ฮอนดะหน้าหมูวิ่งทะยานฝ่าความมืดไปข้างหน้าบนเส้นทางคดเคี้ยวเลียบเชิงเขา ทั้งสองฟากฝั่งถึงเเม้จะทะมึนทึบด้วยความใหญ่โตของขุนเขาเรียงตระหง่านกั้นฟ้า เเต่ธาราดาวนับล้าน้ายังถักทอเเสงสว่างสวยงาม ชายหนุ่มหญิงสาวทั้งสองเหมือนเรือเล็กลำน้อยลอยล่องกลางทะเลรัก ต่างคนต่างเชื่อมจิตต่อใจอยากหยุดเวลาที่แสนสวยงามนี้ไว้ตราบนานเท่านาน
" พี่เฉียบดาวบนฟ้าสวยจังเลย พี่พาฉันมาทางเชิงเขาด้านนี้ ตั้งใจพามาดูดาวหรือจ๊ะ " หญิงสาวเชื้อสายจีนหน้าตางดงามสะสวยเอ่ยขึ้น หล่อนกอดเอวชายหนุ่มเเน่นบนรถมอไซค์สีเเดงคู่ใจที่กำลังเร่งทะยานไปข้างหน้า
" เฉียบรักชิงชิง "
" คนบ้าคลั่งรัก! พูดคำอื่นไม่เป๊นหรือจ๊ะ " หล่อนกระเซ้าถามเขาอย่างอ่อนโยนข้างหู
" เฉียบรักชิงชิง " ชายหนุ่มเหลียวหน้าไปเคลียคลอกับใบหน้าน้อยที่งดงามราวนางฟ้าของหญิงสาวที่ยามนี้เกยคางวางอยู่บนไหล่
" พี่เฉียบจ๋า ถ้าวันหนึ่ง...เราเป็เเฟนกัน? " หล่อนกอดเอวเขาเเน่นกว่าเดิมเพิ่มเติมคือจูจุ๊บทีเผลอจู่โจมตรงเเก้มไม่ทันให้ตั้งตัว
" เฮ้ย! เฉียบรักชิงชิง เกือบ...ไป...เเล้ว " เขาจำเป็ต้องใช้เท้าช่วยประคองควบคุมรถ เมื่อกี้มอไซค์คู่ใจเกือบเเฉลบลงไร่ข้าวโพดข้างทาง เพราะรอยจูบอันหวานละมุนนั้น มันทำให้เขารู้สึกเป็สุขจนเร้าร้อนวูบวาบ
" พีเฉียบจ๋า เเล้วถ้าวันหนึ่ง...เรารักกัน? " หล่อนกอดเขาตัวกลมจนต้องก้มหน้างุด ๆ ด้วยความเขินอาย
" เฉียบ...รักชิงชิง " เขายิ้มไม่หุบพลางกุมกระชับมือหล่อนเเน่นแทนคำสัญญาจะไม่มีวันแยกห่างจากไปไหน
" พี่เฉียบจ๋า อืม...เเล้วถ้าวันหนึ่งเราสองคน เราสองคน...เเต่งงานกัน อ๊า... ไม่เอาเเล้ว " หล่อนส่ายหน้าหลับตาปี๋เหมือนเกรงกลัวไม่กล้าคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อหลังจากจุดนั้น
" ฉะ... "
เอี๊ยดดดด!
คราวนี้ไม่มีเสียงตอบรับ เฉียบกดปลายเท้าย้ำเหยียบเบรค มอไซค์ที่วิ่งอยู่พลางหยุดกึกกระทันหัน
" อุ๊ย! พี่เฉียบ หยุดรถทำไมจ๊ะ " หล่อนตีไหล่เขาเหมือน้าคำอธิบาย เเต่เฉียบกลับเงียบเฉย จนหล่อนต้องชายตามองตาม ทั้งสองตกตะลึงจนแทบทำตัวไม่ถูก ต่างไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ด้านหน้าไม่ใกลในขณะนี้...
ท่านสส. ทรงเกียรติกำลังก้าวลงจากเวทีพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจที่ประดับบนใบหน้า ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้สนับสนุนเนืองเเน่นที่ยืนห้อมล้อมรอแสดงความยินดีกับเขาเป็ครั้งที่ร้อยของวัน
" ยินดีด้วยครับท่าน สส. " นายอำเภอหนุ่มหล่อเดินปรี่เข้ามากราบตรงยอดอก เขาโค้งตัวก้มกราบต่ำอีกครั้งจนอีกนิดเดียวปากที่อ้าเผยอขึ้นนั้น เเทบจะดูดดมอมสะดือของท่านสส. ได้
" ยินดีด้วยครับท่าน ยินดีด้วยครับ " เสียงเซ็งเเซ่จากผู้คนรอบข้างทำเขายิ้มไม่หุบ
" ขอบใจมากทุกคน ผมขอขอบใจทุกคนมาก " เขาเดินทักทายรับไหว้ตบไหล่จับมือเกือบหมดทุกคนที่มาร่วมวงเเสดงความยินดี ราวกับเวลานี้ช่างเหมือนวันวานในอดีตครั้งที่ชนะเลือกตั้งสส. เขตด้วยคะเเนนนำลิ่วถล่มทลายเป็ประวัติศาสตร์
" ยินดีด้วยครับท่าน ยินดีด้วยครับ "
" ขอบใจทุกคน ขอบใจมาก คืนนี้เต็มที่ ทุกอย่างมีไม่อั้น ตามสบายนะทุกคน " เมื่อก่อนตอนยังหนุ่ม เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับอะไรเเบบนี้เต็มทน จนบางครั้งแอบด่าปนขำในใจถึงไอ้พวกสอพลอรอพบหน้าทั้งหลาย ไอ้ปรสิตเห็นเเก่เงินหวังเเต่ผลประโยชน์ราวกับลูกหมาฉลาดเกินวัยเข้าใจภาษามนุษย์ รีบวิ่งกระดิกหางเวลาร้องเรียก
ดูผิวเผินอาจเป็เช่นนั้นแต่ไอ้จิ้งจอกเฒ่ามากเล่ห์หน้าหนาที่อยู่ตรงหน้าทั้งหลาย พวกมันคือหนึ่งในตัวเเปรที่สุดเเสนอันตรายถึงชีวิตชนิดหนึ่ง มันมักจะรวมกลุ่มสุมหัววางเเผนซ้อนแผนเพื่อหวังผลประโยชน์ในตัวเขาให้เพิ่มมากขึ้น ที่ตลกจนน่าสมเพชคือพวกมันต่างคิดว่าคนอย่างเขาทายไม่ถูกรู้ไม่ทันในแผนการตื้น ๆ โง่เง่าบัดซบที่อุตส่าห์ขบคิดกันมาอย่างดีพวกนั้น
เมื่อมาถึงจุด ๆ หนึ่งก่อนหน้าจุด ๆ นี้ ทรงเกียรติกลับรู้สึกว่าที่พวกมันทำเเบบนี้กับเขาได้นั้น ไม่ใช่เพราะตรงที่ใครมีอำนาจหรือมีพวกพ้องลูกน้องมากกว่ากัน เเต่เป็ทุกอย่างเ่าั้ได้สอนให้ตระหนักในความบกพร่องของตน เขาละเลยในด้านประสบการณ์ทางปัญญา การวางแผนเพิ่มหมากเล่นเกมในกระดานระยะยาว และเป็ตัวเขาเองที่ล้นจนเกินเเก้ว ้าทุกสิ่งทั้งหมดจนไม่เคยเก็บกักความทะยานอยากไว้ ไม่เคยเก็บงำให้เเนบเนียน ยอมเเตกหักไม่ยอมโค้งงอมาตลอด
คนเป็ ๆ ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ย่อมมีประโยชน์มากกว่าคนที่ตายไปแล้วทั้งสิ้น เมื่อได้กลับมาตรองดูทุกอย่างที่เห็นล้วนเป็เกมการพนันเเห่งชีวิต เกมระดับสูงสุด ในวันหนึ่งข้างหน้าคนเหล่านี้อาจเป็ทุกสิ่งสำหรับเขาเหมือนในตอนนี้ที่เขาเป็ลมหายใจเข้าออกของพวกมัน เขาอาจจะได้ใช้สอยตัวหมากโง่ ๆ ไว้เป็เกราะกำบังกายหรืออาวุธอันทรงพลังไร้สิ้นสุดก็ได้ใครจะรู้ คงเเล้วแต่สถานการณ์ที่เขาบงการอยู่หลังฉากรูปแบบไหนจะมาถึงก่อน
' มีแต่ยังไม่ได้ใช้ ' กับ ' ไม่มีเเต่พอจะใช้กลับคร่ำครวญปานจะขาดใจตาย ' อันไหนทรงคุณค่ากว่าบุคคลระดับนี้ย่อมรู้ซึ้งอยู่เต็มอก
ในสายตาของเขาเ้าเห็บ หมัด เรือด ไร พวกนี้ล้วนเเล้วเเต่เป็เหยื่อ เหยื่ออันโอชะหอมหวาน พวกมันทั้งหมดล้วนถูกเลือกให้เป็ฟันเฟืองเล็ก ๆ ที่คอยเคลื่อนไหวเพื่อแผนการใหญ่ในอนาคตข้างหน้าที่กำลังมาถึง ถึงเขาจะไม่มีอายุยืนยาวพอจะหยิบใช้ฉกฉวย เเต่...หากเป็ ' เ้าเด่น ' เืเนื้อของเขา?
เื่เเบบนี้ไม่สมควรโทษใครกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเเละกำลังดำเนินต่อไปในวันข้างหน้า ทุกอย่างล้วนเป็ศิลปศาสตร์ ศาสตร์ศิลป์ขั้นสูงที่สืบทอดเเต่โบราณกาล ศาสตร์แห่งการบงการมวลชน ศาสตร์เเห่งผู้ชนะของผู้ยิ่งใหญ่ที่เขียนหน้าประวัติศาสตร์ทั้งมวล
ชายวัยกลางคนตาหยีร่างตุ้ยนุ้ยดั่งูเาลูกน้อย เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตลายอาเสี่ยเงาวับเดินจูงมือภรรยาที่รูปร่างไม่เเตกต่าง หล่อนใส่ทองสวมเพรชราวกับห้างร้านเคลื่อนที่ขนาดย่อม ทั้งสองเดินแหวกฝูงชนจนบังคับให้เเต่ละคนหลบกระเด็นไปด้านข้าง ปรี่ตรงเข้ามาหาท่านสส. ทรงเกียรติเพื่อเเสดงความยินดีต่อหน้าเขาให้ได้
" ขอแสดงความยินดีกับท่านสส. ด้วยครับ ที่ท่านได้ลูกชายกตัญญูรู้คุณเช่นนี้ ช่างเป็มหาบุตรสุดประเสริฐโดยเเท้ กระผมขอเรียนถามท่านสส. ที่ผ่านมาท่านทำบุญด้วยสิ่งใด ท่านพอจะบอกพวกเราเอาบุญได้หรือไม่ ท่านถึงมีบุตรที่เต็มเปี่ยมไปด้วยบุญบารมีส่องสว่างเปล่งปลั่งเช่นนี้ "
" ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ " หญิงสาวด้านข้างที่เดินเคียงคู่กันมากล่าวขึ้นทันทีเมื่อสามีกล่าวจบ
" เเค่เพียงกระผมได้พบท่านคุณหนูเด่นครั้งเเรกเมื่อหลายปีก่อนตอนท่านยังเด็ก กระผมเเละภรรยายามกลับบ้าน เรานอนไม่หลับอยู่หลายคืน เหตุเพราะหลับฝันถึงท่านเทพัทองมาปรากฏกายให้เห็นเป็บุญตา ทั้งยังปลื้มปิติกับความเฉลียวฉลาดเกินวัยไปไกลโขของท่าน ยิ่งก่อนหน้านี้กระผมได้มีบุญเห็นท่านคุณหนูเด่นเติบโตเป็ว่าที่ท่านสส. น้อย เจริญรอยตามท่านสส. ทรงเกียรติผู้ทรงเกียรติ เเค่นี้ชีวิตกระผมกับภรรยาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความปิติสุข "
" ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ เราสองนอนไม่หลับหลายคืนเลย ท่านเทพัทองทรงปรากฏกายให้เห็นชัดเจนมากค่ะ ชัดเจนมาก "
" จนกระทั้งมาวันนี้กระผมขอพูด ไม่! กระผมต้องพูด! เเม้ฟ้าจะถล่มดินจะทลาย น้ำท่วมหรือแผ่นดินไหวเกิดวันสิ้นโลก กระผมก็ต้องพูดไห้ได้! วันนี้มาเห็น เห็น... " ร่างของเถ้าแก่ตุ้ยนุ้ยสั่นเทาเล็กน้อย เขาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนบางสะอาดสีครีมขึ้นมา พยายามซับน้ำตาทิพย์บนขอบตาที่ทุกคนรอบข้างต่างเห็นชัดเจนว่าไม่มีเลยเเม้สักหยด
" ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ งือ... "
" ยิ่งวันนี้กระผมได้เห็นท่านคุณหนูเด่นอยู่ในชุดพ่อนาคอันบริสุทธิ์ผุดผ่องเเล้วนั้น กระผมกับภรรยาคู่ชีวิตราวกับถูกชำระล้างบาปชั่วร้ายทั้งมวลภายในจิตใจให้หมดไป กระผมรู้สึกเหมือนเกิดใหม่ จิตใจอิ่มเอิบสงบนิ่งดั่งน้ำไหลใสกระจ่างไร้รอยมลทิน บารมีบุญของท่านสส. น้อยที่เเผ่ออกมาประสานซ้อนทับกับบารมีเดิมของท่านสส. ทำให้เกิดกระเเสอำนาจจิตเเห่งมวลมหาบารมีบุญคูณสองตองสามใหญ่สุด ที่เเผ่ไพศาลปกคลุมทั่วทั้งจังหวัด ราวกับโดมเเก้วใสที่อัดเเน่นไปด้วยกระเเสอากาศยทิพย์เเห่งจักรวาลบุญที่ใครได้หายใจเข้าไปเเล้วล้วนอยู่ดีมีสุขหน้าตาเเจ่มใสเงินทองไหลมาเทมา โรคภัยไข้เจ็บล้วนหายไปเป็ปลิดทิ้ง "
" ใช่ค่ะ ใช่เลย ซู๊ดส์...ซู๊ดส์...ซู๊ดส์... "
" ทุกสิ่งที่กระผมได้ััรัศมีบารมีจากท่านสส. เเละคุณหนูพ่อนาคัเด่น กระผมรู้สึกว่ากระผมสามารถบรรลุธรรมได้เเค่เพียงเหม่อมองอยู่ห่าง ๆ เเม้ท่านสส. น้อยคุณหนูพ่อนาคัเด่นยังไม่ทันได้บวชเป็ภิกษุ เเต่ในคืนนี้สำหรับตัวกระผมรวมทั้งครอบครัวแล้วนั้น เเค่เพียงได้รับเกียรติเชิญมาร่วมพิธีอันเป็มหามงคลนี้ กระผมราวกับบรรลุธรรมขั้นสูงเเล้ว! กระผมรู้แจ้งเเล้ว! ถ้าตอนนี้ตัวกระผมต้องตายวายชีพ กระผมไม่บังอาจร้องขอสิ่งใดได้อีก เเค่เพียงเศษครึ่งธุลีบุญกุศลของท่านอรหันต์ทั้งสองกระผมพอเเล้ว ถ้ากระผมต้องตายคืนนี้! ที่นี่! ตอนนี้! กระผมตายตาหลับเเล้ว "
" ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ถูกต้องทั้งหมดเลยค่ะ สามี...งือ... "
บรรยากาศในงานที่กำลังคึกครื้นไปได้สวยกลับเงียบสงัดเสมือนจัดงานอยู่กลางป่าช้า วงดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงอย่างเมามันต่างต้องพร้อมใจกันหยุดชะงัก นักดนตรีบางคนถึงกับทำเครื่องมือทำมาหากินเเสนรักหล่นใส่เท้าแต่กลับมีอภินิหารดลจิตดลใจให้ไม่รู้สึกถึงความเ็ป
วัยรุ่นวัยไหนรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ทั้งหลายที่วาดลวดลายหน้าเวทีอย่างลืมตัวลืมเเก่ต่างต้องหยุดเพื่อเหลียวหลังหันมองเป็ตาเดียว เเม่บ้านพ่อบ้านลูกเด็กเล็กเเดงที่กำลังเอร็ดอร่อยกับข้าวปลาอาหาร เครื่องดื่มพิเศษเลิศรส ทั้งหมดทั้งสิ้นรวมทั้งท่านรมต. ประธานใหญ่ในงาน เ้าสัว เ้าของธุรกิจห้างร้านต่าง ๆ บุคคลสำคัญท่านอื่น ๆ ไม่เว้นแม้กระทั้งท่านสส. เอง ยันท่านสส. น้อยคุณหนูพ่อนาคัเด่นต่างร่วมเเรงร่วมใจสามัคคีกันหยุดทุกการกระทำโดยพร้อมเพรียงเหมือนโดนสะกดจิตหมู่จากจอมเวทย์วิบัติขั้นสูง
ทุกคนต่างพร้อมใจกันอ้าปากค้าง คางยานยาวแทบกระทบพื้นในสิ่งที่ได้ยิน ในใจไม่เคยคิดว่าใน่ชีวิตหนึ่งที่ต่อสู้ได้ชัยชนะจนเกิดมาได้นี้ จะมีวาสนามีโอกาสได้ยินใครกล่าวคำชมได้ลึกซึ้งกินใจ ไร้ยางอาย สอพลอตอเเหล แอบอ้างอภินิหาร ปั้นน้ำเป็เรือเกลือ ลื่นไหลดุดันมันหยด ได้ฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองขนาดนี้ เหมือนทั้งหมดได้เปิดประตูสู่มิติใหม่ในการดำเนินชีวิตก้าวหน้าไปอีกขั้น ได้เปิดโลกทรรศน์ที่กว้างใกลกว่าเดิมไม่มีสิ้นสุด เเม้เเต่ท่านสส. เองที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร ยังต้องเเอบอุทานในใจด้วยน้ำเสียงสั่นไหวสะท้านทรวง
' นี่คือ...ศาสตร์ชั้นสูง ศาสตร์ชั้นสูงของแทร่ ศาสตร์ของผู้ชนะทั้งสิบทิศ โปรดรับข้าเป็ศิษย์ด้วยเถิด...เถ้าเเก่ Please!!!!! '
" เฮ้ย! ปืน! ปืน! "
" ท่านสส. ระวัง! ระวัง! " ไม่รู้ว่าเสียงใครกันที่ร้องะโขึ้นก่อน เเต่คงเป็หนึ่งในกลุ่มวงในนั้นเเน่นอน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!