ตอนที่ 4 ปล้นหรือโดนปล้น
"ข้าจะจัดการพวกมันเอง" เต้าิ ไม่คิดจะหลบหนีพวกอันธพาลกระจอกแบบนี้แต่อย่างใด
เต้าิ เคยร่ำเรียน ฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวมา และยังเคยได้เล่นบทบู๊จากการแสดงหนังอีกด้วย กับแค่อันธพาลสองคนจะทำไรได้
กร็อบ แกรบ
เสียงหักนิ้วมือของเต้าิดังขึ้นมา เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับอันธพาลทั้งสองอย่างไม่เกรงกลัว
เต้าซื่อ ใทันที ไม่คิดว่าเต้าิจะไม่ไปแอบซ่อนตัว กับมายืนจังก้าอยู่ด้านหน้าประตูรออันธพาลทั้งสองเข้ามาเช่นนี้
"เต้าิ นี้เ้าจะต่อสู้กับพวกมัน?"
"ไม่ได้เด็ดขาด พวกมันมีกันสองคน เ้าคนเดียวสู้มันไม่ไหวแน่" เต้าซื่อ รีบกล่าวเตือนออกมา แต่ดูเหมือนว่า เต้าิ ตอนนี้จะไม่สนใจอะไรแล้ว นอกจากรออันธพาลสองพี่น้องเข้ามาเท่านั้น
"ไม่นึกเลยว่าจะมีตัวเงินตัวทองมาให้โชคลาภถึงที่แบบนี้" เต้าิ คิดใจขึ้นมา ทันทีที่ได้ยินว่าเป็อันธพาลคอยปล้นทรัพย์ แย่งชิงสิ่งของจากชาวบ้าน ทำให้มองเป็ตัวนำโชคลาภมาให้ตนดีๆนี้เอง
หากจัดการโค่นล้มอันธพาลทั้งสองได้ แล้วนำสมบัติที่พวกมันปล้นมาเป็ของตน เท่านี้สถานะครอบครัวนี้จะดีขึ้นมาทันที
ปัง
ประตูไม้ถูกเตะอย่างรุนแรงจนพังลง
อันธพาลทั้งสองเดินเข้ามาอย่างองอาจ สายตาจ้องมอง ปู่หลาน ตรงหน้า แต่สิ่งที่สะดุดตาของพวกตนคือ เต้าิ กำลังทำบางอย่างให้อันธพาลสองพี่น้องได้ดูกันอยู่
"พวกแกสินะ อันธพาลสองพี่น้อง"
เต้าิ กำลังยืดเส้นยืดสาย เตรียมตัวต่อสู้กับอันธพาลสองพี่น้อง
"โอ้ ชื่อเสียงของพวกเราโด่งดังขนาดนั้นเชียว"
อันธพาลสองพี่น้องดีใจ ที่ชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว
เต้าิ มองดูการแสดงอันโง่งมของอันธพาลสองพี่น้องอย่างเบื่อหน่าย หมู่บ้านเล็กๆแบบนี้ แล้วมาปล้นบ้านหลังนี้หลายครั้ง ไม่มีใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว
"ในเมื่อ พวกแกรู้แล้วว่าพวกข้าเป็ใคร รีบส่ง แหวนมิติ มาซะดีๆ" อันธพาลสองพี่น้อง ข่มขู่ขึ้นมา
กวัก กวัก
เต้าิ กวักมือเรียกอันธพาลสองพี่น้องให้เข้ามา
"ทำไร?"
อันธพาลสองพี่น้อง แปลกใจกับการแสดงออกของเต้าิ
"อ้าว ไม่เข้าใจ?"
"ก็กวักมือเรียกหมาให้เข้ามาหาไง"
เต้าิ ไม่คิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้ แม้แต่หมายังไม่มีเดินเพ่งพล่านงั้นรึ หรือว่าพวกมันจะไม่เคยเลี้ยงหมากัน ไม่สิพวกมันเป็หมากันอยู่แล้ว จะเลี้ยงเพิ่มอีกทำไมอีก
"เ้าว่าไงนะ"
"ฮึ่ม หาว่าพวกข้าเป็หมางั้นรึ"
"ตาย"
อันธพาลสองพี่น้อง หน้าเขียวปั๊บเมื่อได้ยินสิ่งที่เต้าิเอ่ยออกมา
ตูม เปรี้ยง
เพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยวนาที อันธพาลสองพี่น้องก็นอนลงกับพื้นเรียบร้อย
"ไม่จริง"
"ได้ไงกัน"
"พวกข้าแพ้"
อันธพาลสองพี่น้องใ อย่าว่าแม้แต่ศัตรูเลย แม้แต่ปู่ของตนยังต้องตกตะลึงเช่นกัน
"เต้าิ กลายเป็เด็กแข็งแกร่งแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่?"
เต้าซื่อ ไม่คิดว่าเต้าิแข็งแรงพอจะล้มอีกฝ่ายได้ไงเช่นนี้ แถมยังเป็การโค่นหนึ่งรุมสอง ไม่ใช่สองรุมหนึ่งด้วย ตายังไม่ทันกระพริบ ศัตรูก็นอนกองกับพื้นแล้ว
"ส่งของที่เ้าปล้นมาซะดีๆ"
เต้าิ จ้องมองอันธพาลสองพี่น้องอย่างเหี้ยมโหด น้ำเสียงเ็าดังออกมา
"ว่าไงนะ!!!"
อันธพาลสองพี่น้องะโออกมาพร้อมกัน คิดว่าพวกตนหูฝาดไป ใครจะไปนึกว่าจะมีคนมาขอของที่ตนเองปล้นแบบนี้
เปรี้ยง
เสียงเตะใส่อันธพาลสองพี่น้องดังขึ้น สั่งออกมาอีกครั้ง
"หูหนวกกันรึไง" เต้าิ ตะคอกใส่อย่างดุร้าย
เต้าิตอนนี้ไม่ต่างจากหัวโจกดีๆนี้เอง ไม่สิต้องบอกยิ่งกว่านักเลงเสียอีก นี้มันคือ ตัววายร้ายชัดๆ
ไม่นานอันธพาลสองพี่น้องก็หยิบสิ่งของมีค่าในตัวออกมายื่นให้แก่เต้าิอย่างรวดเร็ว
ด้านหน้าเต้าิ คือ ต่างหูทองแดง กำไรทองแดง สร้อยทองแดง เครื่องประดับล้วนแล้วแต่เป็ทองแดงหมดทั้งสิ้น กับเศษหินก้อนทองแดงอีกไม่กี่ชิ้น
"ขยะชัดๆ" เต้าิ มองดู ที่เรียกว่า "สิ่งของมีค่า" ของอันธพาลสองพี่น้องเป็แค่ขยะเกลื่อนกลาดที่มีตามท้องถนนทั่วไป ที่ตนจะหยิบมาได้ทุกเมื่อ
"อะไรกัน มีแค่นี้เอง?"
"น้อยไป เอาออกมาอีก"
เต้าิ ไม่คิดว่าอันธพาลสองพี่น้องจะซ่อนของมีค่าแค่นี้ ต้องมีอีกมากแน่ แต่สิ่งของขยะในสายตาเต้าิก็ถูกนำออกมาวางจนหมด
"นี้ก็ขยะ นั้นก็ขยะ มีแต่ขยะทั้งนั้น คิดว่าที่นี้เป็โรงงานขยะรึไงกัน" สายตาเต้าิสาดส่องสิ่งของแปปเดียว มองเห็นขยะตรงหน้าเต็มสองลูกตา ไม่คิดเลยว่าอันธพาลสองพี่น้องประจำหมู่บ้านจะมีแต่ขยะเก็บเอาไว้
"หมู่บ้านนี้อยากบอกนะว่า สิ่งของทองแดงจะเรียกว่า สิ่งของมีค่ากัน" เต้าิ เห็นแต่ขยะในใจพลันคิดถึงฐานะของคนในหมู่บ้านนี้ขึ้นมาทันที
อันธพาลสองพี่น้องอึ้ง ไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนอื่นมองสิ่งของเหล่านี้เป็ขยะมาก่อน
อีกฝ่ายยังอยู่ในบ้านไม้เก่าๆหลังโทรมๆอยู่เลย มาหาว่าสิ่งของทองแดงเป็ขยะได้ยังไงกัน
อันธพาลสองพี่น้องคิดในใจ แต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา กลัวจะโดนกระทืบอีกรอบ
"ปู่ สิ่งของพวกนี้ คือ ของมีค่าในหมู่บ้านนี้กัน?"
เต้าิ เพิ่งกลายเป็คนของโลกนี้ และมาปรากฏตัวในร่างเต้าิที่หมู่บ้านแห่งนี้ จึงไม่แน่ใจว่าสิ่งของทองแดงตรงหน้าจะเป็ขยะอย่างที่ตนเองคิดเอาไว้ไหม
แม้เต้าิจะเคยััของมีค่ามากมายมานับไม่ถ้วนจากทั่วทุกมุมโลก แต่ที่นี้คือโลกนิยาย เป็โลกใหม่สำหรับตัวเอง จึงต้องถามคนในโลกนี้ก่อน และคนที่น่าจะตอบคำถามได้ดีสุด คงไม่พ้นปู่เต้าซื่อแน่
"ที่จริง สิ่งของทองแดงพวกนี้ มันก็เป็ของมีค่าสำหรับหมู่บ้านนี้ แต่ยังมีสิ่งของทำจากเงินหรือโลหะที่มีค่ามากกว่าพวกนี้อยู่ด้วย" เต้าซื่อ ตอบออกมาอย่างชัดเจน
"ได้ยินแล้วใช่ไหม พวกแกเอาสิ่งของมีค่าที่ไม่ใช่พวกทองแดงออกมาเดี้ยวนี้" เต้าิ ได้ยินเช่นนั้นสั่งอันธพาลสองพี่น้องให้รีบหยิบออกมา
"ไม่เช่นนั้น หากข้าค้นเจอเมื่อไหร่...พวกเ้าโดนเจี๋ยนแน่"
เต้าิ เว้นประโยคสักครู่ ก่อนค่อยๆกล่าวอย่างเยือกเย็น สายตาดูโเี้จ้องมองแก่อันธพาลสองพี่น้อง
บัดนี้ทุกคนต่างไม่แน่ใจแล้วว่า ใครคืออันธพาล ใครคือคนที่โดนปล้นกันแน่
643
