ตอนที่ 1 พบเจอ
ณพื้นที่ราบสูงแห่งหนึ่งล้อมรอบไปด้วยูเาป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์พื้นที่แห่งนี้มีรีสอร์ทขนาดใหญ่ นักท่องเที่ยวมักจะพากันมาเที่ยวเพื่อ้าดื่มด่ำบรรยากาศสดชื่นของที่นี่ใน่ฤดูร้อนที่แผ่ปกคลุมประเทศ พื้นที่แห่งนี้ก็ยังเย็นสบาย แต่ถ้าเป็่ฤดูหนาวพื้นที่แห่งนี้ก็จะหนาวเย็นมากกว่าพื้นที่โดยรอบอยู่มาก
“ดึกแล้วยังไม่นอนอีกหรือลูกพรุ่งนี้ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ” ธาราทำงานอยู่ที่รีสอร์ท เขาทำงานเป็พ่อครัวอยู่ที่นั่นมาได้สักพักแล้ว
“ครับแม่ผมจะนอนอยู่พอดี ฝันดีนะครับ”
“อือ...รีบนอนแล้วก็ตื่นให้มันเช้าๆหน่อยต้องให้ปลุกทุกวัน” ผู้เป็แม่บ่นเสร็จก็เดินออกไปเข้าห้องนอนของตัวเอง
ธาราอยู่กับพ่อและแม่ที่บ้านส่วนตัวบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในเมืองเป็บ้านสองชั้น ้าเป็ที่หลับนอนส่วนด้านล่างเป็ร้านขายข้าวแกง ธาราได้วิชาทำอาหารมาจากผู้เป็บิดาและมารดาั้แ่ตัวเล็กๆ
ตกดึกอากาศที่นี่หนาวเย็นมากเพราะกำลังเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วท้องฟ้ายามค่ำคืนค่อนข้างโปร่ง พระจันทร์ดวงใหญ่ทำหน้าที่ส่องแสงลงมายังพื้นผิวโลก
ทุกๆ100 ปี ประตูเวลาระหว่างเมืองมนุษย์กับเมืองเวหาจะเปิดเชื่อมหากันเหล่านกฟีนิกส์ต่างตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้เพราะทุกๆ100 ปี จะมีเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น ที่ประตูเวลาจะเปิดซึ่งจะเปิดแค่ประมาณสามเดือนเท่านั้น หลังจากนั้นประตูเวลาก็จะปิดลงและจะเปิดอีกครั้งใน100 ปีข้างหน้าต่อจากนี้
ทุกๆ100 ปี นกฟีนิกส์จะลงมาหาเืมนุษย์ดื่มเพื่อเพิ่มพลังและอายุไขให้กับตัวเอง พอหมด่ที่นกฟีนิกส์เรียกว่าฤดูเืต่างก็จะบินกลับไปในที่ของตัวเอง และจะบินกลับมาใหม่อีกครั้งในอีก 100 ปีข้างหน้าวนไปวนมาแบบนี้มาหลาย่ศตวรรษแล้ว
“เปิดห้องพักหน่อยครับ”ชายหนุ่มท่าทางสง่าเดินเข้ามาที่หน้าเคาน์เตอร์ของทางรีสอร์ท ด้วยชุดสูทสีขาวหรู ดูจากหน้าตาของเขาแล้วน่าจะมีอายุประมาณสามสิบต้นๆเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาคนนี้ มีอายุถึงสองพันปีแล้ว
“้าห้องแบบไหนดีคะ”พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆไปให้แต่เขาผู้นี้กลับไม่ได้สนใจรอยยิ้มของพวกเธอเลยแม้แต่น้อย
“ขอเป็บ้านเดี่ยวที่เป็ส่วนตัวที่สุดครับ”น้ำเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกทำให้คนฟังนั้นถึงกลับขนลุก หญิงสาวหน้าเคาน์เตอร์ที่ได้ฟังน้ำเสียงของเขาแล้วต่างก้มหน้าก้มตากรอกประวัติแล้วยื่นคีย์การ์ดให้
“นี่ค่ะคีย์การ์ดเชิญทางด้านนั้นเลยค่ะ” และเมื่อเขาเดินจากไป
“แก...ผู้ชายคนนั้นโคตรเท่เลยอ่ะสงสัยต้องรวยมากแน่ๆ เขาจ่ายค่าห้องทีเดียวสามเดือนรวดเลยนะแก”
“อือ...หล่อแต่ดูเก๊กๆไปหน่อยหน้าดุไปนิด ฉันอุตส่าห์ยิ้มให้ จะยิ้มให้กันสักนิดก็ไม่มี”
“คนรวยก็งี้แหละแต่เขาหล่อเนอะ ฉันไม่เคยเห็นใครหล่อเท่านี้มาก่อนเลยอ่ะ”
@บ้านพักหลังสุดท้าย บรรยากาศดี และดูเป็ส่วนตัวมากที่สุด
“เคารพนายท่าน”ฟีนิกส์ทั้งสองเมื่อรู้ว่าผู้เป็เ้านายได้เดินทางมาถึงจึงรีบมาแสดงความเคารพทันที
“ไม่ต้องมากพิธี”ไตรภูมิเ้าปักษา ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดของดินแดนอันไกลโพ้น ได้มาเยือนโลกมนุษย์ทุกๆ100 ปี
“พวกเราเตรียมเืมนุษย์ไว้ให้นายท่านแล้วจะดื่มเลยมั้ยครับ”คชา ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“พวกเ้ารู้ใช่มั้ยว่าเราไม่ได้้าเอาชีวิตมนุษย์ยกเว้นต้องจำเป็จริงๆเท่านั้น แล้วการมาที่นี่ของพวกเราห้ามก่อเื่เด็ดขาด” น้ำเสียงจริงจังของเ้าปักษาแห่งเมืองเวหาเอ่ยขึ้นบอกลูกน้องเขามีชื่อว่าไตรภูมิ
“ทราบครับเืที่ได้มาพวกเราขอซื้อมาจากคลินิกเืครับ” การซื้อเืมนุษย์นั้นไม่ใช่เื่ง่ายแต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาได้เืมานั้น ก็คือการบังคับให้ขายเพื่อแลกกับชีวิตมนุษย์บริสุทธิ์
“ไปเอามา”ลูกน้องทั้งสอง คชาและลิขิต เดินหายออกไปแล้วกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง พร้อมกับแก้วเืในมือ
“เืมนุษย์มาแล้วครับนายท่าน”คชาวางแก้วเืลงที่โต๊ะไตรภูมิหยิบแก้วเืขึ้นมาสูดดมคล้ายกับสิ่งที่อยู่ในแก้วใบนั้นเป็อาหารอันโอชะซะอย่างนั้น
สำหรับปักษาอย่างพวกเขาเืมนุษย์คืออาหารเลิศรสที่สุด และจะมีโอกาสดื่มมันแค่่นี้เท่านั้นแต่ถ้าพลาดก็ต้องรอไปอีก 100 ปีข้างหน้าเพราะฉะนั้นพวกเขาจะไม่มีวันพลาดฤดูเืนี้เด็ดขาด
หลังจากไตรภูมิได้ดื่มเืมนุษย์เข้าไปแล้วเขารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันทีเลย ปีกปักษาสีขาวกางออกกว้างเพื่อเป็การแสดงอำนาจจากนั้นเขาก็หุบมันลงและซ้อนมันเอาไว้ ให้เหลือแค่เพียงร่างกายของมนุษย์อันหล่อเหลาเท่านั้น
ทางด้านห้องอาหาร
“แขกห้องวีไอพี088 ที่เข้ามาพักเมื่อเช้า เรียกพ่อครัวใครก็ได้ให้ไปพบหน่อย” คุณดาหลา ผู้จัดการรีสอร์ทได้เดินมาบอกให้ลูกน้องเดินไปหาลูกค้าวีไอพีซึ่งแขกผู้นี้ก็คือไตรภูมิ เ้าปักษาแห่งเมืองเวหานั่นเอง
คุณดาหลาเข้าใจเอาเองว่าลูกค้าอาจจะอยากคุยกับพ่อครัวเป็พิเศษเื่อาหารเพราะแขกที่มาพักบางคนแพ้อาหาร บางคนไม่้ากินเนื้อบางชนิดก็มักจะเรียกพ่อครัวให้ไปพบแบบนี้เสมอ เพื่อให้เข้าใจตรงกันนั่นเอง
“ไอ้ธารามึงไปกูติดทำอาหารให้ห้อง 025 อยู่” แดนเพื่อนธาราเอ่ยขึ้น ส่วนรษาแม่ครัวอีกคนก็กำลังทำอาหารคาเตาเอาไว้
“เออ...กูไปเองก็ได้”ธาราเดินมาถึงบ้านพักวีไอพีกับคุณดาหลาผู้จัดการรีสอร์ท
“ก๊อกๆๆ”เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซึ่งด้านในตอนนี้มีคชาและลิขิตอยู่ด้วยพอดีไตรภูมิจึงสะบัดหน้าเบาๆให้คชาและลิขิตออกไปก่อนแต่การออกไปของคชาและลิขิตนั้นคือการหายตัวออกไป ไม่ได้เดินออกทางประตูเหมือนคนปกติทั่วไปเพราะพวกเขาไม่อยากถูกจับเป็เป้าสายตาของมนุษย์คนไหนทั้งสิ้น
“เชิญ”เสียงทุ้มด้านในเอ่ยขึ้น ทั้งสองคนคุณดาหลาและธาราเปิดประตูแล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาด้านในเห็นเ้าของห้องกำลังยืนหันหลังให้ท่าทางสง่าดูแค่แผ่นหลังของเขาก็รู้แล้วว่าใบหน้าของเ้าของหุ่นสูงเพรียวผู้นี้จะต้องดูดีและหล่อเหลามากแน่ๆ
“ดิฉันดาหลาเป็ผู้จัดการรีสอร์ทของที่นี่ค่ะพาพ่อครัวมาให้แล้วค่ะ คุณลูกค้า้าอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ”
“ผมขอคุยกับพ่อครัวนานหน่อยไม่รบกวนคุณผู้จัดการดีกว่าครับ” ไตรภูมิพูดอย่างมีมารยาทให้ผู้จัดการออกไปก่อน ซึ่งเขาตั้งใจจะคุยกับพ่อครัวตามลำพังแค่สองคนเท่านั้น
เมื่อพูดจบประโยคเขาก็หันมาใบหน้าหล่อเข้มของเขาทำให้ทั้งสองเหมือนถูกสะกด ธาราเองก็เช่นกัน
“ก็ได้ค่ะงั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อประตูบ้านพักถูกปิดลง ด้านในก็เหลือแค่ไตรภูมิกับธาราแค่สองคนเท่านั้น
“คุณลูกค้า้าให้ผมเสิร์ฟอาหารแบบไหนเวลาเท่าไหร่บ้างบอกมาได้เลยครับ” เมื่อลูกค้าตรงหน้าดูหล่อเหลาและน่าเกรงขามเป็ที่สุดธาราที่เป็แค่พ่อครัวตัวเล็กๆจึงก้มหน้าพูด
“ขอเป็เืสดๆวันละหนึ่งแก้วก็เพียงพอสำหรับเราแล้ว”ไตรภูมิพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆบ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น แต่คนฟังกลับไม่เข้าใจ
“เดี๋ยวนะครับเื...สดๆ เือะไรครับ” คนขี้สงสัยรีบเอ่ยถามขึ้นทันทีในแบบกล้าๆกลัวๆ
“เืมนุษย์”น้ำเสียงเยือกเย็นของเขาทำให้คนที่ได้ฟังถึงกลับขนลุก
“คุณล้อผมเล่นใช่มั้ยครับ”และทันใดนั้นเอง ไตรภูมิก็กางปีกสีขาวขนาดใหญ่ออกมาให้ธาราเห็นเพราะี้เีพูดเยอะซึ่งไตรภูมิเองก็จะได้ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความด้วย
ทันทีที่ธาราเห็นปีกสีขาวที่กำลังกางออกมาจากด้านหลังของลูกค้าท่านนี้ เสียงที่อยากจะเปล่งออกมาเพราะความกลัวมันกลับเปล่งออกมาไม่ได้คล้ายกับว่าเหมือนมีใครมาปิดปากของเขาเอาไว้ซะอย่างนั้น จากนั้นธาราก็ได้หมดสติลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น
“ใจเสาะจังวะ”
4K
![[มีE-book]รักร้ายนายบอดี้การ์ด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719756457_55027076.webp)
