ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “คุณชายตู้มารอท่านติดต่อกันสองวันแล้ววันนี้ก็มารอท่านอยู่ที่ห้องรับแขกตั้งแต่เช้า!” เถ้าแก่หลิวเห็นของก็ยิ้มจนหน้าย่นเป็นดอกเก๊กฮวยเขารับห่อผ้าของตัวเอง รีบเปิดออกดูบนชั้นวาง ตรวจสอบอย่างละเอียด ปากพูดชมไม่หยุด

        “ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงพวกเจ้าจะเอาตั๋วเงินหรือเงินสด?” เถ้าแก่หลิวตรวจสอบสินค้าเสร็จก็รีบถามเจียงหงหย่วน

        คาดไม่ถึงว่าบุรุษร่างกำยำจะหันไปหาภรรยาตัวน้อย “ให้ภรรยาตัดสินใจ”

        โอ้ ตัวใหญ่เสียเปล่า กลัวภรรยาหรอกหรือนี่

        แต่ว่านะ…ภรรยาหาเงินเก่งถึงเพียงนี้ ถ้าเป็นเขาคงตามใจเช่นกัน

        ทางอำเภอรบเร้าเขาหลายครั้งว่ามีนักเรียนมาถามหาหนังสือขนาดเท่าฝ่ามือประเภทนี้ทั้งยังถามหาหลายคน…

        เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าหนังสือนี้ต้องได้รับความนิยมเพราะมันพกพาง่ายมาก!

        “เอาเงินทองแดงห้าก้วน[1] เศษเงินตำลึงยี่สิบตำลึง ที่เหลือเอาเป็นตั๋วเงินเจ้าค่ะ” หลินหวั่นชิวตอบ นางเคยไปแลกตั๋วเงินที่ร้านแลกเงินครั้งหนึ่ง แม่เจ้าที่นี่ไม่ได้ฝากเงินพร้อมได้ดอกเบี้ยแบบยุคปัจจุบันแต่การแลกเงินต้องเสียค่าธรรมเนียมด้วย!

        แม้จะเป็นเงินไม่มากแต่ก็เสียดายไม่ใช่หรือไร!

        เถ้าแก่หลิวพยักหน้า “ได้ ข้าจะไปเตรียมให้ซูเซียง รีบพาน้องสะใภ้กับน้องชายเจียงไปที่ห้องรับแขก”

        ความจริงตู้ซิวจู๋ได้ยินเสียงตั้งนานแล้ว แต่วางมาดไม่ยอมลุกออกมาทั้งที่ในใจแทบทนไม่ไหว

        เขาไม่สนใจสี่ตำราห้าคัมภีร์ที่ซื้อหนังสือขนาดเท่าฝ่ามือกับหลินหวั่นชิวเพราะจะส่งไปที่เมืองหลวงเพื่อเป็นของขวัญ

        แต่ที่คิดถึงหลินหวั่นชิวเพราะนางเป็นผู้อ่านของเขา!

        ทั้งยังเป็นผู้อ่านที่ภักดีเขาอยากคุยเรื่องเนื้อหาด้านในกับนางมาก ทองคำพันชั่งหาง่ายกว่าเพื่อนรู้ใจ…

        “ท่านนี่ช่าง…” เห็นเงาร่างหลินหวั่นชิวปรากฏที่ประตู คุณชายใหญ่รีบทำเป็นวางถ้วยชาลงทว่าเพิ่งเอ่ยปากพูดก็ถูกภาพของเงาร่างสูงใหญ่บึกบึนน่ากลัวกระแทกเข้าตาแบบไม่ทันตั้งตัว

        ตัวใหญ่จนเขารู้สึกเจ็บกระบอกตา

        มองภรรยาตัวน้อยที่เดินนำด้านหน้า ไอ๊หยาด้านหลังกระต่ายน้อยสีขาวมีหมาป่าตัวร้ายตามมาด้วยชัดๆ!

        ทั้งยังเป็นหมาป่าที่ทั้งใหญ่ทั้งดุมากด้วย

        “ท่านนี้คือ…” ตู้ซิวจู๋อดลุกขึ้นยืนไม่ได้ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

        คาดการณ์ด้วยสายตาแล้ว เขาเตี้ยกว่าบุรุษผู้นี้หนึ่งชุ่น[2]…สองชุ่น…เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองเตี้ยกว่าบุรุษตรงหน้าอย่างน้อยสี่ชุ่น!  

        “เซียงกงของข้า เจียงหงหย่วนคุณชายตู้ นี่คือหนังสือที่ท่านต้องการ” หลินหวั่นชิวพูดด้วยรอยยิ้มจบเจียงหงหย่วนก็ยัดห่อผ้าในมือใส่อกตู้ซิวจู๋ออกแรงเยอะจนตู้ซิวจู๋เซถอยไปด้านหลังหลายก้าวและล้มตัวลงบนเก้าอี้

        “แรงเยอะไปหน่อย ข้าคุมไม่อยู่ขอโทษคุณชายตู้ด้วย” เจียงหงหย่วนหรี่ตาไอ้ผีอายุสั้นนี่ สายตาที่มองภรรยาตัวน้อยทำให้เขาอยากควักลูกตายอีกฝ่ายออกมาเสียจริง

        ส่องสว่างราวกับโคมไฟ

        “แค่กแค่ก ไม่เป็นไร ข้าไม่ระวังเอง” ตู้ซิวจู๋นั่งตัวตรง เปิดห่อผ้าตรวจสอบ

        ประณีตมากจริงๆ!

        จัดการทุกรายละเอียดได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะตัวอักษรที่นุ่มนวลงดงามมาก ไม่รู้สึกปวดตาเพราะตัวอักษรเล็กสักนิด

        “อักษรพวกนี้เจ้าเป็นคนเขียนหรือ?” ตู้ซิวจู๋อดถามไม่ได้

        เจียงหงหย่วนตอบอย่างสงบ “ข้าเขียนเอง” ก่อนหน้านี้ภรรยาตัวน้อยเคยคุยเรื่องนี้กับเขาแล้ว สตรีไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจไว้ก็มีข้อดีของการไม่เป็นจุดสนใจเขาย่อมไม่คัดค้านอยู่แล้ว

        ตู้ซิวจู๋มองบุรุษหน้าโหดตรงหน้าต้องอดทนมากถึงได้ไม่พูดว่า ‘เช่นนั้นช่วยเขียนให้ข้าดูสักสองตัว’ ออกไป

        เขารู้สึกว่าบุรุษผู้นี้สามารถตบตัวเองให้ตายได้ในฝ่ามือเดียว

        อย่างไรเขาก็ไม่เชื่ออยู่แล้วอักษรพวกนี้ต้องเขียนโดยภรรยาตัวน้อยของบุรุษผู้นี้เป็นแน่คงมีแต่คนที่ชื่นชมนิยายของเขาที่จะสามารถเขียนอักษรที่สวยขนาดนี้ออกมาได้

        เพียงแต่…

        เสี่ยวเหนียงจื่อตัวเล็กน่ารักเช่นนี้กลับแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ช่างน่าเสียดายจริงๆ…

        ตู้ซิวจู๋ทำได้เพียงเสียดายอยู่ภายในใจ

        เป็นทุกข์มาก

        “คุณชายตู้พอใจหรือไม่ พอใจก็จ่ายเงินหากท่านไม่พอใจพวกเราจะได้เอาของกลับ!”

        “พอใจๆ!” ตู้ซิวจู๋รีบให้ถังหยวนนำตั๋วเงินสองร้อยตำลึงที่เตรียมไว้แล้วมอบให้หลินหวั่นชิวหลินหวั่นชิวนับแล้วรับไว้

        “ขอบคุณคุณชายตู้ ขอตัวก่อน!”

        บุรุษร่างบึกบึนจะลากภรรยาตัวน้อยออกไป

        “ท่านทั้งสองรอประเดี๋ยว!” ตู้ซิวจู๋รีบร้องเรียก กว่าจะได้เจอนางไม่ใช่เรื่องง่ายเขาจะยอมปล่อยไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไร?

        “มีเรื่องกระไร?” เจียงหงหย่วนมีสีหน้าไม่พอใจ!

        ตั้งใจสื่อว่าเขาไม่พอใจมาก!

        ตู้ซิวจู๋ตกใจกับสีหน้าของเจียงหงหย่วนเล็กน้อยแต่เขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ถึงเขาจะเป็นเสือที่ตกต่ำอย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นเสือ!

        ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องกลัวบุรุษชาวบ้านธรรมดา!

        “อะแฮ่ม คือเช่นนี้ข้าอยากขอให้ท่านช่วยข้าคัดหนังสืออีกหนึ่งชุด เป็นหนังสือขนาดเท่าฝ่ามือเช่นกัน” ทำนิยายเป็นเล่มเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือจะได้แอบอ่านตอนว่างๆ…ไอ๊หยา…แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

        อีกอย่าง หากทำเป็นเล่มเล็กๆ…ไม่แน่ว่านิยายของเขาอาจจะขายออก

        “ไม่สิ…เอาสามชุด! เอาก่อนสามชุด ถ้าขายหมดแล้วข้าค่อยสั่งเพิ่ม” ตู้ซิวจู๋เพิ่งพูดจบก็รู้สึกว่าตัวเองบอกจำนวนน้อยเกินไป

        “ภรรยาจ๋า เจ้าว่าอย่างไรจะคัดให้เขาหรือไม่?” เจียงหงหย่วนหันไปมองหลินหวั่นชิวเหมือนให้นางตัดสินใจแต่สีหน้ากลับไม่น่ามอง

        หลินหวั่นชิวคิดแล้วตอบว่า “ช่วงนี้เซียงกงงานยุ่งพวกเราค่อยตัดสินใจเถิด”

        ตู้ซิวจู๋ร้อนใจ “อย่าสิ แบ่งเวลาให้หน่อยเถิด เอาเช่นนี้ข้าให้ราคานิยายชุดละสามร้อยตำลึง ว่าอย่างไร?”

        “หนึ่งชุดมีกี่เล่ม?” หลินหวั่นชิวถาม

        “ถังหยวนไปเอานิยายของจอมยุทธ์พเนจรมา” ตู้ซิวจู๋รีบสั่งถังหยวนหันมายิ้มประจบว่า “เอ่อคือข้าค่อนข้างชอบนิยายของจอมยุทธ์พเนจรน่ะ แต่งได้ดี!”

        เหล่าหวางขายแตง หรือที่เรียกว่าขายเองชมเอง ตู้ซิวจู๋ให้ความสำคัญกับหนังสือที่ขายไม่ออกของตัวเองยิ่งนัก

        ส่วนความนับถือในตนเอง…แน่นอนว่าต้องสูงเช่นกันอาจสูงจนทะลุปรอท

        หลินหวั่นชิว “…”

        ที่แท้ในตำบลก็ยังมีคนที่มีมุมมองด้านสุทรียศาสตร์เหมือนตัวเอง!

        หายากๆ!

        ตู้ซิวจู๋แอบสังเกตสีหน้าหลินหวั่นชิวแบบไม่เปิดเผยร่องรอยเมื่อเห็นนางขมวดคิ้วเบาๆ ใจก็เต้นอย่างผิดหวัง ไอ๊หยา แม่นางน้อยไม่เต็มใจหรือ?

        แม้สตรีสาวตรงหน้าจะเป็นภรรยาของผู้อื่นแต่เขาไม่อยากตัดความสัมพันธ์กับนางจริงๆ สตรีสาวที่ไหวพริบดี(สวย) และเขียนหนังสือสวย(ชอบนิยายของที่เขาเขียน) ไม่ใช่จะเจอได้ง่ายๆ

        ไม่ต้องมีความสัมพันธ์ฉันท์บุรุษและสตรี เขาก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับนาง

        เชิงอรรถ

        [1] ก้วน(贯) 1ก้วน = 1000 อีแปะ

        [2] ชุ่น(寸) 1ชุ่น = 3.33 เซนติเมตร