เอเรียล ดี.เกสโต
ยามเช้ามาเยือน เสียงคนรับใช้เข้ามาเลือกหยิบไม้ถูพื้น ถังน้ำ และแปรงขัดพื้นปลุกให้จงลั่วที่แอบอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องตื่นขึ้น เขาหยี่ตามองดูคนรับใช้วัยกลางคน กำลังสอนคนรับใช้เด็กรุ่น อายุราว 14-18 ปี จำนวนสิบห้าคน ที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานรอฟังคำสั่ง โดยแต่ละคนก็มีอุปกรณ์ทำความสะอาดที่แตกต่างกันในมือ เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอดจนเสร็จพวกเด็กรับใช้ก็แยกย้ายกันออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย จงลั่วถึงได้มีโอกาสออกมาจากที่ซ่อนตัว
"เวรเอ๊ย...ไอ้แก่ฟินน์มันลำเอียงอีกแล้ว" เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"เออ...ข้ากับเอ็งได้เวรขนขยะตลอด ทำไมไม่ได้เวรทำความสะอาดหอหญิงมั้งวะ"
"วันนี้ยิ่งเป็คาบเรียนสัตว์อสูรด้วย ขยะมันยิ่งชวนเหวอะมาก"
"เออจริง รับไปเถอะ ไปขนขยะจากอาคารนักรบก่อน ซากอสูรไว้รอขนสุดท้ายเลย"
เสียงสนทนาเงียบลงแล้ว จงลั่วจึงได้มีโอกาสยื่นหน้าออกมาสำรวจที่นอกห้องในยามเช้า แสงแดดอ่อน ส่องเข้ามากระทบร่างของจงลั่ว จู่ ๆ ที่หน้าอกของเขาก็เกิดอาการร้อนลวก จงลั่วรีบเอามือล้วงเข้าไปดูก็พบว่าต้นตอมาจากลูกกลมที่เขาเก็บได้จากช่องมิติ
แต่ไม่ทันที่จะโยนมันทิ้งออกไปจากมือ จู่ ๆ รอบข้างก็มืดลง ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้จงลั่วตั้งตัวไม่ทัน
"สวัสดี" ชายในชุดคลุมยาวสีทอง หน้าตาทรงภูมิปรากฏขึ้นตรงหน้าจงลั่ว "ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อ
เอเรียล ดี.เกสโต เป็จอมเวท รวมถึงนักพันธุกรรมอสูรอันดับหนึ่งของไกอา หวังว่าชื่อเสียงของผมจะโด่งดังข้ามยุคสมัยและคุณจะรู้จักผมนะ" เขายิ้มกว้าง "แน่นอน ผมเชื่อเหลือเกินว่าหากคุณได้รับข้อความที่ผมทิ้งไว้ ไม่ว่าจะด้วยการขุคค้นซากของปราสาท หรืออะไรก็ตาม แต่นั่นแปลว่า กล่องข้อความเวทบีบอัดที่ผมทิ้งไว้ ได้ถูกกระทบเข้ากับแสงอาทิตย์ และห้องทดลองของผมก็คงถูกทำลายไปเรียบร้อยแล้ว" เอเรียลหยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาโชว์ "ผมดีใจมากที่การทดลองสุดท้ายของผมประสบความสำเร็จ แต่ดูเหมือนว่าผมจะคิดผิด" เอเรียลโชว์รูปสัตว์อสูรขึ้นมาทีละใบก่อนจะอธิบายถึงงานในการสร้างสัตว์อสูราที่ควบคุมได้โดยมนุษย์ ให้แก่อาณาจักร เขาได้ทดลองตัดต่อ ถ่ายโอนพลังของพวกมันจากตัวหนึ่งไปตัวหนึ่ง จนสามารถสร้างโลหิตอสูรที่รวบรวมพลังในการกลืนกินอสูรต่าง ๆ ได้ แต่ปัญหาก็คือเมื่อทดลองถ่ายเือสูรนี้เข้าไปยังสัตว์ที่ถูกฝึกโดยมนุษย์ พวกมันกลับคลุ้มคลั่งและไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป และผลจากความรีบร้อนนำผลการทดลองที่ผิดพลาดไปใช้ ก็ก่อให้เกิดหายนะต่ออาณาจักรโบราณจนเกินจะแก้ไข เอเรียลจึงได้ทำการลงผนึก และสั่งเสียทายาทของตระกูลเกสโตไว้ ว่าหากเขาไม่ออกมาจากห้องทดลองให้ทำลายปราสาทหลังนี้ทิ้ง และย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเสีย เพราะสิ่งที่เขาจะทำต่อถือเป็อันตรายต่อมนุษยชาติโดยรวม เมื่อเอเรียลตัดสินใจได้ดังนั้น เขากับซิด...เพื่อนสนิทอีกคน ซึ่งเป็จอมเวทมิติได้ทำการปิดผนึกทางเข้าห้องทดลองลับใต้ปราสาทเกสโต ซึ่งแม้แต่ลูกหลานของตระกูลก็ไม่รู้ว่าผนึกทางเข้านั้นถูกซ่อนอยู่ที่ใด และเพื่อค้นหาสาเหตุของการทดลองที่ผิดพลาด ทั้งสองจึงเริ่มทำการทดลองลับนี้อีกครั้ง ซึ่งตอนนั้นถือว่าผิดกฎข้อห้ามของอาณาจักรแล้ว แต่ด้วยความหลงใหลที่จะสร้างสุดยอดสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุด และสามารถควบคุมได้ แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนมันจะล้มเหลว เพราะแม้เขาจะสร้างมันได้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะควบคุมมันได้ เขาจึงเลือกที่จะทดลองใส่โลหิตอสูรนั้น ลงไปในอสูรที่อ่อนแอที่สุด "สไลม์" แต่ไม่นานสไลม์ก็เกิดการกลายพันธุ์สีสันของมันเปลี่ยนไปกลายเป็สีดำสนิท แต่เราทั้งคู่ยังคงค้นหาสาเหตุที่มันเปลี่ยนไปต่อ และพบว่าเ้าสไลม์มันแข็งแกร่งและก้าวร้าวขึ้นมาก แม้ความแข็งแกร่งของมันจะเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่มันก็เป็เพียงแค่สไลม์ ซึ่งนั่นทำให้เราทั้งคู่สามารถนำเ้าสไลม์สีดำนั้นมาทดลองต่อไปได้ แม้จะถูกมันทำร้ายาเ็ไปบ้าง แต่ก็ยังคงไม่เกินแรงของจอมเวทถึงสองคน จนในที่สุดเราก็พบว่าเ้าโลหิตอสูรนั้นมันมีิญญา และเราก็ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไง เราจึงทำการกลั่นอสูรที่ได้รับโลหิตไปทั้งหมดในห้องทดลอง และดูดเอาิญญาของมันออกมาจนได้เป็ผลึกอสูรที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน แต่จากพลังความมืดที่ไหลสกัดออกมา ทำให้สัตว์อสูรที่ทดลองสูญเสียพลังในการกลืนกินไปจนหมด มีเพียงแค่สไลม์สีดำตัวนั้นที่ยังคงมีพลังในการกลืนกินอยู่ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์อีกแล้ว เพราะมันดูเซื่องซึมลงไปราวกับกองของเสีย เมื่อเอาผลึกที่สกัดได้มาตรวจดู เราทั้งคู่ลงความเห็นว่ามันเป็ผลึกที่มีพลังไม่ต่ำเตี้ยไปกว่าผลึกระดับเอ หรือผลึกของสัตว์อสูรจำพวกัเลย แต่ต่างกันแค่มันเป็ผลึกที่มีชีวิต พวกเราจึงตัดสินใจทำลายเ้าผลึกนี่เสีย แต่มันกลับแข็งแกร่งเกินไป และจู่ ๆ ซิด...เพื่อนจอมเวทมิติของผมก็ถูกมันควบคุม ผมจึงจำเป็ต้องสังหารเขาพยายามใช้สติของตัวเองต่อต้านมัน และสุดท้ายผมจึงทำได้เพียงผนึกเ้าสิ่งนี้ไว้ในมิติปิดที่เราสร้างขึ้นมาเพื่อไว้เป็หลุมฝังศพของเราทั้งคู่ และในเมื่อซิดตายแล้ว ผมจึงทำบันทึกนี้ขึ้นมา เพราะผมไม่อาจจะออกไปจากห้องทดลองนี้ได้อีกแล้ว "ภาพฉายไปที่ร่างครึ่งหนึ่งของเอเรียลถูกความมืดกลืนกิน "ผมกำลังถูกมันควบคุม แต่ในที่สุดผมก็รู้ว่าเ้านี่มันจะตายเมื่อถูกแสงอาทิตย์ ผมดีใจที่คุณได้รับข้อความ เพราะนั่นหมายถึงข้อความของผมได้ขึ้นมาสู่บนดินแล้ว และเ้าผลึกเวรนั่นก็คงถูกทำลายไปด้วย ผมไม่อยากจะคิดเลยหากเ้าิญญาร้ายในผลึกนั่น มันรวมร่างเข้ากับเ้าสไลม์สีดำ หลุดรอดขึ้นมาบนพื้นดิน หายนะคงเกิดเป็แน่...ลาก่อน"
จงลั่วถูกส่งกลับมายังหน้าโรงเก็บอุปกรณ์ เขามองดูลูกกลมซึ่งบันทึกข้อความของเอเรียลค่อย ๆ สลายไป ก่อนจะนึกถึงเ้าสไลม์ในห้องทดลอง "ดีนะที่เราไม่ได้เจอเ้าผลึกนั่น ไม่งั้นเราคงถูกมันควบคุมไปแล้ว" จงลั่วยืนขึ้นอาบแสงอาทิตย์อุ่น ก่อนจะบิดี้เี และมุ่งตรงไปที่กองขยะ
ที่ทิ้งขยะของโรงเรียนแห่งนี้ มีการแยกขยะเอาไว้อย่างดี รวมถึงป้ายบอกว่าตรงไหน เป็บริเวณทิ้งขยะชนิดไหน จงลั่วหมายตากองขยะที่เป็ซากของสัตว์อสูร ซากของสัตว์อสูรส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงออกมา แต่เมื่อจงลั่วััมัน บางส่วนกลับกลายเป็การ์ดชิ้นเนื้อเน่า แม้ในรายละเอียดจะบอกว่าไม่มีประโยชน์ แต่การที่ซากของมันกลายสภาพเป็การ์ด ก็ทำให้การรื้อค้นของจงลั่วง่ายขึ้น และก็เป็ดังคาด เขาพบเศษผลึกอสูรที่แตกหักหลายชิ้น และมีอยู่สามชิ้นที่ยังคงสมบูรณ์อยู่ ซึ่งจงลั่วคาดว่ามันคงเป็ผลึกอสูรระดับที่ต่ำมาก จึงถูกทิ้งมา แต่แม้มันจะต่ำแค่ไหน สำหรับจงลั่วในตอนนี้มันล้วนมีประโยชน์
เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบกำลังมุ่งตรงมาที่กองขยะ จงลั่วตัดใจโยนการ์ดซากอสูรเน่ากลับไปที่กองขยะ และมันก็กลับกลายเป็ซากเน่ากองสุมกันตามเดิม ก่อนที่เขาจะรีบหลบออกมาอีกทาง และมุ่งตรงไปยังห้องเก็บอุปกรณ์
จงลั่วหยิบผลึกทั้งสามชิ้นขึ้นมาดู เขารู้สึกว่าการคุ้ยขยะครั้งนี้ได้ผลลัพธ์ที่เกินคาด
ผลึกอสูรกระต่ายเขาเดียว ระดับ F
ผลึกอสูรกระต่ายเขาเดียว ระดับ F
ผลึกอสูรหมึกหื่น ระดับ E
จงลั่วมองดูผลึกสีขาว สองชิ้นที่เป็ระดับเอฟ ก่อนจะหยิบผลึกสีฟ้าที่เป็ระดับอีขึ้นมาจูบด้วยความยินดี เพราะผลึกที่เขากินมาตลอดนั่นเป็ของหนูขาว ซึ่งเป็สัตว์อสูรไร้ระดับ ยังทำให้เขามีความสามารถต้านทานพิษอ่อน แต่กับระดับที่สูงขึ้นมันคงเยี่ยมยอดมาก แต่เมื่อคำนึงถึงเื่อาหาร (ผลึกอสูรจะช่วยเื่ความอิ่มท้องด้วย) จงลั่วจึงเลือกที่จะกินผลึกระดับเอฟก่อนหนึ่งอัน
ทักษะกลืนกิน อสูรกระต่ายเขาเดียว
สัตว์อสูรจงลั่ว
ระดับ 2
อาชีพ สัตว์อสูรระดับต่ำ
ทักษะติดตัว
- กลืนกิน
- ต้านทานพิษระดับทั่วไป (1/100)
-ทักษะการสังเกต (1/10)
จงลั่วได้รับความสามารถในการได้ยินเพิ่มขึ้น และเมื่อเห็นตัวเลขที่ด้านหลังทักษะ ทำให้จงลั่วรู้ว่า ทักษะนี้ก็สามารถพัฒนาได้อีกหากเขากินผลึกอสูรชนิดเดียวกันเพิ่ม และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็ซุกเก็บผลึกที่เหลืออีกสองอันเอาไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะตั้งใจฟังคำสนทนาที่เกิดขึ้นรอบ ๆ เพื่อตามหาโรงเลี้ยงสัตว์อสูรว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่
114
![มหาศึกล้างพิภพ ภาค 2 ดินแดนแห่งต้นกำเนิด (SWALLOWED STAR 2: LAND OF ORIGIN) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757149701_40144170.webp)
