และแล้วก็ถึงโรงแรมที่พักซึ่งก็ต้องฝ่าฟันกันอีกยกใหญ่ๆ กว่าซุปตาร์คนดังจะฝ่าด่านไปถึงลิฟท์ได้ พอหลุดเข้าไปในลิฟท์ได้เท่านั้นแหละ เขางอตัวเอามือจับเข่าทั้งสองข้างร้อง โฮ้ย..โฮ้ย..ออกมาพร้อมทั้งหัวเราะสนุกสนานมากกว่าจะนึกรำคาญเหมือนเซเลปดังๆหลายคนชอบทำหน้าเบื่อเวลาที่ถูกแฟนคลับรุมล้อม
“ ไง..ตัวเล็กแย่เลยเหรอ? ”เขาร้องถาม มนต์ตรายิ้มเนือยๆยังงงๆอยู่ว่าถามใคร
“ เธอนั้นแหละเป็ยังไงบ้าง ”
“ ค่ะ ก็โอเค ” หญิงสาวตอบอย่างไว้ตัวนิดๆ หนอยแน่ะ..ชั้นเป็ใคร อายุเท่าไหร่ มาเรียกชั้นเป็เด็กยกของไปได้..ไอ้นี่..หญิงสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนึกอยู่ในใจ
ออกจากลิฟท์มาที่ชั้นสูงสุดของโรงแรมซึ่งเป็ห้องซุปเปอร์สวีทหรูหราและแพงที่สุดของโรงแรมชื่อดังแห่งนี้
“ ดิฉันจะส่งคุณเข้าห้องพักผ่อนตามอัธยาศัย ทีมงานของคุณจะพักชั้นล่างถัดไปหนึ่งชั้น และตัวดิฉันก็จะสแตนด์บายอยู่ที่นั่นด้วย เผื่อคุณ้าล่ามก็ ไม่ต้องเกรงใจโทรตามได้เลย นี่..เบอร์มือถือของดิฉัน” หญิงสาวส่งกระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างสุภาพอ่อนน้อมเป็พิเศษ เพื่อเป็การบอกใบ้ให้เขารู้ว่า ระหว่างคุณกับฉันคือนายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น ไม่ได้ให้ไว้เพื่ออ่อยคุณ
ชายหน้าสวยพึมพำขอบคุณเบาๆแล้วเดินเข้าห้องไป หญิงสาวกลับลงมาอีกชั้นหนึ่งที่ทางบริษัทจัดไว้ให้ทางทีมงานทั้งของฝ่ายไทยและเกาหลี เปิดประตูเข้าห้องได้ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง แอร์เย็นฉ่ำทำให้อารมณ์ที่นึกอยากอาบน้ำหมดลงไปทุกที..ทุกที จนในที่สุดก็ผล็อยหลับไปอย่างหมดสภาพ
เสียงริงโทนสายเรียกเข้าดังมาจากที่ไกลแสนไกล ใครกันนะตั้งเสียงเรียกสายเหมือนเราเลย ครั้งที่หนึ่ง..หลับต่อ ครั้งที่สอง..ฝันไปน่า ครั้งที่สาม..เฮ้ย ! มันสั่นด้วย
นี่มันโทรศัพท์กูนี่หว่า หญิงสาวเอามือคลำเปะปะควานหาทั้งที่ยังไม่ลืมตา ด้วยความง่วงเหลือประมาณ กะคะเนว่าเพิ่งได้หลับไปจริงๆประมาณหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
“ ฮาโหล หวาดดี ใครคะ ” งัวเงียถามไป
“ ผมเอง กึนซอง ”
“ มีไรเหรอ.อ.อ.อ ”
“ ผมหลงทาง ”
“ ห๊า.า.า อะไรน๊ะ นายพูดว่าอะไร นายคิมพูดใหม่ซิ ”มนต์ตราเด้งดึ๋งจากที่นอนทันทีทันใด รีบลุกไปแหวกม่านหน้าต่างดูสภาพภายนอก กรุงเทพฯยามราตรีแล้วหรือนี่ แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เที่ยงคืนสิบนาที..อั๊ยย่ะ
“ คุณอยู่ไหน อยู่ที่ไหน บอกมาเร็ว ” เธอถามแทบไม่หายใจ
“ ไม่รู้ ถ้ารู้จะโทรหาคุณเหรอ ”
“ เอางี้นะคุณคิม คุณมองดูรอบๆซิ มีป้ายที่เป็ภาษาอังกฤษบ้างมั๊ย ดูที่มันเป็จุดใหญ่ๆสำคัญๆหน่อยนะ อ่านมาเรื่อยๆ ” เขาทำตามคำสั่ง เริ่มอ่านชื่อร้านค้า ชื่อถนน ชื่อซอย จนกระทั่งมนต์ตราบอกว่า
“ หยุดๆ หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ อย่าไปไหน อย่าคุยกับใคร อย่าถามทางใคร ดิฉันจะไปถึงภายในสิบนาทีนี้ เข้าใจ๋ ”
“ เข้าใจ ”เสียงปลายสายตอบมา
“บ้าเอ๊ย ! ทำอะไรของเมิงวะไอ้คิม หาเื่แท้ๆ ”ล่ามตัวน้อยสบถลั่นห้อง จะอาบน้ำก็คงไม่ทันแล้ว ไปมันชุดเก่านี่แหละเหม็นหน่อยก็ช่างมันเถอะวะ หล่อนหลับตานึกถึงจุดที่กึนซองยืนอยู่ ถ้าเดินเร็วๆลัดเลาะตามซอยก็จะถึงภายในสิบนาทีแน่ๆ
ทันทีที่เห็นมนต์ตราก็จำเขาได้ เข้าใจยืนซ๊ะด้วยนะหันหน้าเข้าหาผนังตึกทำทีเล่นโทรศัพท์มือถือ แต่รูปร่างที่โดดเด่นผิวพรรณขาวจั๊วทรงผมสดุดตา แม้จะออกมาในชุดง่ายๆสบายๆกางเกงเลเสื้อยืดแขนกุดที่ไม่โป๊เหมือนเสื้อกราม รองเท้าแตะธรรมดาๆผู้คนที่เดินผ่านไปมาโดยเฉพาะสาวๆมองกันจนเหลียวหลัง นี่ขนาดไม่ได้เห็นหน้านะเนี่ย “ โว๊ย!หนักใจจริงโว๊ย ”
“ คุณคิม ” หญิงสาวเรียกในระยะประชิดตัว
“ ตามดิฉันมาเดินก้มหน้าเข้าไว้ ” หล่อนคว้าข้อมือคนตัวสูงออกแรงลากจูงให้พุ่งไปตามทิศทางที่หล่อน้า กรุงเทพฯในยามเที่ยงคืนมิได้หลับไหลเช่นต่างจังหวัด ผู้คนยังคึกคักสัญจรไปมาโดยเฉพาะนักเที่ยวราตรี
ผู้คนเริ่มสงสัยแล้วว่าหนุ่มหล่อผู้นี้เป็ใคร ไม่ได้การละ เท้าไวเท่าความคิด พอดีมีรถกะป๊อผ่านมาหญิงสาวจึงโบมือเรียก บอกชื่อโรงแรม ดันร่างสูงขึ้นไปก่อนตัวเองจึงก้าวตามขึ้นไปนั่งเบียดร่างนั้น อย่างน้อยๆบังได้นิดหน่อยก็ยังดี
“ เดี๋ยวถึงโรงแรมเราต้องคุยกัน คุณทำอย่างนี้ชั้นไม่โอเค ”เธอบอกหน้าบึ้งตึงไม่มองหน้า
“ แหม พูดซ๊ะห่างเหินเลย ” ชายหนุ่มพ้อ
“ มาวันแรกก็ทำเื่แล้วมั๊ยล่ะ ”เธอแว๊ดใส่ คนขับรถตุ๊กๆหันมามองใเสียงของผู้หญิงแต่ก็ฟังไม่รู้เื่ คงเป็เมียมาตามผัวพอเจอแล้วก็ลากกลับบ้าน
6K
