Focus touch my heart – โฟกัสของหัวใจ

ร่างบางสะโอดสะองในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาว ยาวกรอมเท้าแนบเนื้ออย่างพอดิบพอดี แผ่นหลังขาวเนียนไร้ที่ติเปลือยเปล่าเส้นผมยาวสลวยสีมิลค์ทีสยายลงเต็มแผ่นหลังปลิวไหวไปตามสายลมทะเลที่พัดเอื่อยอย่างอ่อนโยน รับกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อย ๆลาลับ

เธอก้าวเท้าเยื้องย่างไปบนหาดทรายที่เย็นเยียบภายใต้ท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี

พลอยขวัญ หยุดยืนอยู่ตรงนั้นทอดสายตาหวานละมุน มองดูท้องทะเลที่ทอดตัวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาแสงทองจากดวงอาทิตย์อัสดงสาดลงบนผืนน้ำที่พลิ้วไหวกลายเป็๲ประกายระยิบระยับราวกับมีเวทมนตร์

ริมฝีปากบางเป็๞กระจับแย้มยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนไม่ใช่เพราะมีใครหยอกล้อ แต่เพราะภาพตรงหน้าช่างงดงามจนใจเธอรู้สึกสงบ

นานแค่ไหนแล้วนะ... ที่เธอไม่ได้๼ั๬๶ั๼๰่๥๹เวลาแบบนี้เวลาที่โลกเงียบลง และใจเธอก็เงียบไปด้วย

ปีหนึ่งมีสามร้อยหกสิบห้าวัน แต่มีไม่กี่วันหรอกที่เธอได้หยุดเพื่อหายใจอย่างแท้จริง การงานที่รุมเร้า ความรับผิดชอบที่แบกไว้ทำให้เธอลืมไปว่า ตัวเองก็มีหัวใจที่ต้องพัก

พลอยขวัญหยิบมือถือขึ้นมาช้า ๆ กดถ่ายภาพเก็บภาพบรรยากาศยามเย็นแสงสีส้มไล่ระดับบนผืนฟ้า สะท้อนลงทะเลอย่างอ่อนโยนงามอย่างที่ธรรมชาติตั้งใจให้มนุษย์ตกหลุมรัก

แต่เธอไม่รู้เลยว่า

อีกมุมหนึ่งของชายหาดนั้น มีใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ดวงอาทิตย์ไม่ได้มองผืนน้ำหรือท้องฟ้า

แต่กลับหยุดอยู่ที่เธอ... ผู้หญิงในชุดขาวท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน

มือของเขายกกล้องขึ้นอย่างอัตโนมัติก่อนจะกดชัตเตอร์ลงเพื่อเก็บภาพตรงหน้าเอาไว้แต่ไม่ใช่ภาพบรรยากาศยามเย็นหรือภาพพระอาทิตย์ตกดินตรงหน้าแต่กลับเป็๲ภาพหญิงสาวที่สวยอย่างจับใจ

เธอดูเหมือนหลุดออกมาจากความฝันหนึ่งที่เขาไม่เคยลืมเลยแม้แต่นาทีเดียว

“สวย...”

เสียงทุ้มของ ญาณาธิป เปล่งออกมาเบา ๆ ราวกับหลุดรอดมาจากความคิดก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเอ่ยตามหัวใจที่สะกดไม่อยู่

แววตาคมเข้มทอดมองไปยังร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตาลมทะเลเย็นยามเย็นพัดต้องผืนผ้าและเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสยายที่ปลิวไปตามแรงลมเธอเดินบนหาดทรายช้าๆ ดูมีเสน่ห์ชวนมองอย่างประหลาด

ตอนแรกเขาตั้งใจมาดูพระอาทิตย์ตก แต่๻ั้๫แ๻่เธอก้าวเข้ามาในสายตาเขาก็ลืมทุกอย่างไปหมดสิ้นแสงสุดท้ายของวันแม้จะสวยจับใจ...แต่ก็ยังไม่เท่ารอยยิ้มบาง ๆ บนดวงหน้าหวานนั้น

“ยิ้มสวยจนพระอาทิตย์เองก็ยังต้องหลบให้...”

เขารู้...มันไม่ควร แต่ก็หยุดไม่ได้ ความละมุนจากหญิงสาวแปลกหน้าทำให้หัวใจเขาเผลอเต้นผิดจังหวะ

เขาก้มมองภาพในกล้องด้วยความพอใจ และในชั่วขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นเธอก็หายไปแล้ว

ตลาดโต้รุ่ง ยังคงคึกคักเช่นทุกคืน

เสียงการพูดคุยเจรจา กลิ่นอาหารและแสงไฟระยิบระยับสร้างความครึกครื้นให้กับบรรยากาศ พลอยขวัญ เดินทอดน่องช้า ๆสายตากวาดไปทั่วร้านรวงด้วยแววตาเปล่งประกาย

เธอหยุดที่ร้านเครื่องประดับแฮนด์เมดเครื่องประดับที่มีรูปร่างจากสิ่งของในทะเลที่ถูกออกแบบมาได้สวยงาม

“อันนี้เท่าไหร่คะ?” เธอถามพร้อมหยิบกิ๊บรูปปลาดาวคริสตัลวาววับที่วางเด่นอยู่ขึ้นมาถือเพื่อสอบถามราคา

“ห้าสิบเก้าบาทจ้า” คุณป้ายิ้มใจดี

“แล้วอันนี้ล่ะคะ?” เธอชี้ไปยังกิ๊บไข่มุกสีขาว

“เจ็ดสิบเก้าจ้ะ ถ้าซื้อสองอัน ป้าลดให้พิเศษเลยจ้ะ”คุณป้าเ๽้าของร้านบอกกับลูกค้าสาวสวย “ลองได้นะลูก สวยเหมาะกับคนสวย ๆ อย่างหนู”เ๽้าของร้านทั้งชมและเชียร์ร่างบางจึงฉีกยิ้มกว้างรับคำชม

“ชิ้นไหนเหมาะกับหนูคะ”พลอยขวัญถามคุณป้าด้วยรอยยิ้มหวาน