรู้สึกผูกพันกับนาง ทางด้านหลิวหว่านชิงก็เป็นคนดี ที่มีแต่ความจริงใจและห่วงใยเขาเสมอ นอกจากนี้ยังมีแม่นางหลี่ซา เพื่อนรักของอี้เซียนอีกคน ที่ทำให้เขารู้สึกชื่นชมและรู้สึกดีกับนางไม่น้อย ยังไม่รวมองค์หญิงหกจอมแก่น ที่พกพาความน่ารักแสนซน สดใส และเริ่มจะเข้ามาพัวพันตัวเขาบ่อย ๆ “ ฮัสแบนด์ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ชีวิตนี้ของข้า แต่ไม่ใช่ของข้า ข้ายอมรับและทำใจรับมันตั้งแต่วันแรกที่เหยียบย่างเข้ามา ณ ที่นี่แห่งนี้แล้วเจ้าค่ะ” ฉินอี้เซียนกล่าวกับอีกฝ่ายทั้งน้ำตา ทำเอาเขาแทบจะทนไม่ได้ เพราะว่าเขาเป็นพวกแพ้น้ำตาสตรีซะด้วย “ แต่ชีวิตนี้ของอี้เซียน ได้มีโอกาสได้มาพบและรักท่าน รวมทั้งได้รับความรู้สึกดี ๆ จากท่าน แค่นี้ข้าก็ถือว่าไม่เสียที่ได้เกิดมา ถึงแม้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ไม่เสียใจแล้วเจ้าค่ะ” นางเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของตนต่อชายหนุ่มอย่างเอียงอาย ในขณะที่เสียมหลอหลงทนเห็นภาพเช่นนี้ไม่ได้ จึงดึงตัวนางเข้ามากอดอย่างแนบแน่น พร้อมทั้งปลอบโยนนางว่าเขาจะหาทางช่วยนางให้ได้ “ แค่ได้เห็นว่าท่านเป็นห่วงเป็นใยข้า แค่นี้อี้เซียนก็พอใจแล้ว” โฉมงามแห่งหอหงส์ดรุณเอ่ยบอกความรู้สึกของนางด้วยเสียงสะอึกสะอื้น พร้อมทั้งซบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตากับแผ่นอกกว้างและอบอุ่นของชายหนุ่มที่นางรัก ด้วยความรู้สึกที่อยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ตลอดไป ณ โรงเตี๊ยมแสงดาว หลังจากที่กลับมาจากหอหงส์ดรุณ และสวดมนต์ทำวัตร ทบทวนชีวิตของตนในวันนี้เสร็จ เสียมหลอหลง กำลังนั่งวางแผนงานของวันพรุ่งนี้ รวมทั้งศึกษาข้อมูลอำเภอหลงซานที่หวังฮั่นนำมามอบให้วันนี้ เพื่อจะได้ใช้ในการวางแผนงานปฏิรูปอำเภอนี้ให้พลิกโฉมใหม่ตามที่เขาวาดหวังเอาไว้ จากนั้นจึงเขียนแผนงานสำหรับการลงรับลงทะเบียนคนจนและคนว่างงาน รวมทั้งงานประมูลที่กำลังจะมาถึงอีกด้วย เสร็จแล้วเขาจึงรีบเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักมาทั้งวัน ณ จวนเจ้าเมืองเทียนหยาง “ ทานเยอะ ๆ นะเจ้าคะ ท่านนายอำเภอ” ท่านแม่ยายของเจ้าเมืองเทียนหยางเอ่ยกระเซ้าชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ที่เขามาเยี่ยมและทานข้าวเช้าเป็นเพื่อนนางกับหลานสาวของนาง “ ท่านยาย ท่านล้อหลานแล้ว ท่านยายก็ทานเยอะ ๆ นะขอรับ กับข้าวอร่อย ๆ ทั้งนั้น” อาหลงเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างเอาใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้นาง รวมทั้งไม่ลืมที่จะตักให้กับชิงเอ๋อด้วย ทำเอาสาวน้อยนางนี้ดีใจจนยิ้มไม่หุบ และเจริญอาหารเป็นอันมาก “ เฮ้อ เสียดายที่ข้าไม่ได้เกิดเป็นหญิง เลยไม่ได้รับการเอาอกเอาใจจากท่านนายอำเภอบ้าง ช่างน่าเสียดายจริง ๆ” หลิวว่านซานเอ่ยกระเซ้าว่าที่นายอำเภอหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ที่เขามาเยี่ยมแม่ยายและบุตรีของเขาตามที่ได้รับปากไว้จริง ๆ ก่อนที่ทุก ๆ คนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมีความสุข “ พี่หลง ให้ข้าติดตามท่านไปที่อำเภอหลงซานได้ไหมเจ้าคะ?” หลิวหว่านชิงเอ่ยปากร้องขอต่อชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะตอบปฏิเสธนางอย่างนุ่มนวล เพราะเขาไม่อยากให้นางต้องไปเสี่ยงในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายและไม่ปลอดภัยเช่นนั้น “ ถ้าเบบี๋อยากจะช่วยพี่จริง ๆ เจ้าแค่ช่วยแวะไปเยี่ยมและช่วยดูแลกิจการร้านค้าของเราทั้งหมดในเมืองเทียนหยางนี้ก็พอ อย่าลืมว่าเจ้าก็เป็นเถ้าแก่เนี้ยคนหนึ่งเช่นกันนะเบบี๋” อาหลงเอ่ยปากฝากกิจการทั้งหมด และขอให้นางซึ่งเป็นหุ้นส่วนใหญ่คนหนึ่งช่วยดูแลการค้าแทนเขาด้วย “ พี่หลงไม่ต้องเป็นห่วง ข้ากับท่านพ่อจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้กับท่านเอง ท่านวางใจได้ แต่ท่านต้องระมัดระวังตัวด้วย ยินว่าที่นั่นอันตรายยิ่งนัก ข้า เอ่อ พวกเราเป็นห่วงความปลอดภัยของท่าน” สาวน้อยนามว่าชิงเอ๋อรับปากชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเต็มใจ ก่อนที่จะเตือนให้อีกฝ่ายระมัดระวังตัว เมื่อต้องไปรับตำแหน่งที่อำเภอหลงเหมิน หลังจากได้ฟังนางเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มรับปากกับนางอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะระมัดระวังและดูแลตนเองให้ดี ขอให้นางอย่าได้ห่วง หลังจากที่ทานมื้อเช้าเสร็จ เสียมหลอหลงก็ขอตัวไปจัดการธุระของตนต่อ โดยเขามีนัดกับคนผู้หนึ่งเพื่อไปสำรวจสถานที่ที่จะใช้ในการรับลงทะเบียนคนจนและคนว่างงาน “ ดาหลิง ท่านมาแล้ว ข้ารอท่านอยู่นานแล้ว เรารีบไปสำรวจพื้นที่กันเถอะเจ้าค่ะ” ................................................................................................................................คุยกันหลังฉาก .... มาแล้วครับ สำหรับตอนที่ 43 ตามมาติด ๆ เพื่อให้รีดที่น่ารักทุกท่านได้อ่านอย่างต่อเนื่องในช่วงสุดสัปดาห์ สำหรับตอนนี้อาจจะทำให้รีดหลาย ๆ ท่านประหลาดใจที่ลูกค้ารายสุดท้ายของอาหลงไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารออย่างองค์หญิงห้า แต่กลับกลายเป็นองค์หญิง 5+1 (หก)แทนซะอย่างนั้น นอกจากนี้เขายังต้องหาทางแก้ปัญหาเรื่องของฉินอี้เซียนที่องค์หญิงใหญ่ทิ้งปมระเบิดไว้ให้ ก่อนที่จะทิ้งท้ายไว้ตรงที่อาหลงของเรากำลังจะไปสำรวจพื้นที่...ส่วนจะไปกับใคร รอลุ้นรออ่านได้ในตอนต่อไปได้เลยครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านด้วยดีเสมอมานะครับ รวมทั้งคอมเมนท์ดีๆ ที่เป็นเหมือนกำลังใจชั้นยอดให้ไรท์มีแรงใจที่จะเขียนตอนต่อไปเรื่อย ๆ ซึ่งตอนหลัง ๆ ก็มีคุณ Linda ที่เป็นเหมือนบก.คู่ใจ และคุณ Tonlhiw ที่เข้ามาคอมเมนท์เกือบทุกตอน ส่วนท่านอื่น ๆ ก็มีเม้นท์บ่อย ๆ เช่นกัน ต้องขอบคุณอีกครั้งนะครับสำหรับ ๆ ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณจริง ๆ ครับ..................................................................................................................................สุดยอดข้อคิด พิชิตความสุขและความสำเร็จในชีวิต“ ข้าสามารถย้ายภูเขาได้ ด้วยการค่อย ๆ ขนหินก้อนเล็ก ๆ ทีละก้อน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

43 ดาหลิงอีกคน?

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

43 ดาหลิงอีกคน?

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้