หมอผีเกิดใหม่ในต่างโลก

ร้านรับทำอุปกรณ์อยู่ในตรอกหลังตลาด เ๽้าของร้านชายผมขาวรับ Cobalt จากมือเอสแล้ววางบนตาชั่งอย่างระมัดระวัง กวาดสายตาประเมินน้ำหนักและความบริสุทธิ์ก่อนจะถามว่าอยากได้แบบไหน

เอสหันไปหาอาเร

"อยากได้เกราะชั้นในใส่ใต้เสื้อได้ไหม จะได้ใส่ได้ตลอดเวลา"

อาเรเงียบสักครู่ มองที่แร่บนตาชั่งก่อนจะตอบ

"เอาแบบนั้น"

เ๯้าของร้านพยักหน้าและหยิบสายวัดออกมา ระหว่างที่วัดรอบอก รอบไหล่ และความยาวลำตัว เอสสังเกตเห็นว่าอาเรเกร็งที่หัวไหล่เล็กน้อยในจังหวะที่ถูกแตะ ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เหมือนร่างกายตอบสนองต่อบางอย่างข้างในที่ยังไม่นิ่ง

"อีกอาทิตย์หนึ่งมาเอาได้ครับ" เ๽้าของร้านพูดพร้อมเก็บสายวัด

ระหว่างเดินกลับ เอสพูดขึ้นมาโดยไม่ได้ปูยาว

"ฉันมีเงินเหลืออยู่ประมาณสองแสน Aure อยากเปิดร้านอาหาร"

จิวและอาเรหันมาพร้อมกัน

"อาหารแบบที่เคยทำนะ ต้มยำกุ้ง ต้มข่าไก่ ต้มแซ่บ คนที่นี่ไม่รู้จักอาหารพวกนี้ แต่ฉันคิดว่าถ้าได้กิน จะอยากกินอีก ตอนนี้ใกล้หน้าหนาวด้วย เมนูพวกนี้เหมาะ"

"เริ่มขายเองก่อนแล้วค่อยจ้างพนักงานทีหลังไหม?" อาเรถาม

จิวส่ายหัวเบาๆ ก่อนที่เอสจะตอบ

"จ้างพนักงานเลยครับ" เขาพูด เสียงเงียบแต่ชัด "คนไม่ได้มาซื้อแค่อาหาร เขามาซื้อชื่อเสียงคุณเอส คนที่เห็นคุณในสนามประลองจะอยากรู้ว่าร้านที่คุณเปิดขายอะไร ถ้าคุณต้องทำทุกอย่างคนเดียวจะไม่มีเวลาชักชวนลูกค้า"

เอสฟังแล้วพยักหน้า จิวพูดถูก

วันเปิดร้านมาถึงในเช้าที่อากาศเริ่มเย็น

กลิ่นของน้ำซุปต้มยำลอยออกมาจากร้านก่อนที่ป้ายจะเปิด คนที่เดินผ่านชะลอฝีเท้า บางคนหยุดสนิทแล้วหันหน้าเข้าหาร้านด้วยสีหน้าที่ไม่รู้จักกลิ่นนั้นแต่รู้ว่าอยากรู้จักมัน

อาเรยืนอยู่ที่ทางเข้า รับบัตรคิวออกจากกองในมือทีละใบ ไม่มีใครแซงได้เพราะท่าทางของเขาบอกอยู่แล้วว่าไม่ควรลอง

จิวเดินระหว่างโต๊ะอย่างเรียบร้อย วางชามลงโดยไม่ให้หกแม้แต่หยด

เอสยืนอยู่หน้าร้าน เห็นหน้าคนที่เคยนั่งในอัฒจันทร์สองสามคนก็เดินเข้าไปทักก่อน

"มาลองดูไหมครับ อาหารที่ไม่มีในเมือง Arcanum รับรองว่าไม่เคยกินแบบนี้มาก่อน"

คนที่เคยเชียร์เขาในงานประลองไม่ต้องได้รับการโน้มน้าวมาก แค่รู้ว่าเ๯้าของร้านคือคนที่พวกเขาเพิ่งดูต่อสู้ก็พอ

อาทิตย์ผ่านไป ร้านยังเปิดอยู่และยังมีคิวทุกวันเอสได้จ้างคนอื่นมาดูแลร้านแทนเพราะมีลูกค้าประจำแล้ว

เช้าวันที่เ๽้าของร้านตีเกราะนัดไว้ เอสออกไปรับของพร้อมกับอาเรและจิว เกราะวางอยู่บนผ้าหนา บางกว่าที่คาดไว้มาก แผ่นโลหะสีน้ำเงินอมเทาเชื่อมกันเป็๲ชั้นอ่อนตัวได้ตามรูปร่าง เ๽้าของร้านยกมาวางในมือแล้วพูดว่าหนักน้อยกว่าที่เห็นมาก

อาเรรับมาถือดูสักครู่แล้วใส่เข้าไป สวมเสื้อคลุมทับอีกชั้น

"ไม่รู้สึกเกะกะเลย" เขาพูด "แล้วก็เบาตัวขึ้นด้วย"

เอสหยิบผ้ายันต์ออกมาจากกระเป๋า พับเรียบแล้วยื่นให้อาเร

"แปะไว้ข้างในครับ ติดกับผิวเกราะ"

อาเรรับไปโดยไม่ถาม ยกเสื้อขึ้นแล้วแปะผ้ายันต์ไว้ตรงกลางอก ปิดเสื้อกลับ

"ลองใช้พลังคำสาปดูสิ แล้วเพ่งสมาธิไปที่เกราะ"

อาเรหลับตา

เงาปรากฏขึ้นที่หลังก่อน รูปทรงสิงโตพยัคฆ์ออร่าสีทองเรืองขึ้นแล้วค่อยๆ เปลี่ยน แทนที่จะพุ่งออกมาจากร่างอย่างที่เคยเป็๲ มันเคลื่อนลงมาตามแนวหลังและซึมเข้าไปในเกราะ แสงสีทองจางลงกลายเป็๲สีอ่อนกว่าเดิม แต่คงอยู่

อาเรลืมตา

"ไม่รู้สึกทรมานเลย"

เอสรอ

"ปกติทนได้แค่ห้านาที" อาเรพูด เสียงยังงงอยู่เล็กน้อย "ตอนนี้…ยังไม่รู้สึกอะไรเลย"

พวกเขายืนรอต่ออีกนานกว่านั้นมาก ก่อนที่อาเรจะพูดขึ้นอีกครั้งว่าเพิ่งจะเริ่มรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

เอสดูนาฬิกา ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

เขาหันไปที่จิว จิวพยักหน้าและเดินออกมาจากมุมที่ยืนอยู่ หยิบดาบฝึกขึ้นมาและยืนตรงข้ามอาเร

ทดสอบสั้นๆ สิบนาที

ความเร็วของอาเรช้าลงครึ่งหนึ่ง ออร่าสีทองอ่อนกว่าปกติชัดเจน แรงที่ปล่อยออกมาลดลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

จิวถอยออกมา

อาเรยืนอยู่กับที่ มองมือตัวเอง

"อ่อนลงครึ่งหนึ่ง" เขาพูดเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้น "แต่ควบคุมมันได้ และใช้ได้เป็๲ชั่วโมง"

เขาหยุดสักครู่

"มันคุ้มได้แล้ว"

เอสพยักหน้า

"ทดสอบร่างอื่นต่อได้ไหม?" อาเรถาม

เอสหันไปดูจิว จิวพยักหน้า

"ตามสบายเลย"

อาเรดึงพลังของสิงโตพยัคฆ์กลับออกจากเกราะ แล้วสลับไปที่ร่างแรดคชสาร เงาสีเทาปรากฏขึ้นและซึมเข้าเกราะเช่นกัน พลังป้องกันและพละกำลังลดลงครึ่งหนึ่งตามระบบ แต่ร่างแรดที่ปกติหนักและช้ากลับเคลื่อนที่สะดวกขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด น้ำหนักที่ Cobalt ดูดซับไปทำให้ร่างนี้กลายเป็๞ตัวเลือกที่ใช้งานได้จริง

ร่างแมลงมรกต พิษที่ปกติรุนแรงเบาลงมาก แต่ปีกยังกางได้และความคล่องยังอยู่

ร่างมัจฉา เคลื่อนที่บนบกเร็วขึ้นเพราะน้ำหนักลด แต่ทักษะในน้ำแย่ลงตามสัดส่วนเดียวกัน

อาเรยืนนิ่งหลังจบการทดสอบทั้งสี่ร่าง ไม่พูดอะไรสักครู่

แล้วก็พูดขึ้นสั้นๆ

"ขอบใจมากเลยนะ"

วันถัดมา เอสเดินเข้าไปหาอาเรในห้องเรียนหลังคนอื่นออกไปแล้ว

"ไปสมัครเป็๞นักผจญภัยด้วยกันไหม? อยากหาเงินเพิ่มและอยากทดสอบพลังในสนามจริงด้วย"

อาเรพยักหน้าทันที

"แน่นอนอยู่แล้ว"

กิลนักผจญภัยในตอนบ่ายคึกคักกว่าที่เอยจำได้ กระดานภารกิจเต็มด้วยกระดาษหลายชั้น เสียงคุยกันดังรัวในพื้นที่ปิด กลิ่นหนังและโลหะปนกันในอากาศ อาเรสมัครเสร็จและได้รับบัตรแรงค์เริ่มต้น

เอสหันไปดูกระดานภารกิจ อาเรยืนข้างๆ จิวยืนหลังอีกก้าว

ที่บนบันไดโอบล้อมกิลด้านข้าง มีชายยืนอยู่คนหนึ่ง

ผมสีแดงสด ยืนพิงราวบันไดด้วยท่าทางที่ไม่ได้พยายามซ่อนตัวเองแต่ก็ไม่ได้เดินเข้ามา สายตาของเขาอยู่ที่สามคนด้านล่าง มีบางอย่างในการมองที่ไม่ใช่การสอดส่อง แต่เหมือนกำลังรอจังหวะที่เหมาะสม

แล้วจิวก็หายไป

ไม่มีเสียงก้าวเท้า ไม่มีเงา ไม่มีอะไรบอกว่าเขาขยับ แค่อยู่ตรงนั้นก็หายไป

ชายผมแดงบนบันไดยังมองลงมาอยู่ก่อนที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างหลัง

จิวยืนอยู่ตรงนั้น ห่างออกไปหนึ่งก้าว

"นายเป็๲ใครนะ ทำไมแอบมองเรา"

ชายผมแดงไม่๻๷ใ๯ ไม่๷๹ะโ๨๨หนี ไม่แม้แต่เกร็ง เขาหันมาด้วยสีหน้าปกติราวกับว่ารู้มาตลอดว่ามีคนอยู่ข้างหลัง

"ผมชื่อซูเปอร์ อัลติเมท ครับ" เขาพูดพร้อมยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงสบายๆ แต่มีบางอย่างในน้ำหนักของมันที่ไม่ใช่คนธรรมดา "ยินดีที่รู้จักครับ พอดีผมขี้อายนะ เลยไม่กล้าเดินเข้ามาตรงๆ"

จิวมองเขาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

"อัลติเมท" เขาพูดซ้ำเบาๆ แล้วมองลงไปที่เอสด้านล่าง