บทที่9 :การสอบปลายถาค [7]
หลังจากสิเดริสถูกกำจัด
สมดุลของสนามรบก็เปลี่ยนไปทันที
แต่การต่อสู้ยังไม่จบ
เพราะอีกฝั่งยังเหลือ
จิยะ
หลิน มู่ฉือ
และโคงะ
ตู้ม!
กำแพงหินขนาดั์พุ่งทะลุซากอาคาร
มหิศรยกแขนขึ้นรับตรง ๆ
เสียงกระแทกดังสนั่น
ฝุ่นฟุ้งกระจาย
แต่เมื่อฝุ่นจางลง
ทุกคนก็เห็นภาพเดิม
มหิศรยังยืนอยู่
แทบไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว
"หมอนั่นเป็มนุษย์จริงเหรอ..."
นักเรียนคนหนึ่งพึมพำ
โคงะเองก็เริ่มเหงื่อตก
"ล้อเล่นน่า..."
กำแพงที่เขาสร้างสามารถหยุดสัตว์อสูรระดับต่ำได้
แต่ตอนนี้
มันกลับเหมือนกำลังปาอิฐใส่รถถัง
"เข้ามาอีกสิ!"
มหิศรยิ้มกว้าง
ก่อนพุ่งเข้าใส่
ตู้ม!
พื้นแตกกระจาย
โคงะรีบสร้างกำแพงหลายชั้น
แต่จังหวะนั้นเอง
เขาคิดแผนขึ้นมาได้
"ได้ล่ะ!"
กำแพงใหม่ผุดขึ้นเหนือศีรษะมหิศร
หมายจะกดทับทั้งตัว
แต่ความคิดนั้นกลับกลายเป็ความผิดพลาด
เพราะการสร้างกำแพง้า
ทำให้แนวป้องกันด้านหน้าหายไปเสี้ยววินาที
"เจอแล้ว"
มหิศรยิ้ม
ฟุ่บ!
เขาพุ่งทะลุช่องว่าง
เข้าไปถึงตัวโคงะทันที
"เดี๋ยว—"
หมับ!
แขนหนาเหมือนคีมเหล็กล็อกคออีกฝ่าย
ตู้ม!!
เข่าลอยพุ่งเข้าเต็มชายโครง
"อั่ก!"
โคงะเบิกตากว้าง
ก่อนทรุดลงทันที
ด้านหลัง
หลินรีบยกคทาขึ้น
แสงสีเขียวสว่างวาบ
เวทรักษาแห่งกิเลน
าแภายในของโคงะฟื้นตัวทันที
สีหน้าที่ซีดเผือดกลับมามีเืฝาด
"ขอบใจ!"
โคงะะโถอยหลัง
ก่อนรีบสร้างกำแพงขนาดเล็กหลายชั้น
ปึก!
ปึก!
ปึก!
กำแพงหนาแน่นถูกวางตรงตำแหน่งเข่าของมหิศร
ป้องกันการโจมตีซ้ำ
จากนั้น
กำแพงอีกแผ่นก็พุ่งออกไปเหมือนรถบรรทุก
หมายจะอัดใส่ใบหน้าเต็มแรง
แต่...
มหิศรถอยหลังเพียงครึ่งก้าว
หลบอย่างเฉียดฉิว
"เร็วอะไรขนาดนั้น!"
โคงะร้อง
และในวินาทีถัดมา
ตูม!!
ขาขวาของมหิศรเหวี่ยงเป็วงกว้าง
เตะเต็มแรงเข้าที่ก้านคอ
โคงะลอยขึ้นจากพื้น
ดวงตาพลิกขาว
หมดสติกลางอากาศทันที
[ผู้เล่น : โคงะ]
[ไม่สามารถต่อสู้ได้]
เสียงเฮดังลั่นฝั่งทีมเซเล่
แต่หลินยังไม่ยอมแพ้
แสงรักษาถูกส่งออกไปอีกครั้ง
พยายามดึงโคงะกลับมา
แต่คราวนี้
อาการหนักเกินไป
แม้ร่างกายจะฟื้น
สติยังไม่กลับมา
[ผู้เล่น : โคงะ]
[ถูกกำจัด]
เหลือเพียง
จิยะ
และหลิน
แต่ในเงามืด
รอยยิ้มเ้าเล่ห์กลับปรากฏขึ้น
"ได้แล้ว"
จิยะมาถึงด้านหลังมหิศรโดยไม่มีใครรู้ตัว
หลินยกมือขึ้น
แสงสีเขียวทองพุ่งเข้าสู่ร่างจิยะ
พลังโจมตีเพิ่ม
ความเร็วเพิ่ม
การพรางตัวเพิ่ม
"ไปเลย!"
หลินะโ
จิยะยิ้มกว้าง
หูกระต่ายสีดำตั้งตรง
ความมืดรอบตัวบิดเบี้ยว
รวมตัวเป็อาวุธขนาดมหึมา
เคียวสีดำสนิท
"ฮาร์เวสต์โซล!"
ฉัวะ!!
เคียวแห่งความมืดฟาดลงมา
นักเรียนรอบสนามอุทานพร้อมกัน
"โดนแน่!"
"มหิศรหันไม่ทันแล้ว!"
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น
กลับทำให้ทุกคนใยิ่งกว่า
มหิศร...
ไม่หลบ
แม้แต่นิดเดียว
"หือ?"
จิยะชะงัก
แทนที่จะถอย
แทนที่จะป้องกัน
เขากลับหมุนตัว
ต่อยสวนเข้าใส่
ตรงกลางการโจมตี
"เดี๋ยวนะ!"
จิยะร้อง
ตู้มมมม!!!
พลังความมืดและหมัดปะทะกัน
เกิดการะเิขนาดใหญ่
คลื่นกระแทกกวาดซากอาคารปลิวว่อน
เมื่อฝุ่นจางลง
มหิศรนอนแผ่อยู่บนพื้น
หมดสติสนิท
[ผู้เล่น : มหิศร]
[ถูกกำจัด]
ทั้งสนามเงียบ
"..."
"..."
"..."
จิยะยืนอึ้ง
เคียวยังอยู่ในมือ
"เขา..."
"ไม่หลบจริง ๆ เหรอ?"
หลินที่วิ่งมาสมทบก็ทำหน้าเหมือนกัน
"ทำไมถึงไม่หลบ?"
"ฉันก็ไม่รู้..."
ทั้งคู่มองร่างมหิศร
ด้วยความสับสน
ในขณะนั้นเอง
ฝั่งทีมเซเล่
เซร่าที่มองอยู่จากระยะไกล
กลับกุมหน้าผาก
"เข้าใจล่ะ..."
คลิสหันมาถาม
"อะไรเหรอ?"
เซร่าถอนหายใจ
ก่อนตอบด้วยสีหน้าปลง ๆ
"เขาคงคิดว่าทนได้"
"..."
"แล้ว?"
"แล้วเขาคงลืมไปว่าตอนนี้เป็เคียวเวทระดับไม้ตาย"
"..."
คลิสเงียบไป
ก่อนพึมพำ
"สมเป็มหิศร"
เซเล่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง
"อือ"
"สมเป็มหิศรจริง ๆ"
และด้วยเหตุนี้
สนามรบจึงเหลือผู้เล่นเพียง
เซเล่
เซร่า
คลิส
ปะทะกับ
จิยะ
หลิน
ในการต่อสู้่ท้ายที่กำลังจะตัดสินผู้ชนะของศึกพิทักษ์คริสตัลดารา...
1K
