ตอนที่2 ความโชคร้ายยังมีความโชคร้ายอยู่
"ตื่นได้แล้วเนลคุงเดี่ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก"
เสียงอันคุ้นเคยในยาวเช้า
"ครับแม่ ผมจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเดี๋ยวนี้ล่ะ"
เห้อ! วันนี้ก็เป็อีกวันที่ไม่อยากไป โรงเรียน น่าเบื่อ
"ถ้าไม่รีบเดียวมื้อเช้าจะเย็นเอาน่ะ นี้ลูกก็อยู่ ม.ปลาย ปี3 แล้วเมื่อไหร่จะดูแลตัวเองได้สักที"
เสียงบ่นพึมพำั้แ่เช้าตรู่ของเธอ
"ปี3 เหรอ หึ !ถ้ามันเป็อย่างที่ฉันคิดไว้มันก็คงดีมากล่ะน่ะ"
เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะไปโรงเรียน
"ทานแล้วน่ะครับ หูวว ! วันนี้มีพะแนงหมูด้วย ของโปรดเลย"
"ค่อยๆทานก็ได้ไม่มีใครมาแย่งกินหรอก"
เธอพูดด้วยสีหน้ายิ้มและป็นห่วง
"อิ่มจังเลย ผมไปแล้วนะครับแม่"
"จ้า ไปดีมาดีน่ะ เนล"
ยิ้มและโบกมือขอให้เป็วันที่ดี
คณะนี้เวลา07:55 อีก5นาที ก็จะปิดประตูหน้าโรงเรียนแล้วนักเรียนต่างก็วิ่งมากันอย่างมากมายเพราะกลัวว่าจะโดนหักคะแนนและลงโทษวิ่งรอบโรงเรียน10รอบ
"สายแล้วๆ สายแน่เลย ต้องวิ่งแบบพี่ตูดซะแล้ว"
ในขณะนั้นเองเนลก็ได้วิ่งชนเข้ากับใครบางคน
"เห้อ ! ดูทางหน่อยสิว่ะ อ้าว แกเองหรอไอ้แหนมเน่า วันนี้แกเจอดีแน่ไว้เคลียร์กันในโรงเรียนล่ะอย่าหนีซะละ"
ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยโกรธเท่าไหร่น่าจะเป็เพื่อนของเนลหรือป่าวน่ะ
"อ้ะ ซวยอีกแล้วเรา"
ไอ้นี้มันแกล้งผมมาั้แ่เข้าม.ปลาย แล้วล่ะมันชอบไถ่ตังค์คนอื่นไปทั่วแถมยังทำร้ายร่างกายเป็ว่าเล่นรวมถึงผมด้วย ถ้าฉันตัวใหญ่และแรงเยอะกว่าแกเมื่อไหร่ละก็ฉันจะฆ่าแกเป็คนแรกเลย
"ในทีสุดก็ทันพอดีเลย ไอ้แหนมเน่านั้นมันอยู่ไหนของมัน อ่ะเจอตัวเเล้ว"
เห้ย! ไอ้แหนมเน่าวันนี้แกทำอะไรชั้นคงรู้สิน่ะว่าจะโดนอะไร ก้มกราบเท้าฉันซะและก็เลียเท้าชั้นไห้สะอาดล่ะ
"เลียเท้า ? มันจะไม่เกินไปหรอ เอ็ม"
เสียงพูดในใจไอ้บ้านี้ใครจะไปเลียกันว่ะ ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้ว เพราะไอ้นี้มันโง่มาก
"เกินไปหรอ ? ฉันว่ามันเหมาะกับแกดีว่ะ"
"ตะกี้ฉันเห็นอาจารย์เดินมาทางนี้ด้วยล่ะ อาจารย์พละน่ะ"
"ชิ ตอนพักแกเจอฉันแน่ ไอ้แหนมเน่า"
เห้นมั้ยล่ะได้ผลโง่จริงๆเลย ไอ้พวกเอาดีหาเื่ไปวันๆ ไปที่ห้องเรียนดีกว่า วันนี้คาบ1-2ก็คือ ชีวะสิน่ะ ส่วน 3-4ก็ เคมี พาง่วงแต่เช้าเลย ข้ามไปตอนเที่ยงเลยล่ะกัน
"หมดคาบ4แล้วพักกันแค่นี้ก่อนน่ะนักเรียนส่วนการบ้านวันนี้ไม่มีจ้าหัวหน้าบอกทำความเคารพ"
ครูโบว์นี้ทั้งสวยน่ารักและใจดีอีกสอนตรงเวลาและปล่อยตามเวลาแปะๆเลยไม่เหมือนครูหัวโบราณพวกนี้หรอก เข้าสอนก็ช้าแถมปล่อยก็ช้าอีกน่าจะตายๆไปสะไห้หมดเลย
"ว่าไง แหนมเน่าน้อย วันนี้แกต้องไปซื้อขนมเค้กมาไห้พวกฉัน3คน น่ะ ฉันขอรสสตอเบอรี่ ส่วน พวกเธอเอาอะไรกันล่ะ"
"พวกฉัน2คนเอา รสครีมหวานๆน่ะย่ะถ้าได้ยินแล้วก็ไปสิ"
"โอเค เงินฉันอีกแล้วสิน่ะ"
พวกชะนี3หัวพวกนี้ก็ด้วย และ ผมต้องเป็ทาสรับใช้ไอ้พวกขยะพวกนี้เื่ที่ผมต้องยอมทำตามพวกมันผมจะเล่าไห้ฟัง ตอนนั้นผม อยู่ ม.4 พวกชะนีนี้ มันได้วางแผนไห้ผมตกเป็ทาสของมันมันได้บอกผู้หญิงเพื่อนในห้องเดียวกันในวันที่ผมต้องทำเวรทุกวันหลังเลิกเรียนและคอยช่วยเหลือคนอื่น ไห้มาบอกผมว่ามีตัวอะไรก็ไม่รู้อยู่ในห้องน้ำใช่และผมก็รีบวิ่งไปในห้องน้ำแต่สิ่งที่เจอก็คือชะนีอีกตัวมันก็นอนแกผ้าใส่แต่ชั้นในไว้ และอีก2ตัวมันก็ถ่ายรูปในจังหวะนั้นพอดีเพราะงั้นก็เลยไม่อยากไห้แม่เสียหน้าและอับอายผมก็เลยต้องปิดบังเื่นี้เอาไว้ส่วนที่ว่าทำไมผมถึงต้องไปช่วยพวกบ้านี้ก็เพราะว่าก่อนหน้านี้ ผมได้ถูกว่าเป็ขโมยทั้งที่ผมไม่ได้เกี่ยวอะไร ยังจำไอ้คนเมื่อเช้าได้ใช่มั้ยไอ้นั้นแหละมันไปขโมยของมีค่าจากห้องศิลปะมาแต่มันถูกสภานักเรียนเห็นซะก่อนแต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้สภานักเรียนมันก็ร่วมมือกันสุดท้ายก็มาตรงที่อยู่ผมเพราะในวันนั้นผมกำลังจะไปส่งสมุดพวกมันวิ่งมาและเอาของมีค่านั้นเอามาไว้ที่ผมและสภานักเรียนคนอื่นก็มาเห็นพอดีมันก็เลยเริ่มใส่ร้ายใส่ข้อหาต่างๆไห้ผมจนผมไม่มีทางสู้กับพวกมันได้ ก็ได้แต่ยอมรับความผิดไปสงสัยสิน่ะทำไมผมถึงต้องไปส่งสมุดแทนหัวหน้าห้องก็เพราะว่า ใน่วันที่ไปเข้าค่ายก่อนหน้านี้2 อาทิตย์ ไปเข้าค่ายทั้งหมด2 วัน 1คืน สำหรับผม มันคือนรก1ปีเลยล่ะแค่วันก่อนเข้าค่ายผมต้องมาอยู่ในกลุ่มกับพวกเลวๆนี้1ในนั้นมีไอ้หัวหน้าห้องอยู่ด้วยกลุ่มล่ะ5คน แล้วพวกมันอีก3คนก็ไม่ได้เอาอะไรมาเข้าค่ายสักอย่างเลยสุดท้ายมันก็ต้องเอาของผมไปใช้ กางเกงใน เสื้อผ้า ผ้าเช็ดตัวใน่เช้ากับล่ายไม่มีอะไร แต่ตอนค้างคืนนี้ล่ะประเด็นเข้าค่ายค้างคืนก็ต้องเอาเต็นท์มาและแยกชายหญิง แต่พวกมันก่อนจะนอนมันเอาผู้หญิงมามีเซ็กในเต็นท์ ง่ายๆก็คือ 4 รุม 1 น่ะพวกมันทำกันแบบไม่สนใจผม และแล้วอาจารย์ก็ได้เดินมาตรวจได้เดินมาที่เต็นท์ของผมและเปิดเข้าพวกมันจัดฉากเอาเป็ว่าผมกำลังมีเซ็กกับผู้หญิงที่มันพามา เเละมันพูดกับอาจารย์ว่าผมใช้กำลังใส่พวกมันเพราะพวกมันเตือนว่าอย่าทำแบบนี้เลยมันไม่ดีน่ะเดียวอาจารย์ก็รู้หรอก นี้ล่ะคือสาเหตุที่ผมต้องโดน แล้วทำไมผมถึงต้องโดนมาอยู่กลุ่มกับพวกนี้น่ะหรอก็เพราะว่าผม...ผม เป่ายิ้งฉุบแพ้ยังไงล่ะ ถ้าหากผมเป่ายิ้งฉุบชนะล่ะก็ ชีวิตผมคงดีกว่านี้
"แม่ค้าครับ ขอเค้กรสนี้และก็นี่ด้วยครับ หมดกันตังเรา"
ในเวลานั้นเหมือนเขาจะลืมใครไปบางคน
"ไง ไอ้แหนมเน่า วาวววเค้กหรอ เอามานี้ เยียบไห้เละ สมน้ำหน้า "
โถ่เว้ยไอ้เวรหน้าขายหน้าชมัดคนในโรงอาหารมองกันหมดแล้ว เนลได้บ่นในใจ
"แต่ฉันไม่มีเงินแล้วน่ะ "
"งั้นหรอ ไปเจอกันที่ดาดฟ้าหน่อยสิ"
เนลได้แต่เพียงเดินตามเขาไปเท่านั้น
"มีอะไรหรอ ทำไมถึงเรีย....."
พูดยังไม่ถึงไหนเนลได้ถูกต่อยเข้าไปที่ท้อง จากนั้นก็ต่อยไปที่หน้าและทั่วทั้งร่างกาย
"จำใส่สมองไว้น่ะ ไอ้แหนมเน่าอย่างแกน่ะก็คือไอ้แหนมเน่าสันยังค่ำ"
เนลได้ถูกซ้อมจนร่างกายรุกไม่ไหวได้แต่นอนอยู่บนดาดฟ้า และคนที่ซ้อมเนลก็ได้เดินจากไปเนลได้แต่คิดว่าจะต้องหาทางแก้แค้นไอ้พวกที่ทำไห้เขาต้องกายเป็แบบนี้และจากนั้นได้ไม่นานเนลก็ได้สลบไป (นี้คงจะเป็ฝันกลางวันสิน่ะ)
โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
