มหาเทพกาชา ตะลุยโลกแฟนตาซี

ผมผู้มีนามว่า เซฟิว อาวาเน่ ผู้สร้างตำนานมหาเทพกาชามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก็มีวันต้องดวงซวย เมื่อ อยู่ๆในวันนั้นของเดือนมิถุนายน วันที่ผมต้องพบกับเด็กแห่งโชคชะตา ผู้ที่จะโตขึ้นเป็๲นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้คิดค้น ๱ะเ๤ิ๪ฮาตรอนที่มีความรุนแรงกว่า๱ะเ๤ิ๪นิวเคลียร์ 300 เท่าให้กับประเทศไทย ทำให้ประเทศไทยกลายเป็๲มหาอำนาจของโลก กำลังจะถูกรถชน ผมจึงต้องเอาตัวเข้าแลก ด้วยการผลักเขาให้พ้นจากทัคคุง(รถบรรทุก) แต่กลับเป็๲ตัวผมเองที่ต้องไปนรก 

" อะแฮ่ม ใครว่า นรก นี่มันสวรรค์ต่างหาก " เทนชิ ผู้มีปีกสีขาวบริสุทธิ์ นั่งดื่มชาเขียวไทยยี่ห้อ โปรอนกะ อยู่บนต้นไม้ กล่าวความเห็นแย้ง
" ถ้าท่านเป็นเทพจริง ก็ส่งข้ากลับไปโลกได้แล้ว จะรีบไปเปิดกาชา วันนี้เป็นวันโปรโมชั่นเสียหินเวทย์ครึ่งเดียว เปิดร้อยครั้ง การันตีSSR เลยนะเฟ้ย " ผมพูดพร้อมกับมองหน้าท่านเทพ ที่เหมือน คนบ้าแต่งชุดคอสเพลย์ ในมาดพระเจ้า มากกว่าเป็นพระเจ้าจริงๆซะอีก
" ข้าเสียใจด้วย ข้าส่งเจ้ากลับไปไม่ได้แล้ว เพราะร่างของเจ้าเละเป็นโจ๊กไปเสียแล้ว " เทพ เทนชิ กล่าวเสียใจกับผมอย่างสุดซึ้ง แม้ผมจะขอร้องท่านเพียงใดก็ตาม แม้จะก้มหัวทำท่าโคคาคุ(ท่าก้มกราบขออภัยอย่างสูง ในเกมส์กาชา อิไต อิไต) แล้วก็ตาม
ในขณะที่ผมกำลังหัวเสียอยู่เพราะไม่ได้เปิดกาชา เทพเทนชิก็ยื่นข้อเสนอบ้าๆออกมา
" ข้าจะให้เจ้าไปเกิดใหม่ เป็นกางเกงในของสาวน้อยโลลิดีมั๊ย "
" ไม่เอาครับ "
" เป็นสาวน้อยโลลิ ที่ชอบฉี่รดที่นอนด้วยนะ "
" ไม่เอาครับ "
" แล้วเจ้าจะเอายังไง "
"ส่งผมไปเกิดใหม่สิครับท่านเทพ แล้วต้องให้มีมือถือไว้เล่นเกมส์กาชาด้วย "
" ย่อมได้ ถ้ามีอะไรขอให้ช่วย ก็ตะโกนขึ้นฟ้าเรียกชื่อข้านะ "
" ไม่มีทางหรอกครับ ผมไม่มีทางขอให้ท่านเทพช่วยอยู่แล้ว "
" ถ้าเปลี่ยนใจ ก็เรียกพระเจ้านะ ข้าจะรีบไปช่วย 5555+ "
" ไม่มีทางยังไงก็ไม่มีทางเรียกหรอกครับ " ผมให้สัญญาอย่างมั่นเหมาะกับท่านเทพ
และนั่นคือเรื่องเมื่อ 30 นาทีก่อน แต่ตอนนี้ผมกำลังร้องตะโกน
" พระเจ้าช่วยตรูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย "
ใช่แล้วครับ ผมกำลังโดน สิงโตนรกสองตัวไล่งับอยู่ เพราะเมื่อลืมตาดูโลกใบใหม่ พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ ก็มีเสียงเรียกเข้าของกาชาระดับ SSR มาเรียกร้องความสนใจของเจ้าสิงโตนรกทั้งสอง แม้ผมจะมองมันเป็นเพียงแมวน้อยแสนธรรมด๊าธรรมดาสองตัวที่ตัวใหญ่ก็เท่านั้น แต่ก็ต้องหนีเหมือนกัน เมื่อมันเข้ามาใกล้
' จะตัวใหญ่ไปแล้วนะ ' 
ผมต้องรีบปีนขึ้นต้นไม้ เพราะท่านเทพไม่ยอมมาช่วย ด้วยความกระหืดกระหอบ
แฮ่ก แฮ่ก หนีพ้นแล้ว ผมมองหน้าจอมือถือ แล้วมีข้อความว่า การันตีตัวละครลับระดับ SSR สำหรับผู้กล้ามือใหม่
ผมรอให้สิงโตนรกทั้งสองเลิกสนใจผม แล้วลงมือเปิดกาชาทันที ฝีมือระดับ มหาเทพกาชาของผม ต้องเปิดทีเดียว 10 กล่องอยู่แล้ว
ตุ้ง ตุ้ง ตุ้ง ผมกดหมุนกาชาทันที จนมันเหวี่ยง หมุนวนไปในทิศทางตรงกันข้ามกับที่ผมหวังไว้ จริงๆ ผมอยากจะเปิด ให้ได้ นียอน เธอเป็นสาวนักรบที่ถือเคียวเป็นอาวุธหลัก หน้าตาน่ารัก แถมพูดจาสุภาพเหมือนอัศวิน แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างผม เมื่อหน้าจอหมุนมาหยุดที่ ซาซามิ ผู้กล้าโล่ เผ่าปีกสวรรค์
เมื่อหน้าจอหยุดหมุน จู่ๆก็มีแสงออกมา
" ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยย " ผู้กล้า ซาซามิ ร้องว้าย แล้วตกลงจากต้นไม้สูง 4เมตรเสียงดังตุบ อย่างที่ผมช่วยไม่ได้ 
' มีปีกทำไมไม่บิน ซาซามิ ' ผมคิด ก่อนจะเลื่อนมือมาที่หน้าจอเพื่อดูสเตตัสของเธอ แต่กลับไม่มีสเตตัส ทั้ง STR VIT DEX AGI INT ไม่มีอะไรเลยซักอย่าง มีแต่ชื่อกับบัฟ เหมือนเธอเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่เกมส์
ซาซามิ Lv.1 สถานะ : ผู้กล้าโล่ บัฟ : ตีแรงสามเท่า
' เป็นผู้กล้าโล่ แต่มีบัฟตีแรงสามเท่า ให้ตายเถอะ '
ในขณะที่ผมกำลังยืนงง อยู่นั้น ซาซามิ ก็ลุกขึ้นมา แล้วพูดกับผมว่า
" เดี๋ยวแม่เชือดซะนี่ " ตัวเองตกต้นไม้เองแท้ๆ กลับมาด่าผม เป็นผู้กล้าโล่ แต่กลับพกดาบ ช่างเป็นความลงตัวที่แตกต่าง เสียนี่กระไร ผมเป็น มหาเทพกาชามานาน ไม่เคยเจอตัวละครแบบนี้เลย
ผมค่อยๆ ปีนลงจากต้นไม้ลงมา มองซ้ายแลขวา ไม่เห็น สิงโตนรกทั้งสองแล้ว ผมจึงเดินเข้าไปหา ซาซามิ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังเดือดอยู่
" มาหาแม่มา " ซาซามิยกดาบวิ่งมาเหมือนจะฟาดดาบใส่ผม ทำให้ผมตกใจล้มลง แต่ที่แท้มีก็อบลินอยู่ข้างหลังผมตัวหนึ่ง ซาซามิหวังดีกับผม จึงฟาดดาบใส่มัน ทำให้ผมรอดตายจากการลอบโจมตีของก็อบลิน
ผมลุกขึ้นมาแล้ว ขอบใจ ซาซามิ ถึงแม้ว่า ซาซามิ จะพูดจาไม่ค่อยสุภาพนัก แต่ก็น่ารักสมหญิงดี ผมสีทอง ตาสีฟ้า ช่างเหมือนนักรบในตำนานจริงๆ
" มองหน้าข้าทำไมเหรอ เจ้าหน้าหล่อ " ซาซามิ ถามผมแบบสถุลสิ้นดี แต่ผมก็ต้องทำใจ มันเป็น คาแรกเตอร์ ของเธอ ซึ่งผมไม่สามารถกำหนดได้
" เราควรหาของไปขาย หาอะไรกินกันก่อนนะ ซาซามิ " ผมกล่าวอย่างสุภาพ
" จริงตามนั้น " ซาซามิ หันหลังยกดาบขึ้นจากศพของก็อบลิน แล้วชี้ไปรอบๆป่านี้ ที่มีดาบอยู่มากมาย แล้วกล่าวว่า
" รอบๆนี้มี ดาบตกอยู่มากมาย สงสัยจะเป็นคนที่มาท้าทาย สิงโตนรกแฝด แล้วถูกฆ่าตาย เราสามารถเก็บเอาไปขาย หาอะไรกินได้ "
" สิงโตนรกแฝด? "
" ก็เจ้าสิงโตนรกสองตัว ที่วิ่งไล่เจ้ามาไง เจ้าหน้าหล่อ " ซาซามิ สบถ แล้วตุ้ยน้ำลายออกมา ทำให้ความน่ารักของเธอติดลบไป 5 เปอเซ็น ในความรู้สึกของผม
' ตรูอัญเชิญผู้กล้าออกมานะเฟ้ย ไม่ใช่ ยากูซ่า บ้านนอก '
30 นาทีต่อมา.....
ผมเริ่มเก็บดาบต่างๆที่ตกอยู่ในป่านี้ แบ่งเป็น 3 ประเภท คือ มีประโยชน์ พอถูไถ กับ ไร้สาระ
พวกที่มีประโยชน์ เป็นดาบอัศวิน ที่หรูหราดูมีราคาแพง
พวกที่พอถูไถ คือ ดาบของนักผจญภัย ธรรมด๊าธรรมดา คงเป็นพวกโบเก็นฉะ ฝึกหัดละมั้ง
ส่วนของไร้สาระ เป็นดาบขึ้นสนิม ของพวกก็อบลิน ที่ถูกสิงโตนรกแฝด ฆ่าตาย เจอทีเดียวเป็นจำนวนมากเลยล่ะ 
หลังจากเก็บรวบรวมดาบได้แล้ว ผมกับซาซามิ ก็ตัดสินใจ จะเอาดาบไปขาย โดยทิ้งของที่ดู พอถูไถ กับ ไร้สาระไป เก็บแต่พวกดาบมีประโยชน์ไป เพราะถ้าแบกไปหมดมันจะหนักมาก แต่ทว่า....
ทางซ้าย ไปเมือง เอเซล ของแลนเวีย ฮิเมะ ส่วนทางขวาไปเมือง ร็อคน่า เมืองหลวงของอาณาจักรโปปุรอน เท่าที่ผมดูจากป้ายบอกทาง 
" เจ้าหน้าหล่อ เจ้าจะไปทางซ้ายหรือขวากันล่ะ " ซาซามิ เริ่มอารมณ์ไม่ดีอีกครั้ง
" แน่นอน ต้องไป ทางขวาสิ " ผมบอกทิศทางให้ ซาซามิ ก้าวเดิน แต่เธอดูเหมือนว่าจะวิตกกับอะไรซักอย่าง
" เจ้าหน้าหล่อ ถ้าไปทางขวา เราต้องผ่านเนิน เตียปันเกี้ยว ของพวกก็อบลินนะ แถมยังอาจมีมังกรอยู่อีกด้วย "
" ผมเชื่อในโชคชะตา ในเมื่อตัดสินใจไปขวาแล้ว ก็จะไม่เปลี่ยนใจ "
ดังนั้นพวกเราจึงเดินทางไปทางขวา
3 วันผ่านไป ไวเหมือนโกหก...(ก็ มันการ์ตูนนี่นา)
ผมก็มาถึงลุ่มน้ำเล็กๆ และสังเกตว่ามีม้ามาดื่มน้ำในลำธาร
" พวกเราต้องการม้านะ ซาซามิ เพื่อใช้เร่งการเดินทาง" ผมกล่าวโดยไม่คิดอะไร นึกว่าซาซามิ เข้าใจที่ผมพูด
" ได้เลย เจ้าหน้าหล่อ " ซาซามิ เริ่มวิ่งไล่ฝูงม้าจนมันแตกกระเจิง ตอนนี้ผมเริ่มวิตกแล้วว่า สิ่งที่ ซาซามิ เข้าใจ กับสิ่งที่ผมพูดไป เราเข้าใจตรงกันบ้างไหม
ในที่สุด ซาซามิ ก็จับม้าได้ตัวนึง ทำให้ผมยิ้มได้
" ซาซามิ เธอเก่งจริงๆ จับม้าได้ด้วย " แต่ผมดีใจได้ไม่ถึงนาที ก็ได้ยินเสียงของ ยมฑูต ที่ยิ่งกว่ายมฑูต
กร๊อบ เสียงหักคอม้าดังลั่นไปทั่วป่า
" เฮ้ย ซาซามิ เธอทำอะไรน่ะ หักคอม้าทำไม "
" ก็เจ้าหน้าหล่อ บอกให้ข้าจับม้ามาทำอาหาร ไม่ใช่เหรอ " ซาซามิ ทำหน้า เทียนเจิน(ไร้เดียงสา) จริงๆ
' กรรม ตรูบอกให้จับม้ามาเพื่อใช้ในการเดินทาง แต่ซาซามิ เข้าใจว่าให้จับม้ามาทำสตูร์ เป็นอาหารเย็น '
" นี่เธอ เข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า ซาซามิ"
" เข้าใจสิ เจ้าหน้าหล่อ"
" เข้าใจว่ายังไง "
" เข้าใจว่า ให้จับม้ามาทำอาหารเย็น ให้พวกเรากินยังไงล่ะ " ซาซามิ พูดหน้าซื่อ พร้อมกับแล่เนื้อม้าลงหม้อที่เก็บได้ระหว่างทางไปด้วย
' กรรมของตรู จริงๆ ' ผมนึกอยากกราบเทวดาฟ้าดินแล้วสิ ที่ให้ผมรอดจากเงื้อมมือซาซามิ คนที่ฟังอะไรไม่เข้าใจแบบนี้ได้
หลังจากเราทานเนื้อม้าเป็นข้าวเย็นแล้ว ในคืนนั้น ขณะที่ผมกำลังหลับอยู่ จู่ๆก็มีมือหนึ่งมาปิดปากผม แล้วลากผมไปในที่ลับตาคน มันคือ ก็อบลินไรเดอร์
" ฮะ ฮะ ฮ่า วันนี้ต้องได้อร่อยกันอีกแน่ๆ กี้ กี้ " ก็อบลินไรเดอร์พูดขึ้น พร้อมกับเอาปากเลียมีด แล้วมัดตัวผม ขึ้นท้ายหมาป่า ผมอยากร้องตะโกนว่า " ซาซามิ ช่วยตรูด้วยยยยยยยยย"
ผ่านไปนานแค่ไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรามาถึงยอดเขาเตียปันเกี้ยว ที่เป็นที่อยู่ของพวกก็อบลิน
ที่นี่ มีก็อบลินนับร้อยตัว กำลังจับมนุษย์ผู้หญิงแก้ผ้าเพื่อทำลูก ในขณะที่จับมนุษย์ผู้ชายลงหม้อ
เจ้าก็อบลินไรเดอร์ หยุดหมาป่า แล้วก้มลงมาปลดสัมภาระ นั่นก็คือผม ที่มันกำลังจะเอาลงหม้อ
" เฮ้ย ก็อบตะ นายเอาอะไรมาเนี่ย " ก็อบลินตัวหนึ่งที่ชื่อ ก็อบโซ กล่าว
" วันนี้ ชั้นได้เนื้ออย่างดีมาจะให้พวกเอ็งกินยังไงล่ะ " ก็อบลินไรเดอร์ ที่ชื่อก็อบตะ อธิบาย ก่อนจะปลดผมลงมา แล้วแก้มัด
" เร็วๆหน่อยนะ ก็อบตะ แล้วอย่าทำเสียงดังล่ะ เดี๋ยวมังกรไฟที่อยู่ข้างล่างจะตื่นเอา " ก็อบโซ เตือน ก็อบตะ
แต่ในขณะที่ก็อบตะจะเอาผมลงหม้ออยู่นั้น
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เสียงระเบิดจากท่าที่เกิดจากทักษะ อัศวิน พุ่งทะลวง ก็ดังขึ้น เป็นซาซามิ นั่นเองที่มาช่วยผม
" ขอโทษทีนะ เจ้าหน้าหล่อ ที่ข้าเผลอหลับไป ข้ามาช่วยแล้ว " แล้วซาซามิ ก็เริ่มพูดพล่ามเป็นภาษาอังกฤษ ที่ฟังดูเน่อ เสียนี่กะไร
" I will protect you with my life I promise I comeback to help you " 
' ตรูฟังไม่ออกโว้ยยยยยยยยยย ซาซามิ '
แล้ว ซาซามิ ก็เข้าประจันบานกับฝูง ก็อบลิน เพียงลำพัง โดยไม่ลืมบัฟตัวเองให้ตีแรงสามเท่า
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
เสียงอึกทึก ดังไปทั่ว จนมังกรไฟที่อยู่ข้างล่าง เนินเขา เตียปันเกี้ยว ตื่นขึ้น และมันกำลังจะมอบฝันร้ายให้คนทุกผู้ ที่ปลุกมันขึ้นมา
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป