แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบเปลือกตา พริมค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นในห้องนอนหรูหราบนเพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุด ความทรงจำเมื่อค่ำคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองดั่งภาพฉายซ้ำ
ภาพของความดิบเถื่อน เสียงคำรามต่ำ และความคับแน่นที่อัดอั้นจนแทบะเิ
เธอขยับตัวเล็กน้อย และทันใดนั้นความเจ็บระบมก็แล่นปราดไปทั่วร่าง โดยเฉพาะ่ล่างที่รู้สึกหนักอึ้งและหน่วงหนึบ ราวกับว่าร่างกายส่วนนั้นไม่ได้เป็ของเธออีกต่อไป
ห้องนอนว่างเปล่า ไร้เงาของชายหนุ่มทั้งสาม มีเพียงกระดาษโน้ตวางไว้ที่หัวเตียง
'พวกพี่ไปทำงานก่อน อย่าลืมกินยาแก้ปวดนะเด็กดี ไว้เจอกันใหม่'
พริมหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มไหมสีเทาไหลร่วงลงเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่มีรอยจ้ำแดงสีกุหลาบประทับอยู่ทั่วเนินอกและหน้าท้อง ตราประทับแสดงความเป็เ้าของจากฝูงหมาป่า
หญิงสาวพาร่างกายที่อ่อนระทวยเดินโซเซเข้าห้องน้ำ เมื่อส่องกระจกบานใหญ่ เธอก็พบกับคราบคาวสีขาวขุ่นที่แห้งกรังเปรอะเปื้อนตามเรียวขาด้านใน มันคือหลักฐานแห่งความสุขสมที่ธาม สิงห์ และเจตน์ ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า
พริมเปิดฝักบัว ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลชำระล้างร่างกายภายนอก มือเรียวถูสบู่ล้างคราบไคลตามิั แต่เมื่อมือของเธอเลื่อนลงไปััที่จุดซ่อนเร้น เธอกลับชะงัก
ปลายนิ้วััได้ถึงความเปียกชื้นที่เอ่อล้นอยู่ปากทางรัก ทั้งช่องทางด้านหน้าและด้านหลัง ภายในนั้นยังคงอัดแน่นไปด้วยน้ำเชื้อจากชายสามคน มันถูกฉีดอัดเข้าไปลึกจนตกค้างอยู่อย่างนั้น
ตามปกติเธอควรจะล้วงล้างมันออกให้หมดจดเพื่อความสะอาด แต่ทว่าวินาทีนั้นความคิดวิปลาสบางอย่างกลับผุดขึ้นมาในหัว
‘อยากเก็บมันไว้ ความรู้สึกพวกนี้จะได้ไม่หายไป’
พริมกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนผิดบาป เธอตัดสินใจดึงมือออก ปล่อยให้ธารน้ำรักเ่าั้คงอยู่ในร่างกาย เก็บมันไว้เป็ของฝาก สุดลับที่ไม่มีใครรู้
เธอสวมเสื้อผ้าทับลงไปทั้งอย่างนั้น รู้สึกได้ถึงความเฉอะแฉะที่ไหลย้อนลงมาเปื้อนกางเกงชั้นในทุกครั้งที่ขยับตัว ความรู้สึกหน่วงๆ ที่ท้องน้อยตอกย้ำว่าเธอเพิ่งผ่านศึกหนักมา และตอนนี้เธอกำลังจะพามันกลับไปหาสามี...
ณ บ้านเดี่ยวชานเมือง
พริมขับรถกลับมาถึงบ้านตอนเกือบเที่ยง ทันทีที่ไขกุญแจเข้าบ้าน กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดก็ลอยมาแตะจมูก
"กลับมาแล้วเหรอครับคนเก่ง"
สามีของเธอเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เขาอยู่ในชุดอยู่บ้านสบายๆ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสะอาดสะอ้าน ...ช่างแตกต่างจากใบหน้าเปื้อนเหงื่อและสายตาหื่นกระหายของเพื่อนๆ เขาอย่างสิ้นเชิง
"ค่ะพี่กานต์" พริมตอบเสียงเบา พยายามหลบสายตา
กานต์เดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง จมูกโด่งฝังลงที่ซอกคอขาวผ่องเพื่อสูดดมความหอม
"คิดถึงจังเลยครับ เมื่อคืนบ้านเงียบมากตอนพริมไม่อยู่"
พริมตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งเกร็งเมื่อร่างกายของสามีแนบชิด เธอหวาดกลัวว่าเขาจะได้กลิ่น
...กลิ่นคาวรุนแรงของชายอื่นที่ซึมซาบอยู่ในทุกรูขุมขน
"หืม"
กานต์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
"พริม กลิ่นตัวแปลกๆ นะ เหมือนกลิ่น..."
หัวใจพริมกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหงื่อเย็นซึมออกตามไรผม
"กะ... กลิ่นคลอรีนไงคะ! เมื่อคืนพริมว่ายน้ำดึกไปหน่อย แล้วก็สงสัยน้ำหอมของเพื่อนพริมจะติดมา กลิ่นมันแปลกๆ ฉุนๆ น่ะค่ะ" เธอรีบแก้ตัวพัลวัน เสียงสั่นเครือ
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" กานต์ยิ้มรับอย่างไม่ติดใจสงสัย เขาหมุนตัวพริมให้หันมาเผชิญหน้า สายตามองเธอด้วยความรักใคร่
"งั้นไปอาบน้ำให้สบายตัวดีไหม? หรือว่า..."
สายตาของกานต์เปลี่ยนเป็หวานเยิ้ม มือหนาลูบไล้ที่เอวบางของภรรยา
"จะมาออกกำลังกายกับพี่ก่อน? เมื่อคืนพี่เหงามากเลยนะ รู้ไหม?"
พริมเบิกตากว้าง นี่เขาอยากจะมีเซ็กส์กับเธอ ในสภาพที่เธอยังมีของเหลวจากชายอื่นเต็มท้องเนี่ยนะ?
"ตะ... แต่พริมเหนื่อย..."
"นะครับ... แป๊บเดียว พี่คิดถึงพริม" กานต์อ้อนวอน พลางก้มลงจูบที่ริมฝีปากเธอ... ริมฝีปากที่เมื่อคืนเพิ่งจะกลืนกินน้ำรักของคนอื่นเข้าไป
ความรู้สึกย้อนแย้งตีตื้นขึ้นมาในอก ความรู้สึกผิดบาปต่อสามีที่แสนดี ปะทะกับความตื่นเต้นเร้าใจที่กำลังจะทำเื่วิปริต พริมหลับตาลง... ยอมจำนนต่อสถานการณ์
"ก็ได้ค่ะ"
กานต์อุ้มพริมเข้ามาในห้องนอน วางเธอลงบนเตียงนุ่มสีขาวสะอาด เขาบรรจงถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นด้วยความทะนุถนอม ราวกับกำลังแกะห่อของขวัญล้ำค่า หารู้ไม่ว่าของขวัญชิ้นนี้ได้ถูกแกะและใช้งานอย่างหนักหน่วงไปแล้ว
เมื่อพริมเปลือยเปล่า กานต์มองสำรวจเรือนร่างภรรยาด้วยความหลงใหล เขาไล้มือไปตามรอยจ้ำแดงที่เนินอก
"ไปโดนอะไรมาเนี่ย? ยุงกัดเหรอ?"
"คะ... ค่ะ ยุงที่บ้านเพื่อนตัวใหญ่มาก... กัดเจ็บสุดๆ เลย"
กานต์พยักหน้า ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เผยให้เห็นรูปร่างผอมบางตามสไตล์หนุ่มวิชาการ เมื่อเทียบกับมัดกล้ามแน่นๆ ของสิงห์ หรือแผ่นอกกว้างของเฮียธามแล้ว ร่างกายของสามีดูเล็กจ้อยไปถนัดตา
"พี่ขอนะ"
กานต์ขึ้นคร่อมร่างพริม แยกขาเรียวของเธอออกกว้าง เขามองไปที่กลีบเนื้ออูบอูมสีหวานที่ดูบวมแดงผิดปกติเล็กน้อย แต่ด้วยความที่ไม่ได้สังเกตละเอียด เขาจึงเข้าใจว่ามันคงเป็เพราะพริมตื่น
"แฉะขนาดนี้ พริมเองก็อยากเหมือนกันใช่ไหม?"
กานต์ยิ้มภูมิใจ นิ้วมือปาดน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มออกมา... โดยไม่รู้เลยว่ามันคือน้ำกามของเพื่อนตัวเอง
พริมกลั้นหายใจ มือจิกผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อกานต์จับแท่งเนื้อขนาดปานกลางของเขาจ่อที่ปากทางรัก
สวบ...
กานต์กดตัวตนเข้ามาอย่างง่ายดาย เพราะช่องทางนั้นถูกขยายจนหลวมโพรกจากศึกหนักเมื่อคืน ความลื่นไหลผิดปกติทำให้เขาเข้าไปได้จนสุดโคนโดยไม่ต้องเล้าโลมมาก
"อา... วันนี้พริมลื่นดีจัง" กานต์เอ่ยอย่างมีความสุข เริ่มขยับเอวเนิบนาบ
สำหรับพริม ...ัันี้ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว
ของของกานต์ที่เข้ามา มันดูเล็กและเบาหวิว มันััผนังเนื้อของเธอได้เพียงแ่เบา ไม่มีความคับแน่นจนจุกเสียดเหมือนตอนโดนสองแท่งเสียบพร้อมกัน ไม่มีความยาวที่กระแทกถึงมดลูกเหมือนของเฮียธาม
แต่สิ่งที่ทำให้พริมตัวสั่นสะท้าน คือเสียง แจ๊ะ... แจ๊ะ... แจ๊ะ...
เสียงน้ำรักจำนวนมหาศาลที่ตกค้างอยู่ภายใน ถูกแท่งเนื้อของกานต์กระแทกเข้าไปจนเกิดเสียงดังลามก ทุกครั้งที่กานต์ขยับเข้าออก เขาทำหน้าที่เหมือนลูกสูบที่คลุกเคล้าน้ำเชื้อของชายอื่นให้ทั่วโพรงมดลูกของเธอ
"อึก... อื้อ..." พริมครางออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียวจากการกระทำของสามี แต่เพราะจินตนาการอันวิปริตที่ผุดขึ้นมา
เธอหลับตาลง จินตนาการว่าคนที่อยู่บนร่างไม่ใช่กานต์ แต่เป็สิงห์ที่กำลังตอกอัดเธอ
จินตนาการถึงหนุ่มๆ เ้าของน้ำที่ไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนแท่งเอ็นของสามี ...น้ำที่เพื่อนของเขาฝากไว้
"ดีไหมพริม? พี่ทำแรงไปหรือเปล่า?" กานต์ถามด้วยความเป็ห่วง เมื่อเห็นภรรยาตัวสั่น
"มะ... ไม่ค่ะ... แรงอีก... พี่กานต์... แรงๆ เลย" พริมละเมอเพ้อขอความรุนแรงที่สามีไม่มีวันให้ได้
กานต์ยิ้มแก้มปริ เข้าใจผิดว่าภรรยาเรียกร้องเขา เขาพยายามเร่งจังหวะให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ตับ... ตับ... ตับ...
จังหวะรักของกานต์ส่งผลให้ของเหลวอุ่นจัดที่ถูกฝากฝังไว้ภายในเริ่มเอ่อล้น มวลน้ำแห่งความลับจากช่องทางด้านหน้าและร่องลึกด้านหลังซึมซาบออกมาประสานกัน เจิ่งนองเคลือบไล้แก่นกายของสามีให้ขยับเขยื้อนได้ลื่นไหลยิ่งกว่าครั้งใด กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งรุนแรงขึ้นตามไฟราคะที่โหมกระพือ
วินาทีนั้น พริมััได้ถึงความสมบูรณ์แบบที่บิดเบี้ยว น้ำกามของคนอื่นที่ขังอยู่ในท้อง ผสานเข้ากับจังหวะการสอดใส่ของสามีที่กำลังขยับเข้าออก มันคือความรู้สึกเติมเต็มที่เธอโหยหา เธอครางกระเส่า ร่างกายกระตุกเกร็งรุนแรงราวกับจะแตกสลายคาอกของชายผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่
"อ๊าาา! จะเสร็จ พริมจะเสร็จ!"
"พร้อมกันนะที่รัก!"
กานต์เกร็งสะโพก ปลดปล่อยน้ำเชื้อของเขาเข้าไปสมทบกับน้ำของเพื่อนๆ ที่รออยู่ก่อนแล้ว กลายเป็ส่วนผสมสุดท้ายที่เติมเต็มความวิปริตของค่ำคืนและเช้าวันใหม่ให้สมบูรณ์
กานต์ทิ้งตัวลงนอนซบไหล่พริม หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน
"รักพริมนะครับ เมียสุดที่รักของพี่"
พริมลูบหลังสามีเบาๆ ดวงตาเหม่อมองเพดาน รับรู้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่หลอมรวมกันอยู่ในกาย
วินาทีนั้นพริมยอมรับอย่างหมดใจ ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่เรือนร่างของภรรยาผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป หากแต่เป็เพียงภาชนะที่เปี่ยมล้นไปด้วยร่องรอยแห่งราคะของชายอื่น...