คุณหมอพ่ายรัก

แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ...

ทั้ง3คนต่างโพสท่ากันอย่างสนุกสนานรวมถึงชัยด้วยเสื้อคลุมหนังสีดำถูกนำมาคลุมทับชุดที่ใส่อยู่ทำให้พวกเธอยิ่งแปลกตาเข้าไปใหญ่.....

แชะ แชะ แชะ ผู้คนต่างให้ความสนใจล้นหลาม (มโนเอาเนอะ) เหล่าบอดี้การ์ดต่างกดซัตเตอร์รัวๆ แต่มันยังไม่จบเพียงแค่นั้นเมื่อชัยปิ๊งไอเดียเจ๋งๆ ขึ้นมาได้จึงเข้าไปกระซิบข้างๆ หูยิหวา เธอก็ไม่รอช้ารีบนำความไปแจ้งกับคุณหญิง....

"หึหึหึ.... น่าสน"คุณหันมามองทางลูกน้องด้วยสายตาแปลกๆ จนคนเหล่านั้นต่างพากันหลบสายตา"จัดการได้เลย"ชัยรับคำทันที

"งานนี้สนุกแน่..... "

ทางด้านเหล่าบอดี้การ์ดถูกใช้นำตัวเข้ามาด้านในสุดของร้าน....

"คำสั่งคุณหญิงจะขัดก็ตามใจนะ"

"พวกเราต้องแต่งชุดบ้าๆ เนี่ยนะ"

"บ้าที่ไหน... เริ่ดจะตาย... ใส่ซะให้ไว"พวกเขาต่างหยิบชุดที่ชัยให้ขึ้นมาดู

"นี่มัน... ชุดที่พวกเกย์ใส่ชัดๆ แน่ใจนะว่าชุดนี้"กางเกงหนังขาสั้นรัดรูปสีดำกับเสื้อกรามตามด้วยผ้าพันคอเหล่าบอดี้การ์ดลมแทบจับเมื่อเห็นชุดพวกนี้

"ใส่ๆ ซะเถอะ... มีค่าจ้างด้วยนะ คนละ1"

"1หมื่นหรอ"

"ป่าว 1ที เชอรี่จะให้คนละ1ที.... เร่งใส่เข้านะเดี๋ยวเชอรี่จะมาดู"ว่าแล้วชัยก็เดินยักย้ายส่ายสะโพกออกไป

"ซวยฉิบ! "

....................................

ทางด้านผู้พันก็ใช่ย่อยเขาเปิดเพลงดังลั่นบ้านเมื่อมารดาและบิดาออกไปข้างนอก สายธารที่กำลังนอนซมอยู่รู้สึกตัวขึ้นเมื่อเพลงนั้นมันแสบแก้วหู...

"เวรเอ้ย! เปิดแมร่งไม่เกรงใจคนจะนอน"เธอยกมือปิดหูทั้งสองข้าง

"ย๊ากกกกกก โว้!!!!!!! ยู้วู้...... "เขาเดินเข้ามาในห้องเดินวนไปมารอบเตียงหญิงสาว"จังหวะ.... ดีเหลือเกิน"

'ไอ้โรคจิต.... ประสาทเสีย'

"ตื่นครับตื่น.... มาดูสามีเต้น.. โยว้ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

"คนวิปริต"

"ห้ะ... ว่าไงนะ"

เขารีบวิ่งลงไปปิดเพลงด้านล่างและวิ่งกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

"เมื่อกี้ว่าไงนะ"เขาขึ้นมานั่งบนเตียง

"อะไร... ยังไม่ได้ว่าไรสักหน่อย"เธอยกมือบังหน้า

"เมื่อกี้พูดอะไร.... พูดใหม่"

"หูแว่วหรือเปล่ายังไม่ว่าอะไรเลย"เธอพลิกหลังไปอีกด้าน

"ผมได้ยินนะ"เขาก็ตามมานั่งตรงหน้าเธออีก

"ว่าอะไรล่ะ"เธอยังคงปิดตา

"ไม่รู้ถึงถามไงล่ะ... คงไม่ได้ด่าผมหรอกนะ"

"ป่าว.... "เธอชักสีหน้าในขณะที่ยังหลับตา

"ก็แล้วไป"เขาออกไปจากห้อง เธอโล่งใจที่เขาไม่ได้ยินแล้วตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์...... สักพักเสียงเดิมก็ดังมาอีกครั้งดังขึ้นเรื่อยๆ

"โอ๊ย.... ไอ้บ้าเอ้ย! "คราวนี้เธอเอื้อมมือไปหยิบหมอนมาปิดทั้งหน้า"หนวกหู... สัส"จนเธอนอนต่อไม่ได้ต้องฝืนร่างกายลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่นขึ้น อาการป่วยเธอทุเลาลงมากเพราะได้กินยาไว้ตั้งแต่เมื่อวานจะมีก็รอยแดงๆ ตามลำตัวที่ยังไม่จางหายมองแล้วน่าเกลียด เกลียดคนทำที่สุด............

เธอเดินลงมาชั้นล่างเพราะความหิวจัดทั้งๆ ที่ใจไม่ได้อยากลงมาสักนิด

'ต้องทำไรสักอย่างแล้ว.... อยู่กับคนบ้า'เธอครุ่นคิดในใจ

"อ้าว.... ภรรยา.... หิวหรอ"เขาตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม

"เออ... "

"อะไรนะ"

"ใช่ค่ะ.... หิวมาก"

"ห้ะ... ว่าไรนะ"

"ไอ้โรคจิต"เมื่อเห็นเขา ไม่ได้ยินเธอเลยด่าทันที

"ว่าไงนะ"เขาเดินไปปิดเพลงเสร็จก็เดินมาถามเธอต่อ"พูดว่าไรนะ"

"หิวค่ะ..... หิวข้าวมาก"

"อ่อ.... ขุ้ยในถังขยะดูสิ... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ตลกชะมัดถ้าหมอไปขุ้ยขยะจริงๆ "

'สะกดจิตมันดีมั๊ยเนี่ย'เธอคิดอย่างเคืองๆ

"จะยิ้มก็ยิ้มเหอะหมออย่าอายเลยไหนๆ เราก็ได้เสียกันแล้วจะขำก็ขำมาผมรับได้"

เธอเริ่มขมวดคิ้วและเริ่มสติแตกอีกแล้ว

'ประสาทแท้'

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ หมอทำหน้าตลกจัง.... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เขาหัวเราะจนตัวงอเสร็จแล้วก็เดินไปเปิดเพลงต่อวาดลวดลายสเต็ปแดนซ์กระดึบกระดึบท่าบ้าบออะไรสักอย่างคล้ายๆ หนอนเธอเห็นแล้วต้องยกมือกุมขยับ......

'ให้ตายเหอะนี่เราอยู่กับคนบ้าหรือนี่'

เธอส่ายหัวเล็กน้อยเดินเข้าครัวเพื่อหาอะไรรองท้องทั้งมึนหัวทั้งเพลียต้องเพิ่มพลังในการกิน....... เธอนั่งครุ่นคิดไปต่างๆ หาวิธีจัดการกับผู้พันบ้าๆ คนนี้

ปิ๊ง! ไอเดียปรากฎ.... เธอแสยะยิ้มแล้วเดินออกจากห้องครัว.........

"หมอกินเสร็จแล้วหรอ"เขาเดินเต้นมาหาเธอ"โย้.... โย้..... จังหวะ.... มา.... อะ.. อ่า... อ่า..... "สายธารใบหน้าเรียบเฉยตัดสินใจถอดนาฬิกาที่ห้อยคอเป็นประจำออกมา... สร้อยนาฬิกาเส้นนี้ใจจริงเธอหวงมากเพราะบิดาเป็นคนซื้อให้แต่ครั้งนี้คงต้องถอดออกมาใช้ดูแก้ขัด........

"คุณมองตามฉันนะ"เธอยื่นสายสร้ายห้อยโตงเตงตรงหน้าชายหนุ่มแล้วแกว่งไปมา"หายใจเข้าลึกๆ ทำจิตให้ผ่อนคลาย..... ทุกอย่างว่างเปล่า.... อย่ายึดติด"เธอทำอยู่แบบนั้นสักพัก... ผู้พันเดลทำตาเคลิ้มๆ ล่องลอยคลายจะหลับ สายธารกระหยิ่มในใจอย่างลิงโลด"นั่นแหละ.... ดีแล้ว.... ดีแล้ว"

จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ..... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ตลกนะหมอ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เล่นไร.... ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เขาแหนหน้าหัวเราะแบบหน้าดำหน้าแดง

'ห๊า ไม่ได้ผลหรือนี่... ตายล่ะ'เธอใช้จังหวะที่เขาลืมตัวกำหมัดเสยเข้าที่คางเขาเต็มๆ

พรึ่บ! ตุ้บ! ร่างใหญ่ร่วงลงมาไม่เป็นท่าลงไปกองกับพื้น

"เย้! หลับได้สักที... ไอ้โรคจิต"เธอรีบวิ่งขึ้นไปค้นหากุญแจรถของเขาบนห้อง คล้อยหลังเธอไปผู้พันลืมตาขึ้นลุกขึ้นมายืนจังก้าใบหน้าบึ้งตึง

"คิดจะหนีหรอ... พ่อจะจับขังให้เข็ด"

....... หมอธารตายแน่ๆ งานนี้............