[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ผมยอมรับ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มเหี้ยมปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาทั้งหมดไม่แม้แต่จะเก็บหรือกดมันไว้เลยสักนิด ดิออที่คิดท้าทายหลังจากนักเรียนหลายคนเดินออกไปเป็นวงกว้าง เขาก็ได้เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับแอนเดอร์สัน

“จะสู้กันด้วยอะไร”

“ฉันมาจากตระกูลมูนไลท์ ถนัดเวทย์น้ำ อยากจะขอท้าสู้ระยะประชิด อาวุธอะไรก็ได้ ขอแค่นายใช้มันเป็น”

แอนเดอร์สันยิ้มเล็กน้อย คำพูดของอีกฝ่ายเหมือนจะดูถูกเขา อย่างไรก็ตามเขากลับไม่คิดอะไรมาก ทำเพียงยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นมามองเพียงเท่านั้น อีกฝ่ายที่รู้ว่าแอนเดอร์สันต้องการใช้เพียงแค่หมัด เขาจึงตั้งท่าโจมตี

“แพ้ชนะวัดกันที่อะไร” แอนเดอร์สันเป็นฝ่ายถาม

“ใครสลบคนนั้นแพ้”

“ได้สิ” แอนเดอร์สันไม่เกี่ยง ขอเพียงแค่เวทย์ลมทำงาน เขาสามารถจัดการได้แม้กระทั่งนักเวทย์ 150 ปี ทันทีที่อาจารย์วิเอร่าให้สัญญาณต่อสู้นี้เอง อีกฝ่ายก็ได้เขียนวงเวทย์ด้วยมือเพื่อเสริมพลังให้กับร่างกาย 

แอนเดอร์สันที่ใช้เวทย์สายลมเสริมความเร็วด้วยการเสียเวลาเขียนไปเพียง 2 วินาที เขาก็ได้ใช้เวทย์สายลมเสริมกำลังเข้าไปอีกเพื่อทำให้เขามีทั้งความเร็วและพลังโจมตีที่มากเกินกว่าเดิม ทันใดนั้นอีกฝ่ายที่ร่ายเวทย์เสร็จก็มาปรากฎตัวตรงหน้าแอนเดอร์สัน ด้วยหมัดที่ห่อหุ้มด้วยเวทย์น้ำเสริมกำลัง ดิออได้ซัดหมัดเข้ามาใต้คางหวังจะทำให้แอนเดอร์สันหลับในการโจมตีเดียว แต่แล้วหมัดที่ควรจะพุ่งกระทบกรามกลับทำได้เพียงพุ่งผ่านสายลมเพียงเท่านั้น เป้าหมายที่ควรจะถูกซัดหน้ากลับหายไปไม่สามารถตามทันความเร็วได้ พริบตาที่ดิออพยายามตามหาว่าแอนเดอร์สันหายไปไหน เขากลับพบว่าคอมีความรู้สึกเหมือนกับมีบางอย่างทุบก่อนที่ภาพจะค่อยๆเบลอพร้อมสติที่ดับลงไป

“เกิดอะไรขึ้น!”

“เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น แอนเดอร์สันมาอยู่ด้านหลังของดิออได้ยังไงกัน”

ความเร็วของแอนเดอร์สันทำให้นักเรียนปี 1 หลายคนเกิดความตกใจ เมื่อครู่พวกเขามองเห็นแอนเดอร์สันกำลังจะถูกหมัดอัดกระแทกใบหน้า ตัวของเขากลับหายไปแล้วมาโผล่ด้านหลังดิออก่อนจะใช้สันมือทุบจนดิออสลบ

“แอนเดอร์สันชนะ มีใครอยากจะสู้กับเขาอีกไหม”

“หนูค่ะ”

โซเดียร์ยกมือ แอนเดอร์สันจึงหันมองเธอถือดาบสีทองออกมาเผชิญหน้า  วันนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไป เธอไม่มีแม้กระทั่งจิตมุ่งร้าย มีเพียงแค่ความต้องการอยากจะประลองกับเขาเท่านั้น

“นายหายดีแล้วสินะ ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน”

“ฉันไม่ใช่คนคิดมากขนาดนั้น แล้วนี่ไปทำอะไรมาล่ะ ทำไมพลังเวทย์เพิ่มอีกแล้ว”

“ทางตระกูลมอบผลไม้พลังเวทย์ให้ฉันน่ะ ทำให้พลังเวทย์เพิ่มขึ้นมาอีก ตอนนี้ก็น่าจะพอสู้กับนายได้บ้าง เรามาเริ่มกันเถอะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าจะชนะนายได้ไหม”

“แล้วพรแสงแห่งดาบของเธอเพิ่มความสามารถให้ได้มากน้อยแค่ไหน เพิ่มถึง 1 เท่าไหม”

แอนเดอร์สันสำรวจสถานะของโซเดียร์ หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะผูกสัมพันธ์กับเธอเอาไว้เพราะน่าจะคุยกันง่ายและน่าจะเป็นกองกำลังที่ดีให้กับเขาได้ในอนาคต

โซเดียร์ที่ได้ยินคำถามเธอกลับส่ายหน้า พรแสงแห่งดาบของเธอไม่สามารถเพิ่มความสามารถธาตุแสงให้รุนแรงได้ถึงขั้น 1 เท่า แต่สิ่งที่มันมอบให้เธอคือเพิ่มความรุนแรง 50 % และทำให้เธอฝึกดาบได้รวดเร็วกว่าวัยเดียวกัน

“งั้นฉันจะไม่ใช้เวทย์เสริมกำลังก็แล้วกัน”

“นายดูถูกฉันเหรอ”

“แล้วเธอคิดว่าเอาชนะนักเวทย์ที่ล้มนักเวทย 150 ปีได้อย่างนั้นเหรอ”

โซเดียร์ย่นคิ้ว แอนเดอร์สันกลับถอนหายใจ ดูยังไงอีกฝ่ายคงไม่ยอม เขาจึงหันมองอาจารย์วิเอร่าที่กำลังให้สัญญาณ ทันทีที่อาจารย์ดีดนิ้วจนเกิดเสียงดังลั่น โซเดียร์ก็ได้พุ่งเข้ามาหาแอนเดอร์สันด้วยความรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเปิดใช้งานวงเวทย์ได้ การจะเอาชนะอีกฝ่ายต้องรีบขัดขวางการร่ายเวทย์ ทว่าแอนเดอร์สันกลับหน่วงเวทย์เอาไว้ตั้งแต่สู้กับดิออเสร็จแล้ว ทำให้เขาพุ่งตัวหายไปจากตรงหน้าโซเดียร์จนเธอต้องวิ่งไล่ตาม

“แอนเดอร์สัน นายอย่าเอาแต่หนีสิ มาสู้กัน”

“ฮ่าๆๆ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นผู้ใช้เวทย์ธาตุลมนะ เรื่องหนีฉันถนัดกว่า” แอนเดอร์สันพูดด้วยท่าทางยิ้มแย้ม ทันใดนั้นเวทย์เสริมกำลังก็ร่ายเสร็จสิ้นส่งผลให้เขาพุ่งเข้าไปปะทะกับดาบ ด้วยผิวหนังที่ถูกพลังเวทย์เพิ่มความสามารถขึ้นมานั้น ทำให้มันแข็งจนสามารถต้านทานดาบของอีกฝ่ายได้

เปล้ง!

ดาบที่ควรจะต้านหมัดเอาไว้ได้ กลับหลุดลอยออกไปจากมือของโซเดียร์จนเธอตกใจตื่นไม่คิดว่าพลังของแอนเดอร์สันจะรุนแรงกว่ามาก ทว่าเธอไม่ยอมรับ ความพ่ายแพ้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเธอสลบเท่านั้นจึงร่ายเวทย์เสริมพลังธาตุแสงพุ่งเข้าหาแอนเดอร์สันเพื่อจะใช้หมัด ด้วยพลังเวทย์ 95 ปีของเธอไม่น่าจะห่างจากแอนเดอร์สันที่เป็นนักเวทย์ 97 ปีไปมาก ทันทีที่หมัดของเธอปะทะกับหมัดของแอนเดอร์สันร่างของเธอก็กระเด็นถอยหลังจนต้องใช้เท้าจิกพื้นดินเกิดเป็นร่องลึก

“ฉันสู้ไม่ได้ แต่ฉันไม่ยอมหรอก”

“เอางี้ไหม เธอใช้เวทย์ธาตุอื่นได้หรือเปล่า ถ้าใช้ได้ฉันจะใช้เวทย์ธาตุอื่นเช่นกัน เพื่อให้พรไม่มีผลกับการต่อสู้ของเรา” แอนเดอร์สันเสนอแนวทางการต่อสู้ เขารู้สึกชอบโซเดียร์เป็นอย่างมาก ตอนนี้ภายในหัวของเขาวางแผนเอาไว้แล้วว่าเธอจะเป็นหมากตัวที่สองของเขารองจากเวียร์น่า ดังนั้นเขาจึงต้องหาวิธีทำให้เธอพอใจในการต่อสู้นี้

“นายจะบอกว่าพรของนายเหนือกว่าฉัน”

แอนเดอร์สันไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขาได้ชี้นิ้วเล็งไปยังเสาต้นหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็ปลดปล่อยเวทย์บอลสายลม ก่อนที่ทุกคนจะตกใจตื่นเมื่อการระเบิดที่เกิดขึ้นไม่ใช่การระเบิดที่นักเวทย์ 97 ปีจะทำได้

“ถ้าเธอสร้างความเสียหายให้มากกว่าฉันได้ พรของเธอก็เหนือกว่า”

“งั้นเปลี่ยน ฉันใช้ธาตุไฟได้อีกธาตุและไม่มีพรสนับสนุน”

“งั้นฉันก็จะใช้ธาตุน้ำ”

หลังจากแอนเดอร์สันพูดจบเขาก็เปลี่ยนเวทย์ที่ใช้งาน เวทย์เสริมกำพลังก็เป็นของธาตุน้ำ เวทย์เสริมความเร็วก็เป็นธาตุน้ำเช่นเดียวกัน โซเดียร์ที่เปลี่ยนไปเป็นธาตุไฟสำเร็จนั้นเธอได้พุ่งเข้าไปหยิบดาบแล้วพุ่งเข้าหาแอนเดอร์สัน เขาที่ไม่มีอาวุธในมือนั้นจึงพุ่งเข้าไปหานักเรียนคนหนึ่งแล้วขอยืมมีดมาใช้งาน ในโลกเดิมของเขาดาบเป็นเพียงแค่อาวุธที่มนุษย์ในยุคเก่าใช้กัน ปัจจุบันเขาใช้ปืนและมีดป้องกันตัว 

หลังจากในมือของแอนเดอร์สันถือมีดเอาไว้นั้นเขาก็ใช้เวทย์เสริมคมมีดจนทำให้มีแสงสีฟ้าเคลือบไปบนใบมีดส่งผลให้มันสามารถตัดหินได้อย่างกับเต้าหู้ อีกฝ่ายที่รู้ว่าแอนเดอร์สันใช้เวทย์พื้นฐานครบ 3 อย่างเหมือนกันจึงตวัดดาบฟันในทันที

เปล้ง บรึ้ม!

เวทย์น้ำกับเวทย์ไฟปะทะกันส่งผลให้หมอกควันลอยกระจายไปทั่ว  นักเรียนรอบข้างที่รู้ตัวว่าเวทย์ของทั้งสองอ่อนกำลังลงจนอยู่ในขอบเขตนักเวทย์ 90 จึงพากันมองด้วยความลุ้นจนเกิดความเกร็งไปทั้งตัว เพราะตอนนี้ทั้งสองที่กำลังสู้กันไม่ได้ใช้ความเหนือกว่าของพลังเวทย์เข้าข่ม แต่กำลังใช้ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดหาจังหวะและช่องว่างเข้าฟันศัตรู ฝ่ายหนึ่งใช้ความเชี่ยวชาญในการใช้ดาบฟาดฟันด้วยกระบวนท่าของตระกูลไลท์สเปียร์ ส่วนอีกฝั่งใช้มีดเพียงหนึ่งเล่มฟาดฟันอีกฝ่าย โดยทักษะมีดที่แอนเดอร์สันใช้ในสายตาของทุกคนมันเป็นทักษะที่เรียบง่าย แต่ทุกการฟาดฟันและการจ้วงแทงกลับดูน่ากลัวจนทุกครั้งที่แอนเดอร์สันแทงมีดทุกคนล้วนลูบท้องตัวเองโดยไม่ตั้งใจ

เปล้ง!

“ยังจะใช้ผลคนสลบคือคนแพ้อยู่อีกไหม”

แอนเดอร์สันใช้มีดต้านดาบอีกฝ่ายเอาไว้พลางสอบถามถึงกฎการแพ้ชนะ เผื่ออีกฝ่ายอยากจะเปลี่ยน เมื่อรู้ว่าโซเดียร์ส่ายหน้าต้องการให้ศัตรูแพ้เท่านั้นแอนเดอร์สันจึงฉีกยิ้มกว้างใช้เท้าเตะท้องน้อยจนเธอลอยกระเด็นออกไป ถึงอย่างนั้นเธอกลับใช้จังหวะกระเด็นพลิกตัวตั้งหลักกระโดดกลับมาฟันแอนเดอร์สันอีกครั้งเขาจึงใช้วิธีการเดิมรับมือกับเธอ 

แม้การต่อสู้ทุกคนจะมองไปยังมีดและดาบ แอนเดอร์สันกลับใช้ทุกส่วนในร่างกายให้เกิดประโยชน์ ด้วยทักษะของมือปราบโลกก่อนที่ต้องใช้ความคล่องตัวสูง เขาจึงใช้เท้า เข่า ศอกได้อย่างชำนาญ ในการฟันหนึ่งครั้งเขาจะหาจังหวะใช้อาวุธของร่างกายเหล่านี้กระแทกศัตรูพลางพยายามพุ่งเข้าประชิดศัตรูให้ใกล้ที่สุดเพราะอีกฝ่ายใช้ดาบที่มีระยะการฟันที่ไกล เขาจึงต้องทำให้ดาบไม่สามารถกวัดแกว่งได้มากเท่าที่ควร

เปล้ง!

“หัก!   มีดของเขาหักแล้ว!”

นักเรียนโฟกัสไปยังมีดของแอนเดอร์สันที่หักเป็นสองท่อนหลังจากถูกดาบที่สร้างมาจากวัสดุดีกว่าฟันขาดออกจากกัน อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับคว้ามือจับไปยังมีดส่วนที่หักแล้วฟาดฟันต่อส่งผลให้ทุกคนตกใจมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก

“บ้าไปแล้ว เขาใช้มือเปล่า”

“ไม่ ไม่ใช่ เขาไม่ได้ใช้มือเปล่า ในมือของเขามีน้ำเคลือบเอาไว้ทำให้มือและใบมีดไม่สัมผัสกัน”

เปล้ง

นักเรียนที่กำลังมองไปยังมือแอนเดอร์สันหันไปมองดาบในมือของโซเดียร์ ครั้งนี้เป็นฝ่ายของเธอที่ทำดาบหลุดออกไปจากมือแต่ยังไม่ทันจะได้พุ่งออกไปคว้าดาบแอนเดอร์สันกลับพุ่งเข้ามากอดร่างของเธอแล้วล็อกตัวเอาไว้บนพื้นดินด้วยทักษะแปลกๆ ส่งผลให้มือของเธอไม่สามารถขยับได้ ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังรู้สึกขาดอากาศหายใจ การล็อกตัวของแอนเดอร์สันที่เข้ามาด้านหน้าแล้วพลิกตัวด้วยความรวดเร็วไปด้านหลังล็อกคอของเธอเอาไว้ ทำให้เธอพยายามดิ้นต่อไปท่ามกลางอากาศที่กำลังหมดลง

“หลับไปก่อนแล้วกัน”

แม้จะรู้ว่าต้องแพ้แอนเดอร์สันกลับชื่นชอบในตัวของเธอที่เต็มไปด้วยเลือกนักสู้ เนื่องจากว่าเธอไม่แม้แต่จะขอให้เขาปล่อยมือพยายามจะดิ้นให้หลุดออกมาจากการจับส่งผลให้เธอสลบคาการล็อกตัวของเขา หลังจากรู้ว่าเธอนิ่งไปแล้วแอนเดอร์สันจึงคลายการล็อกตัวพลางร่ายเวทย์กระตุ้นให้เธอกลับมาหายใจปกติ

“แอนเดอร์สัน”

“เธอปลอดภัยดีครับอีกไม่กี่ชั่วโมงเดี๋ยวก็ฟื้น” วิเอร่าวิ่งเข้ามาสำรวจโซเดียร์  เมื่อครู่เธอสามารถหยุดการต่อสู้ได้ แต่เมื่อเห็นว่าโซเดียร์ไม่ยอมแพ้เธอจึงปล่อยให้โซเดียร์แพ้ตามกฎกติกา ไม่อย่างนั้นจะเป็นการเข้าไปขัดขวางความภูมิใจของเธอ

“แอนเดอร์สันชนะ มีใครอยากจะสู้กับเขาอีกไหม จอร์จ”

วิเอร่ามองไปยังจอร์จ ปรากฎว่าจอร์จส่ายหน้าเพราะเขาไม่ถนัดสู้ระยะประชิดแบบแนบเนื้อเหมือนที่แอนเดอร์สันทำ หากเป็นการต่อสู้ด้วยดาบเหมือนโซเดียร์เขาพอมองเห็นวิธีการสู้ แต่วิธีการสู้ของแอนเดอร์สันใกล้เกินไป มันใกล้จนเขาไม่รู้ว่าจะป้องกันแบบไหนดังนั้นจึงส่ายหัวปฎิเสธ ทันใดนั้นเองแอนเดอร์สันกลับเป็นฝ่ายพูดจนจอร์จเบิกตากว้างออกมา

“อาจารย์ครับ แต่ผมอยากสู้กับจอร์จ”

“งั้นพวกนายก็ไปสู้กัน”