เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (มีอีบุ๊คแล้ว-จบ)

        เสียงของบุรุษเทพปีศาจเรียกนางจึงส่งยิ้มหวานกลับไปนางเดินออกจากหลังต้นไม้เพื่อเข้าไปยืนประจันหน้ากับสองบุรุษเทพพร้อมพยัคฆ์อัคคีของนาง

        เทพฮ่าวหรานมีความคิดบางอย่างขึ้นมาโดยไม่มีใครล่วงรู้ของท่านสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ ด้วยท่าทีทรงสง่า ในมือขวาปรากฏขวดแก้วสีดำสนิท คล้ายกับว่ามันถูกห่อหุ้มด้วยเวทหยิน

        “เจ้ามาก็ดี...ข้ากำลังจะไปตามเจ้า”

        “มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ? ท่านพ่อ”

        ฮ่าวหรานหัวเราะเมื่อสตรีตรงหน้านั่งลงบนพื้นหญ้าด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์

        “เจ้า... เรียกข้าว่าท่านพ่อ?”

        “ข้าไม่แน่ใจว่าเทพผู้เฒ่าจันทราได้บอกเรื่องบางอย่างกับท่านหรือไม่แต่ข้าสมควรเรียกท่านพ่อท่านแม่ เพื่อให้เกียรติคู่พรหมลิขิตของข้าไม่ว่าผู้นั้นจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”

        มีผู้หนึ่งไม่พึงพอใจนางเพราะเรื่องที่นางไม่ควรพูด! วันนี้นางจะมาไม้ไหนอีกนัยน์ตาสีแดงปรากฏอารมณ์เกรี้ยวกราดอันนับเป็นเรื่องปกติ

        อาเป้ยพร้อมเข้าร่วมการฝึกในฐานะศิษย์อีกคนนางชินชากับหน้าตาคร่ำเครียดของเทพอู่เฉินไปเสียแล้ว นางรู้อีกด้วยว่าระยะเวลาเพียงไม่นานของการสนทนาคงเป็นกำไรให้ท่านได้พักสักหน่อย

        การต่อสู้ของบิดามังกรมิใช่เป็นเพียงการใช้กำลังจำต้องใช้สติแก้ไขด้วย เหนื่อยล้าทั้งกายใจ จิตวิญญาณ พลังเวทก็อ่อนกำลังลงมากกว่าวันแรกๆ

                  “ข้ายินดีรับเจ้าเป็นบุตรสาวอีกหนึ่งคนแต่เรื่องท่านแม่ของเจ้า เกรงว่าเจ้าคงจะต้องคุยกับนางเอง”

                  “เจ้าถูกเผาเป็นผุยผงแน่อาเป้ย... ถามข้าสิ ข้าเคยเห็นมาก่อนว่านางชื่นชอบการทรมานทั้งเทพและปีศาจนางหัวเราะร่าเริงเสียงดังลั่นฟ้า นางชอบใจนักหากผู้ใดเจ็บปวดเพราะนาง”

                  พยัคฆ์อัคคีบัดนี้โตเป็นหนุ่มเต็มวัยมันมีร่างกายอันใหญ่โตกว่าพยัคฆ์เจ้าป่าบนโลกมนุษย์ เมื่อมันเดินย่องมาหมอบนอนข้างนางเทพฮ่าวหรานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

        “เจ้าเคยพบนางด้วยหรือ? เหลียนเหลียน”

        “เพียงครั้งเดียวท่านฮ่าวหรานข้าแอบมองนางอยู่ไกล ๆ พอนางมองกลับมาทางข้าด้วยเนตรอัคคี ข้าก็รีบหนีไปเสียแล้วเวลานั้นข้ายังเล็กนัก นางจะต้องจับข้าไปเป็นเครื่องบันเทิงใจนางแน่” พยัคฆ์อัคคียังหันไปบอกกับนางว่า“เจ้าเลิกล้มความคิดเป็นบุตรสาวนางเสียเถอะอาเป้ย ข้าได้ยินมาจากท่านแม่ของข้าว่ามีเพียงสองเทพบนเทวโลก...ที่นางจะไม่มีวันทำร้าย...”

        ฮ่าวหรานมีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นเดียวกับบุตรชายเมื่อต่างฝ่ายสบตามองกันอย่างสับสนภายในจิตใจ ก่อนที่บิดาจะเลื่อนสายตาเศร้าหมองไปจากบุตรชายมองขวดโหลวิเศษในมือ

        “พิษจากตะขาบราตรี...แม้กระทั่งดอกบัวสีทองน้ำเต้าวิเศษแก้พิษได้ทุกอย่างก็ไม่สามารถนำพิษออกจากโลหิตได้ เจ้าพร้อมหรือไม่?”

        “ข้าพร้อมทุกเมื่อท่านพ่อ”

        “เจ้าต้องสลายพิษด้วยพลังแห่งการทำลายของเจ้าใช้เวทหยินนำพิษออกจากร่างแล้วสลายมัน เจ้าจะต้องไม่สังหารอสูรตนนี้เพื่อดับพิษด้วยการปลิดชีวิตมันเมื่อฝึกวิชาเสร็จให้ปล่อยตะขาบราตรีไปเสีย”

        สิ้นคำสั่งนั้นสีหน้าเคร่งเครียดของบิดามังกรบ่งบอกชัดเจนว่าท่านเอาจริง!ขวดแก้วสีดำถูกเปิดออกด้วยการโบกสะบัดฝ่ามือเบา ๆสัตว์อสูรพุ่งตรงไปตามทิศทางการบังคับของเวทสีฟ้าคราม หากมิใช่บนร่างของเทพอู่เฉิน

        “โอ๊ย! ท่านพ่อ ทำไมท่านให้มันมากัดข้าเนี่ย”

        “ก็ต้องใช้เจ้านี่แหละจะทำให้ลูกชายข้าฝึกวิชาได้ดี เจ้าต้องควบคุมพลังหยินให้ได้โดยสมบูรณ์เทพอู่เฉิน ท่านแม่ของเจ้าทำได้เจ้าย่อมทำได้”

        ฮ่าวหรานคาดหวังในตัวบุตรชายนักเทพอู่เฉินกลับยืนนิ่งงัน มองคนที่ถูกตะขาบราตรีกระโดดใส่มันฝังคมเขี้ยวบนข้อเท้าเล็ก ๆ ซึ่งไม่เคยมีแม้กระทั่งรอยแผล

        “น่าเสียดายที่นางเป็นจุดอ่อนของเจ้าไปเสียแล้วข้าเพิ่งไปเยือนเทวโลกชั้นฟ้ามา เหล่าเทพคอยแต่จะเข้ามาไถ่ถามข้าเรื่องเทพอู่เฉินแสนหวงแหนและทะนุถนอมนางนักแม้แต่หยาดน้ำฟ้าสักเกล็ดหนึ่งยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตัวนางเลย นางชื่ออาเป้ย...ใช่หรือไม่?” ปลายเสียงหันไปเรียกนางซึ่งผลักตะขาบพิษออกไปด้วยเวทสีทองแล้วหนีมันไปอีกทางหนึ่ง เทพฮ่าวหรานค่อยหันมาบอกกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

        “อ้อ... ข้าได้ยินว่าอสูรตนนี้มีร่างเป็นบุรุษรูปงามหากเจ้าถอนพิษไม่ได้ในสามราตรี มีโอกาสเป็นไปได้ว่า... มันอาจบังคับจับนางไปเป็นแม่พันธุ์ตะขาบ...”

        “โอย ๆเช่นนั้นไม่ต้องถอนพิษให้ข้า เผื่อข้าจะได้เป็นแม่พันธุ์ตะขาบพันปีพ่อตะขาบรูปงาม”

        “อาเป้ย!” เสียงตวาดกร้าวดัง ใบหน้าปานหยกสลักบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงโทสะฝ่ามือกางออกพร้อมเวทสีดำ นัยน์ตาสีแดงปรากฏเปลวเพลิง

        “เจ้าสมควรตายเพราะพิษตะขาบราตรีเจ้าสมควรตายไปเสีย! เจ้าเพิ่งประกาศคำรักต่อข้า เจ้าสาบานต่อฟ้าดินสาบานต่อหน้าสัตว์อสูรตนนี้ แต่เจ้า... เจ้า! ข้าควรเผาเจ้าทิ้งไปเสียตั้งแต่ในภพภูมิลับแล!”

        “โธ่... เทพอู่เฉินข้าเพียงหยอกท่าน อย่าปล่อยให้ข้าสิ้นใจตายเพราะตะขาบเลยนะท่านอาจารย์ต้องตามมาเอาเรื่องข้าแน่ ๆ ได้โปรดช่วยเหลือข้าด้วย โอย ๆ”

        อาเป้ยก็เป็นอาเป้ยนางไม่อยากให้เทพอู่เฉินเป็นกังวลเพราะนางจึงแสร้งทำตัวหาแก่นสารใดไม่ได้ ทว่าเทพปีศาจผู้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดแทบจะสังหารนางไปพร้อมตะขาบราตรีด้วยหรืออย่างไรคงไม่มีผู้ใดรู้ เมื่อนางกระโดดหลบเวทหยินซึ่งมาพร้อมเปลวไฟสีแดงลูกใหญ่ทำให้พื้นหญ้าไหม้เกรียมเป็นวงกว้าง นางถูกบริภาษว่าเป็นสตรีหลายใจไม่รักษาคำสาบานตน