พี่ปี4กับน้องเฟรชชี่ปี1

เสียงฝนโปรยปรายลงมากระทบพื้นถนนในมหาวิทยาลัยเหมือนจะกลบความวุ่นวายทั้งหลายให้เงียบสงบลงชั่วขณะ นักศึกษาหลายคนเร่งฝีเท้า วิ่งหลบฝนเข้าตึกเรียนที่ใกล้ที่สุด — ยกเว้นคนคนหนึ่งที่ยังคงยืนสงบนิ่งท่ามกลางสายฝน

"เฮ้ย! นั่นมันใครวะ"

เสียงกระซิบจากเพื่อนในกลุ่มของ คิน หนุ่มฮอตอันดับหนึ่งของคณะบริหารปี 4 ดังขึ้นขณะพวกเขายืนหลบฝนอยู่ใต้หลังคาโรงอาหาร

คินหันไปมองตามสายตาเพื่อน แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ร่างเล็กๆ ที่เปียกโชกอยู่หน้าตึกศิลปศาสตร์ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังพยายามยัดแฟ้มเอกสารลงกระเป๋าเป้ที่แน่นจนแทบจะปริ สีหน้ามึนๆ งงๆ เหมือนยังไม่ชินกับการมาเรียนที่นี่ — และที่สำคัญ ใบหน้าขาวอมชมพู ริมฝีปากเล็กนั่นก็ช่างน่ามองจนน่าหยุดเวลา

“ใครวะ…ทำไมไม่เคยเห็นหน้า” คินพูดกับตัวเองเบาๆ ในใจ ทั้งที่โดยปกติ เขาแทบจะไม่สนใจคนแปลกหน้าเลยด้วยซ้ำ

เด็กคนนั้นดูจะเป็๞เฟรชชี่แน่ๆ — ชุดนักศึกษายังใหม่เอี่ยม เสื้อเชิ้ตยังขาวจัดเหมือนพึ่งรีดมา แถมกระเป๋านักเรียนยังเป็๞แบบที่เด็ก ม.ปลายใช้กันอยู่เลย

คินไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ก็เดินออกจากร่มไปท่ามกลางสายฝน ทุกสายตาหันมามองเขาเป็๞ตาเดียว “เฮ้ย คิน! มึงจะไปไหน! ฝนตกนะเว้ย!” เสียงเรียกจากเพื่อนดังตามหลังมา แต่คินไม่ได้หันกลับ

“ไม่ไหวว่ะ เด็กคนนั้นจะเปียกหมด”

เขาเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่มคนนั้น แล้วถอดเสื้อแจ็กเก็ตที่ใส่อยู่คลุมให้ พลางยิ้มบางๆ

“อยู่ปีหนึ่งเหรอเรา… เปียกหมดเลยนะ เดี๋ยวไม่สบายหรอก”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองเขา ใบหน้าซื่อๆ ๻๷ใ๯นิดๆ ตาโตเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่… พี่คิน?”

เสียงนั้นเบา แต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเขินจนหน้าแดง

คินหัวเราะเบาๆ “อื้อ ใช่ พี่เอง แล้วเราชื่ออะไรล่ะ”

“ผม…ชื่อ ‘มีน’ ครับ เรียนศิลปศาสตร์ ปี 1”

เสียงของมีนสั่นเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเพราะฝน หรือเพราะใจเต้นแรง

คินพยักหน้า “ไป เดี๋ยวพี่พาไปส่งตึกเรียน เราเปียกแบบนี้จะไม่สบายเอานะ”

มีนยังคงทำหน้าไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าคนอย่าง “พี่คิน” ที่ใครๆ ก็ว่าหยิ่ง เ๶็๞๰า และไม่เคยแคร์ใคร จะเดินเข้ามาหาเขาแบบนี้

และในขณะเดียวกัน คินก็ได้แต่คิดในใจ…

"แปลกดีแฮะ... ทำไมเจอแค่ครั้งเดียว เราถึงอยากเห็นรอยยิ้มนั่นอีกก็ไม่รู้"