ภายในห้องเช่าขนาดเล็ก “ม่านฟ้า” ในชุดนอนตัวเก่ากำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง นิ้วเล็กเขี่ยหน้าจอมือถือ ไล่ดูความเคลื่อนไหวบนหน้าอินสตาแกรมไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน เพราะตัวเธอนั้นนอนไม่หลับ
พรุ่งนี้เป็วันแรกที่เธอจะเข้าทำงานในบริษัทใหม่ แม้จะผ่านการทำงานมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ราวกับเด็กจบใหม่ไม่มีผิด
“!!!”
แต่ในตอนนั้นเองสายตาของเธอพลันชะงักเข้ากับโพสต์จากแอคเคานต์หนึ่ง ที่สุ่มขึ้นมาบนหน้าฟีดพอดีราวกับโชคชะตาเล่นตลก ปากอิ่มเผยอออกแล้วอ่านชื่อแอคเคานต์นั้นเสียงแ่พร่าจนแทบไม่ได้ยิน….ราวกับไม่ยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
“its.graceluxe”
ชื่อแอคเคานต์ที่ฟังดูแล้วไม่น่าจะมีอะไร แต่ใครจะรู้ว่าสำหรับเธอแล้วนั้น เ้าของชื่อแอคเคานต์นี้นั้นเป็เสมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาหลายปี แต่แทนที่เธอจะเลื่อนผ่าน เธอกลับตัดสินใจที่จะกดเข้าไปดูรูปที่เหลือข้างในโพสต์นั้น
มันเป็ภาพถ่ายพรีเวดดิ้งสุดหรูหรา ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทสีดำเข้มกำลังตระกองกอดหญิงสาวร่างบางในชุดเ้าสาวกระโปรงบานฟูฟ่องไว้แนบชิด สองร่างเบียดเสียดกันจนไร้ช่องว่าง ใบหน้าของทั้งคู่ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ช่างเป็ภาพที่ดูลงตัวและเปี่ยมไปด้วยความรัก... ราวกับเ้าหญิงและเ้าชายในนิทานที่ทุกคนใฝ่ฝัน มันมาพร้อมกับแคปชั่นน่าเคลื่อนไส้ที่เธออ่านแล้วอยากจะอ้วกออกมาให้ได้
‘Count down to our forever... รักที่สุดในโลก ผู้ชายที่ดีที่สุดของเกรซ @Kavin_Kavinpob #MarryMe’
“เกรซ….หึหึ….เกรซเหรอ”
ริมฝีปากอิ่มขยับเรียกชื่อของหญิงสาวในรูปเสียงแ่ ก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะร่วงเผาะลงมาจากั์ตาของเธอ….
ความโกรธแค้น ความอับอาย และรอยแผลเป็ในอดีตที่เธอพยายามขุดหลุมฝังให้ลึกที่สุด กำลังกรีดทะลุผืนดินผุดขึ้นมาฉีกทึ้งความรู้สึกอีกครั้ง
ม่านปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอเหวี่ยงสมาร์ตโฟนในมือออกไปสุดแรงจนมันกระแทกพื้นอย่างไม่ไยดี ร่างเล็กขดตัวเข้าหากันอย่างน่าสงสาร เสียงสะอื้นไห้ปนไปกับเสียงสาบแช่งด้วยความชิงชัง
“อีเกรซ….อีอัปรีย์ กูขอให้มึงไม่ตายดี….ขอให้ชีวิตมึงพังพินาศ ขอให้มึงสูญเสียทุกอย่าง เหมือนที่มึงเคยทำกับกู!!!”
ปลายนิ้วเล็กจิกขยำผ้าปูเตียงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ราวกับกำลังระบายความแค้นลงบนผืนผ้า ภาพในอดีตหวนกลับมา ภาพความทรงจำอันมืดมนในอดีตหมุนวนกลับมา นรกบนดินที่มันเริ่มต้นขึ้นด้วยเหตุผลง่ายๆ แค่คำว่า... “อิจฉา” แต่เพียงแค่นั้นเองที่ทำให้เธอต้องอยู่ในฝันร้ายนานถึงสามปีเต็ม
ตอนนั้นเธอเป็เพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่มีผลการเรียนดีที่สอบได้อันดับหนึ่งของห้องอยู่เสมอ เธอไม่ได้สวยหยาดเยิ้มชวนสะดุดตาเหมือนพวกกลุ่มนางรำของโรงเรียน มีเพียงใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูกับแก้มกลมๆ ป่องๆ นุ่มฟูเหมือนก้อนเต้าหู้ที่ทำให้พวกคุณครูต่างพากันนึกเอ็นดูเท่านั้น
ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอเข้าไปสะดุดตา ‘เกรซ’ เข้าอย่างจัง….กลับเป็เพราะหน้าที่หัวหน้าห้องที่ทำให้เธอต้องคอยพูดคุยกับเพื่อนทุกคน รวมไปถึงเพื่อนผู้ชายที่เกรซกำลังแอบชอบอยู่ในตอนนั้นด้วย
“อีม่าน!!! มึงคิดว่าแค่มึงเรียนเก่ง แล้วจะเสนอหน้าชูคอไปร่านกับพวกผู้ชายได้เหรอฮะ!!!”
“ระ….เราเปล่านะเกรซ เราเป็หัวหน้าห้องต้องไปตามงาน”
“กูไม่เชื่อ!!! มึงชอบแบงค์ใช่มั้ย ทำทีเป็ตามงานแต่ความจริงหรือมึงร่านไปอ่อยเขาถึงโต๊ะ”
“มะ….ไม่ใช่นะ”
เสียงแหลมสูงของเกรซตวาดลั่นห้องน้ำหญิงในเย็นวันหนึ่งหลังจากเลิกเรียน อีกฝ่ายไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพยายามอธิบายเลยแม้แต่น้อย และหลับหูหลับตาเชื่อเพียงภาพในหัวที่ตนเองทึกทักขึ้นมาเองเท่านั้น
ความจริงที่ถูกบิดเบือนในวันนั้น และผลที่ตามมาคือการกลั่นแกล้งที่เธอต้องเจอตลอดสามปีเต็ม
ไม่มีใครช่วยเธอได้เลย ทั้งเพื่อนร่วมห้อง ทั้งครู แม้แต่พ่อกับแม่ของเธอ จากที่แกล้งด้วยความหมั่นไส้ในตอนแรก นานวันเข้ามันก็แปรเปลี่ยนเป็กิจกรรมสนุกสนานของเกรซและเพื่อนของหล่อน
เกรซและกลุ่มเพื่อนเริ่มแกล้งเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ วันนี้โดนขังในห้องเก็บของ วันต่อมาโดนเอาน้ำแดงมาราดใส่ชุดนักเรียน หรือวันต่อต่อมาที่รองเท้าของเธอหายไปอยู่ในชักโครก ภาพเหตุการณ์เ่าั้ดำเนินไปซ้ำ ๆ ราวกับแผ่นเสียงที่เปิดวนไม่รู้จบ
มีอยู่ครั้งหนึ่ง เกรซหยิบถังน้ำสกปรกที่ใช้ถูพื้นห้องน้ำราดลงบนหัวของเธอจนเปียกโชก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อไหลซึมเข้าปากและตาจนเธอสำลักและไอออกมาด้วยความทรมาน แม้เธอจะร้องไห้ขอความเห็นใจ แต่เกรซกลับยืนกอดอก หัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน พลางกระซิบข้างหูเธอต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง
“ถ้ามึงคาบเื่นี้ไปฟ้องครู มึงโดนหนักกว่านี้แน่ อีโง่!!!”
…..
“เฮือก!!!”
ม่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว เธอดึงตัวเองกลับมาจากภาพในอดีต ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น เธอนึกไปถึงรูปคู่ของเกรซกับแฟนหนุ่มเมื่อครู่อีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นคนที่ใช้ชื่อไอจีอย่างเป็ทางการว่า “@Kavin_Kavinpob” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้ม ั์ตาทรงเสน่ห์และดูอบอุ่น เขาดูไม่เหมาะกับผู้หญิงใจร้ายอย่างเกรซเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาจนแห้งเหือด เธอลุกจากฟูกนอนเดินไปเก็บมือถือที่มุมห้อง โชคดีที่มันยังใช้งานได้ปกติ หลังจากต่อสายชาร์จแบตเตอรี่ทิ้งไว้ ม่านก็พาตัวเองเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ พรุ่งนี้คือวันแรกของการเริ่มงานและเป็จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ เธอจะมามัวเสียเวลาจมปลักอยู่กับคนชั่วๆ ในอดีตอีกไม่ได้เด็ดขาด
…..
วันต่อมา ณ บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งใจกลางเมือง แม้ดวงตากลมโตจะบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนอยู่เล็กน้อย แต่ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ม่านเลือกสร้างอิมเมจของตัวเอง ด้วยการใส่ชุดไปทำงานสไตล์สาวเรียบร้อย เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา คลุมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีเบจตัวโคร่งที่ช่วยพรางร่างผอมบาง ท่อนล่างเป็กระโปรงบานเอวสูงสีน้ำตาลอ่อน ยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อย ทว่าจังหวะที่ก้าวเดิน ชายกระโปรงกลับสะบัดพลิ้ว เผยให้เห็นน่องขาวเนียนกับถุงเท้าสีขาวและรองเท้าเมรี่เจนสีน้ำตาลเข้ม
หญิงสาวลอบยิ้มบางเบา... เธอขยับเสื้อให้เข้าที่พลางคิดในใจว่า ด้วยลุคยัยเต้าหู้จืดชืดไร้พิษภัยแบบนี้ คงไม่มีใครคิดอยากมาหาเื่รังแกเธอแน่นอน... หรือต่อให้มี ใครคนนั้นก็คงตามเกมเธอไม่ทัน
“น้องม่านฟ้าใช่ไหมครับ”
“ค่ะ….ม่านฟ้าค่ะ”
“พี่ชื่อตุลนะ เป็หัวหน้าของเรา น้องม่านตามพี่มาเลยครับ เดี๋ยวพี่จะพาไปที่โต๊ะ แล้วก็แนะนำพี่เลี้ยงให้นะ”
“ค่ะ….ฝากด้วยนะคะ”
ร่างเล็กก้าวตามหลังหัวหน้าแผนกที่เดินนำเข้าสู่โซนออฟฟิศ เธอถูกพาเดินลึกเข้ามาจนกระทั่งมาหยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงานตัวหนึ่ง ทันทีที่เสียงฝีเท้าหยุดลง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่นั่งทำงานอยู่ข้างโต๊ะตัวนั้นก็ค่อยๆ ละสายตาจากหน้าจอแล้วหันกลับมา….ดวงตาของม่านค่อยๆ เบิกกว้าง
“กวิน... นี่น้องม่านฟ้า เด็กใหม่ที่จะมาอยู่ในการดูแลของนายนะ ช่วยสอนงานน้องหน่อยแล้วกัน น้องเพิ่งเปลี่ยนงานมา ยังไม่ค่อยรู้ระบบเท่าไหร่”
“ได้ครับพี่ สวัสดีครับน้องม่าน พี่ชื่อกวินภพนะ มีอะไรสงสัยตรงไหนก็ถามพี่ได้ตลอดนะครับ”
ม่านมองชายตรงหน้าส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ก็พลันนึกถึงภาพเมื่อคืน หน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม และดวงตาคู่นั้น อีกฝ่ายคือ “กวิน” แฟนหนุ่มสุดเพอร์เฟกต์ในไอจีของเกรซไม่ผิดแน่ โลกมันกลมจนน่ากลัว หรือ์จะเห็นใจเธอและส่งทางแก้แค้นมาให้ถึงที่กันแน่นะ
ม่านฟ้าแสร้งทำเป็ขัดเขินจนแก้มแดงระเรื่อ เธอช้อนสายตาผ่านกรอบแว่นหนาขึ้นมองเขา ยิ้มซื่อๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า
“ยิ...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณกวินภพ ม่านฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
4K
