ชลลดาเดินเลียบเรื่อยไปตามชายหาด ซึ่งเวลานี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เพิ่งคลายความเหน็ดเหนื่อยจากค่ำคืนอันยาวนานแห่งการเฉลิมฉลองการประสูติของพระเยซูตามประเพณีของชาวคริสต์ แต่สำหรับเธอแล้ว ค่ำคืนที่ผ่านมามีความหมายมากกว่านั้น เป็ค่ำคืนพิเศษอันแสนหวานที่ผู้หญิงทุกคนยากที่จะลืมเลือนได้
หญิงสาวในชุดบิกินีสีฟ้าอ่อนมีผ้าบาติกผืนบางผูกหลวมๆ เอาไว้บริเวณสะโพกด้านขวายกมือซึ่งสวมแหวนเพชรน้ำงามขึ้นมามอง แสงแดดยามเช้าสาดส่องต้องเหลี่ยมมุมของมันจนเป็ประกายระยิบระยับจับตา มันเป็แหวนที่เปรียบเสมือนบ่วงกักขังเธอจากอิสระแห่งวัยสาว แต่เธอก็ยินดีที่จะสวมมัน เพราะว่าคนที่สวมมันให้เธอนั้นคือชายที่เธอรักที่สุดในชีวิต
ฟองคลื่นขาวซัดมากระทบข้อเท้า สะกิดเตือนให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน หญิงสาวหันหน้าสู่ทะเล ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเข้าเต็มปอด ทรวงอกอิ่มใต้ท็อปบิกินีสีฟ้าอ่อนขยายตัว ดวงหน้ากลมรูปไข่เงยเชิดขึ้น แดดยามเช้าไล้แก้มชมพูเปล่งปลั่งที่ล้อมจมูกเชิดนิดๆ กับริมฝีปากเรียวจนดูงดงามราวกับภาพฝัน
“สวัสดีครับ”
เสียงใครคนหนึ่งดึงชลลดาออกจากบรรยากาศอันน่าอภิรมย์ เธอหันไปมองอย่างประหลาดใจ เขาเป็ชายหนุ่มรูปงาม อาภรณ์ชิ้นเดียวบนร่างกายของเขาคือกางเกงแบบนักกีฬาจักรยาน ทำให้ท่อนบนอันอุดมไปด้วยมัดกล้ามดูโดดเด่นชวนมอง
แต่เธอไม่รู้จักเขา...
“สวัสดีค่ะ”
“มาเดินเล่นคนเดียวหรือครับ” เขาถามเสียงนุ่ม แต่แววตาซุกซนโลมเลียมทรวงอกขาวนวลของเธออยู่ตลอดเวลา
“ค่ะ” ชลลดาตอบยิ้มๆ แกล้งไม่สนใจสายตานั้น
“ถ้าอย่างนั้นให้ผมเดินเป็เพื่อนไหมครับ” เขาเอ่ยถามพร้อมกับพยายามพรีเซนต์มัดกล้ามหน้าอกซึ่งเสริมสร้างมาอย่างดี
“ได้สิคะ ถ้าคุณไม่รังเกียจ...” หญิงสาวยกนิ้วนางข้างซ้ายขึ้นอวด
“อูย...” เขาหน้าเจื่อน เหลือบมองทรวงอกที่อัดแน่นอยู่ในท็อปบิกินีสีหวานอย่างเสียดาย
ชลลดายิ้มให้เขาก่อนยักไหล่ขาวนวลอย่างไม่ใส่ใจสายตาจาบจ้วงเช่นนั้น เธอออกจะชินกับมันเสียจนเรียกได้ว่าเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว
แต่บางอย่างที่ผิดปรกติกลับดึงดูดความสนใจของชลลดามากกว่า นั่นคือผู้คนมากมายวิ่งลงมาที่ชายหาดอย่างตื่นเต้น เธอและผู้ชายคนนั้นหันไปมองตาม จึงพบว่าน้ำทะเลที่สาดซัดข้อเท้าเมื่อสักครู่นี้กลับเหือดหายไป
หญิงสาวตาโตเมื่อชายหาดที่เธอได้ััฟองคลื่นเมื่อครู่นั้นกลับกลายเป็ลานทรายทอดยาวออกไปกว่าร้อยเมตร
“แปลกจัง ไม่เคยเห็นน้ำลดลงเร็วขนาดนี้เลย” ชายหนุ่มบอกเธอ ก่อนจะวิ่งตามคนอื่นๆ เพื่อไปดูปรากฏการณ์แปลกใหม่นี้กับเขาด้วย
ชลลดาเองก็แปลกใจไม่น้อยเช่นเดียวกับคนอื่น แต่สัญชาตญาณ ก็เตือนว่ามันจะต้องมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ แต่จะเป็อะไรล่ะ
หรือว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง...
